Maandelijks archief: mei 2016

Leestip van de dag – dinsdag 31 mei 2016


Magnificat

Hoog verheft nu mijn ziel de Heer

Vandaag, op 31 mei, vieren en gedenken we het bezoek van Maria aan haar nicht Elisabeth. Het Magnificat of ‘de lofzang van Maria’ (zoals we dat in het evangelie van deze dag kunnen lezen, of zoals dat iedere avond wordt gezongen tijdens de completen) horen we hieronder prachtig vertolkt door een Russisch koor binnen de traditie van de Russische Orthodoxe liturgie.

Leestip van de dag – maandag 30 mei 2016


Werken aan vergevingforgive-208824_640

Met vallen en opstaan

Zelfs als we beseffen dat vergiffenis schenken wezenlijk is voor ons welzijn en geluk, dan nog blijft het een uitdaging om te vergeven. Mijn vriendin Rachael geeft dit grif toe. Zelfs nadat ze een excuus heeft aanvaard, blijft ze toch dikwijls vastzitten in de krenking en negatieve gevoelens.

Rachael zegt: “Het is voor mij heel moeilijk vergiffenis te schenken. En daar ben ik helemaal niet blij mee of trots op. Ik ben er volledig van overtuigd dat vergeving de mooiste weg is. Maar blijkbaar zegt mijn verstand dingen die mijn hart niet kan uitvoeren.”

Rachael ziet vergeving als een geestelijke oefening: “Wij worden verondersteld elkaar vergiffenis te schenken. Tot zelfs ‘zeventig maal zeven maal’. En dit is nog maar het begin van het aantal keren dat God ons vergeeft. Wij moeten deze ziel-zuiverende vergiffenis aan anderen schenken.”

We weten hoe moeilijke prestaties eenvoudig lijken als vaklui ze uitvoeren. Denk aan de olympische kunstschaatsers die over het ijs springen en glijden. Of denk aan de wijze waarop Yo-Yo Ma cello speelt. Het verloopt allemaal zo sierlijk en dartel. Maar we zien nooit het aantal keren dat de schaatsers zijn gevallen. Of hoe een minder geoefende Yo-Yo Ma er een zooitje van maakte.

Zoals bij zoveel geestelijke oefeningen moeten we werken aan vergeving om er beter in te worden.

Jennifer Grant

Bron: Gewijde Ruimte

 

Dagelijks Bijbelcitaat – maandag 30 mei 2016


Uit de tweede brief van Petrus 1, 5-7

Span al uw krachten in om uw geloof te verrijken met deugdzaamheid,
uw deugdzaamheid met kennis, uw kennis met zelfbeheersing,
uw zelfbeheersing met volharding, uw volharding met vroomheid,
uw vroomheid met liefde voor uw broeders en zusters,
en uw liefde voor uw broeders en zusters
met liefde voor allen.

 

banner-header-949927_640

 

Leestip van de dag – zondag 29 mei 2016


Wij (en onze) kinderenhand-1270531_960_720

“Wie niet als een kind openstaat voor het koninkrijk van God, zal er zeker niet binnengaan”, zegt Jezus een beetje streng in het Marcusevangelie (Mc. 10, 15). Annemarie Scheerboom begrijpt dat wel nu ze zelf een kindje heeft. Van een baby kun je als volwassene leren hoe je kind van God kunt zijn.

Door Annemarie van Diepen-Scheerboom

Jezus zei dat het koninkrijk van God toebehoort aan mensen die zijn zoals kinderen. Ik snap dat wel, zeker nu ik er zelf eentje heb. Baby’tje Daniël helpt mij zo goed om te beseffen hoe onze relatie met God als vader eigenlijk in elkaar steekt. Ook bijzonder hoe ik zelf een kind ben, maar ook een moeder van een kind. In mijn vorige column heb ik verteld hoe ik als moeder kon leren van God die ook vader is. In deze column laat ik zien hoe ik van mijn kind kan leren hoe ik kind kan zijn van God.

