Jaarlijks archief: 2017

Leestip van de dag – donderdag 25 mei 2017


Hemelvaart in drie krachtlijnen

Valt Hemelvaart te vergelijken met de goede vriend die we begeleiden naar de luchthaven, en die we uitwuiven vooraleer hij afreist ?

Het feest van Hemelvaart heet in het Frans ‘Ascension’, wat gemakkelijk toelaat om er in één adem ‘ascenseur’ (lift) bij te denken. En inderdaad, wanneer we de teugels van onze verbeelding vieren, is er niet veel nodig om van wat in wezen een diep geloofsmysterie is, een even eenvoudig als aandoenlijk tafereel te maken.

Beter is het om alle verbeelding achterwege te laten, en te lezen wat de getuigen van deze Hemelvaart erover vertellen. Maar ook dan wordt het er niet eenvoudiger op. Daar waar we bij de evangelist Lucas lezen dat Jezus voor de ogen van de leerlingen ‘in de hemel werd opgenomen’, treffen we bij Matheüs de verrezen Heer aan die overal en alle dagen bij de leerlingen zal blijven. Wat vieren we dan precies, op het feest van Hemelvaart ?

Lees verder …

Dagelijks Bijbelcitaat – donderdag 25 mei 2017


Uit de Handelingen van de Apostelen 1, 8-9

Jezus zei: ‘Wanneer de heilige Geest over jullie komt,
zullen jullie kracht ontvangen en van mij getuigen in Jeruzalem,
in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde.’
Toen Hij dit gezegd had, werd Hij voor hun ogen omhooggeheven
en opgenomen in een wolk, zodat ze Hem niet meer zagen.

 

 

Leestip van de dag – woensdag 24 mei 2017


Hoe (moderne) martelaren alledaagse gelovigen kunnen helpen

We kennen martelaren als Jacques Hamel en Frans van der Lugt. Maar kent u ook William Quijano of Stefanie Tiefenbacher ?

Jan Stuyt wel. Ze helpen hem christen te zijn.

Weinig slachtoffers van geweld tegen christenen halen de nieuwsuitzendingen. Dat gebeurt alleen wanneer er beeldmateriaal is, zoals over pater Frans van der Lugt. Of wanneer er aanslagen zijn met veel slachtoffers, zoals in twee kerken op Palmzondag dit jaar in Egypte.

Martelaren betalen met hun bloed

Martelaren zijn mensen die hun doopsel waarmaken door te doen wat gedaan moet worden. Ze houden onder  geweldsbedreigingen vol: ‘Ja ik ben christen, Jezus is de Heer van mijn leven’. Ze betalen ervoor met hun bloed. Eén van hen zei: ‘Je kunt mij mijn leven niet afnemen, ik heb het al gegeven – aan Christus’.

Wie kent de namen van de priesters en de rechters
die in Italië worden vermoord, omdat ze
weigerden te wijken voor de maffia ?

Soms komen hun namen in de krant – veel vaker niet. Wie weet in onze streken van William Quijanouit Mexico, die 21 jaar jong vermoord werd, omdat hij jongeren weghield van georganiseerde jeugdbendes? Wie kent de namen van de priesters en de rechters die in Italië worden vermoord, omdat ze weigerden te wijken voor de maffia? Of zuster Stefanie Tiefenbacher, twee jaar geleden vermoord op de leeftijd van 86 jaar in Kwazulu Natal, na zestig jaar inzet voor straatarme kinderen? De lange lijst met namen van landen waar christenen vervolgd worden, vertelt dat het nog lang niet voorbij is.

Gebed voor martelaren uit de eenentwintigste eeuw

De gemeenschap van Sant’Egidio gedenkt de ‘martelaren van onze tijd’ regelmatig. Vorig jaar was de herdenking in Antwerpen precies op de dag van de aanslagen in Brussel. De kerk was afgeladen vol. Dit jaar nam Paus Franciscus in Rome deel aan het gebed voor de christelijke martelaren uit de twintigste en eenentwintigste eeuw. De avondwake vond plaats in de kerk van Sint Bartholomeus, op het eiland in de Tiber, midden in de stad.

