Jaarlijks archief: 2017

Leestip van de dag – donderdag 23 november 2017


‘Je hoeft geen expert te zijn
om de Bijbel te lezen’

Dat zegt Klapstoelgast, bij Kerk en Leven, Valérie Kabergs, CCV-medewerker en de nieuwe commentator bij de zondagslezingen in Kerk & Leven. ‘God spreekt in iedere mens.’

Lees verder …

 

Leestip van de dag – woensdag 22 november 2017


Volg een 26-jarige heilige in
20 stappen naar een heilig leven

Paus Franciscus verklaarde eind 2016 Elisabeth van de Drie-eenheid Catez (1880-1906) heilig. Ze roept leken op om heilig te leven in hun omgeving.

4 maanden voor haar dood aan een zeldzame ziekte, schrijft de karmelietes een krachtige oproep om heilig te leven. Ze richt zich tot haar zus Marguerite, om haar te helpen in haar gezin een geestelijk leven te leiden dat helemaal doorademd is van Gods aanwezigheid.

Elisabeth noteert tijdens een retraite op haar ziekbed van dag tot dag wat haar invalt. Zoek er geen systematisch stappenplan in.

In de bloemlezing hieronder zijn de genummerde titels onze hertaling naar een taal van nu. Daaronder lees je de woorden van Elisabeth en de citaten die ze zelf sprokkelt uit de Bijbel, bij Ruusbroec en bij Johannes van het Kruis. Voor het leesgemak lieten we de bronvermeldingen weg.

1 God is verborgen, maar wil toch dat wij altijd in Hem blijven

‘Hij wil dat wij zijn waar Hij is. Niet alleen in de eeuwigheid, maar reeds in de tijd, het steeds voortschrijvende begin van de eeuwigheid.’

2 Leef niet aan de oppervlakte, maar daal af in de diepte van jezelf

‘Langs dit pad van de afgrond, die God is, moeten we elke dag verder afdalen. Laten we ons in liefdevol vertrouwen langs deze helling afglijden. … Daar, helemaal in de diepte, zal de goddelijke ontmoeting plaatsvinden.’

3 God is jouw ziel en jouw ziel is God

‘Nu openbaart Hij ons dat wij niet uit onszelf moeten treden om Hem te vinden: Het Rijk Gods is binnen in u. … God is het middelpunt van de ziel. … Door de liefde wordt de ziel één met God.’

4 Maak je innerlijk los van alles wat God niet is

‘Geen uitwendige afstand dus van uiterlijke zaken, maar een eenzaamheid van de geest, een loskomen van alles wat God niet is.’

5 In elke gebeurtenis – elke vreugde en elke pijn – krijg je God

‘Elke gebeurtenis, elke pijn, evenzeer als elke vreugde, is een sacrament dat haar [aan de ziel die in Hem wil leven] God geeft. Tussen dit alles maakt ze niet langer onderscheid.’

6 Sterf elke dag aan jezelf om plaats de maken voor goddelijk leven

‘Iedere dag verdwijn ik, geef ik me meer prijs, opdat Christus in mij zou groeien… Mijn eigen leven wil ik niet langer leven. Ik verlang omgevormd te worden in Jezus Christus. Dan zal mijn leven meer goddelijk dan menselijk zijn.’

7 Werp je in het liefdesvuur dat in je brandt

‘Onze God, schreef St.-Paulus, is een verterend vuur, d.w.z. een liefdevuur dat vernietigt en alles wat het aanraakt omvormt in zichzelf. … Ze [mensen die kiezen voor de mystieke dood] denken niet zozeer aan het vernielingswerk en de onthechting die hen nog te wachten staat, maar ze werpen zich in de liefdegloed die in hen brandt en die niemand minder is dan de Heilige Geest.’

8 Doe alles uit liefde en je ontdekt het geheim overal

‘Ik doe alles uit liefde. Ik lijd alles uit liefde. … Dan vervult de liefde haar [de ziel] op zulke wijze, ze neemt haar in beslag en beschermt haar zo goed, dat zij overal het geheim ontdekt om in de liefde te groeien. Zelfs te midden van haar relaties in de wereld, midden in haar zorgen kan ze met recht zeggen: Mijn dienst bestaat alleen nog in beminnen.’

9 Gelukkig is wie de komst van Christus nu al opmerkt

‘Zalig ook de ogen van deze ziel, die onder het licht van een levendig en diep geloof, de komst van de Meester in haar intiem heiligdom kan zien. Maar waarin bestaat deze komst? … De komst van de Bruidegom is zo snel, dat Hij steeds én al is gekomen, én aanwezig blijft met zijn grondeloze rijkheid, én persoonlijk zonder ophouden opnieuw met zodanige klaarheid komende is, net alsof Hij nog nooit te voren gekomen was. Want zijn komen geschiedt zonder tijd in een eeuwig nu en wordt altijd met nieuw genot en een nieuwe vreugde ontvangen.’

10 Christus wil ons volledig in zich opnemen

‘Christus’ minne is gierig (veeleisend) en tegelijk mild. Al geeft Hij ons alles wat Hij heeft en al wat Hij is, Hij neemt ook terug al wat wij hebben en al wat wij zijn. … Hij verteert het merg uit onze beenderen. … En al zijn wij arm, dat deert Hem niet; Hij wil ons toch niets overlaten.’

11 Maak geen onderscheid tussen God voelen of niet

‘Zij [onze ziel] staat niet langer stil bij genietingen en gevoelens. Ze maakt geen onderscheid tussen God al dan niet voelen, tussen de vreugde of het lijden dat Hij haar geeft. Ze gelooft in zijn Liefde. Hoe meer Hij haar beproeft, des te groter wordt haar geloof.’