Blijf bij me

Baby’s blijken erg sociale wezentjes te zijn. Daniël kan ik overdag niet te lang alleen laten en hij heeft ’s nachts nog steeds niet de behoefte om alleen in zijn wiegje te slapen: in plaats daarvan slaapt hij liever gezellig naast zijn moeder in bed. Hij merkt het snel als ik er stiekem tussenuit gepiept ben. In zijn slaap heeft hij namelijk de gewoonte om af en toe met zijn handjes en voetjes te bewegen. Als hij dan niet iets voelt als een moeder- of vaderlichaam wordt hij gelijk wakker. Praktisch niet zo handig als je er zelf al uit wilt, maar hem nog door wilt laten slapen. Maar aan de andere kant heel mooi, dat echt niet van je ouders af willen wijken. Hebben wij ook een alarm dat afgaat als we te ver van onze Vader raken?

Die lach

Sinds een paar weken kan hij lachen en dat doet hij dan ook maar al te graag. Wel met als voorwaarde dat hij genoeg gedronken en geslapen heeft. Niets zo schattig als een kleine baby die met zijn nieuwsgierige oogjes naar je lacht. Dat lachen doet hij dan niet alleen naar zijn ouders, maar naar iedereen. Een knap staaltje van onbevooroordeeld liefhebben. Het is grappig om te zien hoe mensen reageren op een lachende baby. Waar je normaal gesproken gewend was om bijvoorbeeld in de trein hooguit een serieus ‘hallo’ uit te wisselen met je overbuurman of -vrouw, worden je treingenoten met een lachende baby ineens echte kletsers.

Je eerste levensbehoefte

Erg bijzonder vind ik het voeden van de baby. Hoewel je als ouders heel snel moet kunnen reageren op zijn hongersignalen, anders staat je een oorverdovende sirene te wachten, is hij heel duidelijk in wat hij wil: eten! En anders wel aan de borst in slaap vallen. In ieder geval wil hij die borst, een bron waar hij precies kan vinden wat hij nodig heeft. De voeding past zich namelijk precies aan aan de hoeveelheid en samenstelling die hij nodig heeft. Daarnaast kan een baby zich tijdens een borstvoeding helemaal ontspannen. Slapen gaat erna dus als een tierelier. Hebben wij onze Bron ook zo goed in het vizier? “Hij laat mij in grazige weiden rusten, Hij voert mij naar vredig water, daar geeft Hij mij nieuwe kracht”, staat er in psalm 23. Precies wat een baby bij een moederborst vindt, kunnen wij dat vinden bij de Herder.

Hij verzekerde ons dat wie niet als een kind openstaat voor het koninkrijk van God er zeker niet binnen zal gaan. Want kleintje, hoe kan ik/Ik je nu iets weigeren?

Bron: De Bezieling

 

 

Leestip van de dag – zaterdag 28 mei 2016


Paus vraagt om hongerigen te voeden

Paus Franciscus vierde met duizenden gelovigen Sacramentsdag voor de basiliek van Sint-Jan van Lateranen en spoorde hen aan tot zorg voor medemensen.

Paus Franciscus heeft donderdagavond met duizenden gelovigen het hoogfeest van Sacramentsdag (Corpus Christi) gevierd voor de basiliek van Sint-Jan van Lateranen. In zijn homilie drukte hij de gelovigen op het hart de mensen die honger lijden te voeden en hun leven als teken van liefde voor Christus te delen. Geïnspireerd op de evangelielezing over de wonderbare broodvermenigvuldiging herinnerde hij eraan hoe Jezus aan zijn leerlingen vroeg om het weinige dat zij bezaten met anderen te delen. Dit Bijbelse wonderverhaal streeft er niet naar om op een dag de honger in de wereld te beëindigen. Het wil duidelijk maken wat de redding door Christus voor de hele mensheid betekent. Christenen zelf worden uitgenodigd om hun leven te delen.

Hoeveel vaders en moeders hebben samen met het brood dat zij delen ook hun hart gebroken en gedeeld om hun kinderen de kans te geven op te groeien en zich goed te ontwikkelen, sprak Franciscus. Hoeveel christenen hebben hun leven niet gedeeld om de waardigheid van iedereen, vooral van de armen en al wie uitgesloten wordt te verdedigen? De kracht daarvoor vinden zij in de eucharistie en de kracht van de liefde die zijn van Christus ontvangen.

Bron: Kerknet.be