Waarom bidden we in de Paasnacht de litanie van alle heiligen, voordat de nieuwe christenen gedoopt worden?

Die avond getuigden daar Roselyne Hamel, zus van vorig jaar in Rouen vermoorde pastoor Jacques Hamel. En Karl Schneider, zoon van dominee Paul Schneider, in 1939 omgebracht door de nazi’s in concentratiekamp Buchenwald. In de basiliek van San Bartolomeo worden herinneringen bewaard aan de martelaren. Zo liggen er het missaal van bisschop Oscar Romero van San Salvador en een brief van Franz Jägerstätter, Oostenrijkse huisvader en dienstweigeraar, vermoord in 1943.

Omdat je alert moet blijven

Waarom bidden we in de Paasnacht de litanie van alle heiligen, voordat de nieuwe christenen gedoopt worden? Om de dopelingen (en ons zelf nog meer) aan te manen om ons christen-zijn ernstig te nemen en om hen te eren die hun doopsel hebben waargemaakt. In de kerk van San Bartolomeo wordt de herinnering levend gehouden, elke dag. Als ik in Rome ben ga ik er heen: niet voor mijn plezier, maar om alert te blijven. Want dat alert blijven gaat immers niet vanzelf.

Een bijdrage van Jan Stuyt SJ. Hij is jezuïet, was deken van Nijmegen en directeur van de Jesuit Refugee Service Europe. Momenteel is hij secretaris van de Vlaamse en Nederlandse jezuïeten.

Meer artikelen over geloof, samenleving, cultuur, enz. vindt u op www.igniswebmagzine.be

 

 

Leestip van de dag – dinsdag 23 mei 2017


Gelakte teennagels

Wie de lelijkheid van het leven leert counteren, maakt hoop en vreugde zichtbaar.

Oud worden is niet erg, maar dat je dan zo lelijk wordt! zei een stokoude tante van mijn vriendin steevast.

Met de jaren begint de draagwijdte van haar uitspraak meer en meer tot mij door te dringen. Je kunt de ‘groeven en verzakkingen’ een hele tijd onder controle houden, maar opeens vallen ze niet meer te verbloemen. Je huid wordt een atlas van plooien en vlekken, je knoken en spieren worden strammer, je haren zijn ongenadig grijs of je wordt kaal, je hoort of ziet wat minder goed, en al met al mag je niet eens klagen.

Ook al weet je dat het de binnenkant is die telt,
toch loop je wel eens aan tegen die ‘façade in verval’.

Maar dan krijg ik, zelf al boven de zestig, een gratis levensles van mijn moeder. Het is mooi weer en ze draagt  open schoenen. En dus vraagt ze of ik haar teennagels wil lakken, want anders is dat geen gezicht. Haar teennagels zien er inderdaad niet meer appetijtelijk uit. Haar negentigjarige voeten hebben al veel meegemaakt en dat heeft zijn sporen nagelaten.

Maar dat is geen reden om het op te geven.

Ze heeft een flesje rozerode nagellak gekocht, waarmee ik een voor een haar teennagels beschilder. In verschillende lagen, zodat het een zomer lang blijft zitten.

Het resultaat is verbluffend: spetterende teennagels en een stralende negentigjarige moeder.

Haar pijnlijke schouder is even vergeten.

Misschien moeten we met zijn allen leren de lelijke kantjes van het leven te overschilderen. Weg met gezeur en geroddel, we zingen er een vrolijk liedje overheen. Gedaan met gestook tegen nieuwkomers in ons land, we drinken samen een glas. Afgelopen met zorgen en piekeren, we gaan er samen tegenaan.

Het leven is zo veel mooier met een rozerode glans.

Kolet Jansen

Meer van Kolet Jansen: klik hier.

Leestip van de dag – maandag 22 mei 2017


Boek-tip: Een jihad van liefde
David Van Reybrouck, Mohamed El Bachiri

‘Ik ben een jihadist van de liefde. Vraag me niet om te haten, nog liever zou ik sterven!’

Mohamed El Bachiri is een Marokkaanse Belg, moslim en Molenbekenaar. Hij is ook de man van Loubna Lafquiri, zijn grote liefde en moeder van zijn kinderen, die op 22 maart 2016 bij de aanslagen in Brussel om het leven is gekomen. Zijn liefdevolle speech in het tv-programma De Afspraak eind december beroerde miljoenen en werd het meest bekeken filmpje ooit op de Vlaamse televisie.

In Een jihad van liefde – opgetekend door David Van Reybrouck – praat Mohamed over zijn jeugd in Molenbeek, de liefde voor zijn vrouw en zijn leven na de aanslagen. Als eerbetoon aan zijn vrouw buigt Mohamed het leed dat hem is aangedaan op moedige en veerkrachtige wijze om in een boodschap van liefde en medemenselijkheid, waarbij hij westerse moslims oproept tot een meer humanistische benadering van de islam. Het resultaat is een sobere tekst van een ongelooflijke wijsheid.

David Van Reybrouck (1971) is cultuurhistoricus, archeoloog en schrijver van non-fictie, theater en poëzie. Voor Congo ontving hij de Libris Geschiedenisprijs, de AKO Literatuurprijs, de J. Greshoff-prijs en de Prix Médicis 2012. In 2014 ontving hij de Gouden Ganzenveer. In datzelfde jaar werd Tegen verkiezingen bekroond met de Henriëtte Roland Holst-prijs.

ISBN : 9789023471622
Publicatiedatum : 15/03/2017
Uitgever : De Bezige Bij
Gewicht : 94 gr
Uitvoering : Met zachte kaft
Afmetingen : 170 mm x 121 mm x 9 mm
Editie : 1e editie

Voor eventuele bestelling: klik hier.

In onderstaand filmpje hoort u Mohamed El Bachiri zelf aan het woord.

 

Leestip van de dag – zondag 21 mei 2017


Ieder mens is een liefdesverhaal
dat God op deze aarde schrijft

In zijn catechese tijdens de algemene audiëntie van woensdag 17 mei belichtte paus Franciscus Maria Magdalena als apostel van de hoop.

Geliefde broers en zussen, goedendag !

In deze weken bewegen onze overwegingen zich in de invloedsfeer van het paasmysterie. Vandaag ontmoeten we haar die, volgens de evangelies, als eerste de verrezen Jezus heeft ontmoet: Maria Magdalena. De sabbatrust was net beëindigd. Op de dag van het lijden was er geen tijd geweest om het begrafenisritueel af te werken. Daarom gingen de vrouwen, op die morgen vol droefheid, naar het graf van Jezus met geurende balsems. De eerste die aankomt is zij: Maria van Magdala, een van de vrouwelijke leerlingen die Jezus vanaf Galilea hadden vergezeld in dienst van de beginnende Kerk. In haar parcours naar het graf wordt de trouw weerspiegeld van de talloze vrouwen die zich gedurende jaren over de opritten van de kerkhoven gaan, ter nagedachtenis van iemand die er niet meer is. De meest hechte banden worden niet verbroken, ook niet door de dood: er is iemand die blijft liefhebben ook als is de beminde voor altijd heengegaan.

Ontgoocheling

Het Evangelie (cf. Joh 20,1-2.11-18) beschrijft Magdalena als een vrouw die niet vlug enthousiast wordt. Inderdaad, na haar eerste bezoek aan het graf, keert zij ontgoocheld terug naar de schuilplaats van de leerlingen. Ze meldt dat de steen van de ingang van het graf verplaatst is en haar eerste veronderstelling is de eenvoudigste die men kan formuleren: iemand moet het lichaam van Jezus gestolen hebben. De eerste boodschap die Maria dus brengt, is niet die van de Verrijzenis, maar van een diefstal door onbekenden terwijl heel Jeruzalem sliep.

Blindheid

Daarna vertellen de evangelies van een tweede reis van Magdalena naar het graf van Jezus. Zij was een stijfkop! Weggaan en terugkeren … want ze was niet overtuigd! Ditmaal is haar stap traag en zwaarmoedig.

Maria lijdt dubbel: vooreerst omwille van de dood van Jezus
en vervolgens om de onverklaarbare verdwijning van zijn lichaam.

En terwijl ze naar het graf gebogen staat, met ogen vol tranen, verrast God haar op de meest onverwachte wijze. De evangelist Johannes benadrukt het duren van haar blindheid: ze merkt de aanwezigheid van twee engelen niet op die haar ondervragen, ze wordt zelfs niet achterdochtig als ze een man achter haar rug waarneemt, ze denkt dat het de bewaker van de tuin is. Ze ontdekt de meest ontstellende gebeurtenis van de mensengeschiedenis wanneer ze uiteindelijk bij naam wordt genoemd: Maria! (v. 16).

God roept ieder van ons bij onze naam

Hoe mooi is het te bedenken dat de eerste verschijning van de Verrezene – volgens de evangelies – op een zo persoonlijke wijze is gebeurd! Er is iemand die ons kent, die ons lijden en onze ontgoocheling ziet, door ons bewogen wordt en ons bij naam roept. Het is een wet die op vele bladzijden van het Evangelie is gebeiteld.

Rond Jezus zijn vele mensen die God zoeken,
maar de wonderbaarlijkste werkelijkheid is dat,
veel eerder, God om ons leven bekommerd is.

Hij wil ons oprichten en daarom roept Hij ons bij naam en herkent zo het gezicht van elkeen. Ieder mens is een liefdesverhaal dat God op deze aarde schrijft. Ieder van ons is een liefdesverhaal van God. God roept ieder van ons bij naam: Hij kent ons bij naam, ziet ons, verwacht ons, vergeeft ons, heeft geduld met ons. Is dat waar of niet? Ieder van ons heeft deze ervaring.

Vreugde als een waterval

En Jezus roept haar: Maria! De omkering van heel haar leven, de ommekeer die het bestaan van elke man en van elke vrouw zal veranderen, begint met een naam die weerklinkt in de tuin van het lege graf. De evangelies beschrijven de blijdschap van Maria:

de verrijzenis van Jezus is geen vreugde die met de druppelteller
wordt toegediend, maar een waterval die heel het leven overrompelt.

Het christelijke leven is niet doorweven met zachte gelukzaligheid, maar door golven die alles omverwerpen. Trachten ook jullie, vol van ontgoochelingen en mislukkingen die ieder van ons in het hart draagt, op dit ogenblik te denken dat er een God dicht bij ons is, die ons bij naam roept en ons zegt: Sta op, hou op met wenen, want ik kom je verlossen! Dat is mooi.

Onze God is een dromer

Jezus is niet iemand die zich aan de wereld aanpast, door te aanvaarden dat dood, droefheid, haat, morele vernietiging van mensen blijven duren … Onze God is niet gevoelloos, maar onze God is – vergeef mij het woord – een dromer:

Hij droomt de verandering van de wereld en heeft haar
verwerkelijkt in het mysterie van de Verrijzenis.

Maria zou haar Heer willen omhelzen, maar Hij is al op de hemelse Vader gericht terwijl zij gezonden wordt om de boodschap aan de broeders te brengen. En zo wordt deze vrouw, die voordat ze Jezus ontmoet had, in de greep van de boze was (cf. Lc 8,2), apostel van de nieuwe en grootste hoop. Haar voorspraak helpt ons ook deze ervaring te beleven: in het uur van treurnis en in het uur van verlatenheid de verrezen Jezus horen die ons bij naam roept en met een hart vol vreugde gaan verkondigen: Ik heb de Heer gezien! (v. 18).

Ik heb mijn leven veranderd want ik heb de Heer gezien !
Ik ben nu anders dan tevoren, ik ben iemand anders.

Ik ben veranderd omdat ik de Heer heb gezien. Dat is onze kracht. Dat is onze hoop. Dankjewel.

Vertaling uit het Italiaans: Marcel De Pauw msc

Bron: Kerknet.be