12 Trek je verstrooide krachten samen en richt ze op God

‘De eenvuldige, d.i. zuivere mening, die de verstrooide krachten samentrekt in de eenheid van geest en de geest richt op God. … Die mening is eenvuldig, die niets anders bedoelt dan God alleen, en al het overige zover het op God betrekking heeft. Zij bewerkt dat de mens in tegenwoordigheid van God vertoeft, zij verlicht zijn verstand, maakt hem ijverig in de deugd en vrij van alle ijdele angst…’

13 Door de liefde ben je heilig

‘De Heilige Drie-eenheid heeft ons naar haar beeld geschapen, naar het eeuwig beeld dat Ze van ons bezat in haar schoot, voor de wereld was. … In zijn eeuwige liefde droeg God ons reeds in de gedachte. … Heel de rijkdom, die in God van nature is, bezitten wij door de liefde in God en God in ons. Dank zij de liefde en door de liefde, zoals de Apostel zegt, zijn wij dus heilig en vlekkeloos voor Gods aangezicht.’

14 Richt je wil op God, Hij maakt je levend en heilig

‘Zodra God in ons enige geschiktheid ontwaart om de genade te ontvangen, wil Hij ons uit vrije goedheid levend maken en Hem gelijkend door zijn gaven. Dit geschiedt altijd, als wij ons met geheel onze wil tot Hem keren. Want in ditzelfde ogenblik komt Christus tot ons en in ons…’

15 Ga naar alles zoals Jezus

‘Wij zullen verheerlijkt worden overeenkomstig onze gelijkvormigheid met het beeld van zijn goddelijke Zoon. Laten we dus onze blik richten op dit aanbiddelijk Beeld. Laten we ons voortdurend onder zijn straling houden, opdat het zich in ons inprentte, en vervolgens naar alles toe gaan in de zielsgesteltenissen van onze heilige Meester.’’

16 Laat je herscheppen

‘Ik wil niets meer, tenzij één worden met Hem… Voor mij is leven Christus! … Het doel van deze retraite is: ons laten herscheppen tot een groter gelijkvormigheid met de aanbiddelijke Meester. Meer nog, zover één worden met Hem dat we kunnen zeggen: Ikzelf leef niet meer, Christus is het die leeft in mij.’

17 Zoek God in het centrum van je ziel

‘Heilig zijn zoals Hij heilig is. … Hoe zo? Door in de diepte van de bodemloze afgrond, binnenin, in contact met Hem te leven. … Onze Vader die in de hemel zijt. In deze kleine hemel die Hij zich bouwde in het centrum van onze ziel moeten we Hem zoeken. Daar vooral moeten we verblijven.’

18 Verzink in nederigheid, want God is je bodem

‘Onze zonden zijn voor ons een bron van nederigheid. … Wanneer je verzonken bent in de nederigheid, ben je in God verzonken, want God is de bodem van de afgrond. Dat is de reden waarom je in de nederigheid zoals in de liefde steeds kunt groeien.’

19 Inkeren kan je van Maria leren

‘De houding van de Maagd gedurende de maanden, die tussen de boodschap en de geboorte verliepen, lijkt mij een toonbeeld te zijn voor de innerlijke zielen. Voor hen, die God uitverkoren heeft om te leven binnenin, op de bodem van de bodemloze afgrond. In welke vrede en ingekeerdheid gaf Maria zichzelf en leende zich tot alles! Hoe werden de meest banale zaken door haar vergoddelijkt!’

20 Zing in oneindige liefde

‘Laten we in de hemel van onze ziel een loflied zijn op de Drie-eenheid. … Eens zal de sluier vallen. Dan zullen we binnengeleid worden in de eeuwige woning. En daar zullen we zingen in de schoot van de oneindige Liefde.’

Vertaling van de citaten: Guido Stinissen. Elisabeth van Dijon. Geschriften. Carmelitana, 1979, ISBN 9070092158, 427 pagina’s.

Meer weten

Sim D’Hertefelt

Bron: Kerknet.be

 

 

Leestip van de dag – dinsdag 21 november 2017


Wat ouderen jongeren
te bieden hebben

Ouderen moeten zich niet meer laten gelden in de wereld. Net daarom hebben ze jongeren en de wereld iets bijzonders te bieden.

Het grootste cadeau dat ouderen aan jongeren kunnen geven, is niet hun kennis, geen wijsheid, geen mens- en wereldbeeld, geen morele lessen of waarden, geen bijzondere inzichten of levenservaring, maar wel innerlijke ruimte.

Waar leren we ons geleefde leven ervaren als een levende en zinvolle werkelijkheid? Waar kunnen we uitspreken wat ons ten diepste beroert en bezielt? Wie luistert er naar onze onuitsprekelijke vrees en hoop, naar het geheim dat ons leven ten diepste is? Bij wie mogen we even aanleunen tegen de grens van ons niet-weten?

Waar leren we ervaren:
zo is het voor mij !

Dat is trouwens geen luxebehoefte, maar een levensnoodzaak. Innerlijkheid die geen aandacht en uitdrukking krijgt, verschrompelt. Witgekalkte graven noemt de Bijbel mensen van wie het uiterlijke leven er nog wel staat, maar waar innerlijk niets mee overeenstemt. Tegenwoordig zouden we ze zombies noemen of robots. Al zijn die laatste in de film al menselijker dan de mens.

Het innerlijke van de mens
is een met uitsterven bedreigde diersoort.

We ademen een  materialistisch wereldbeeld waarin alleen het tastbare telt. En dan zijn er de ontelbare afleidingen en besognes die ons naar een oppervlakkig leven trekken.

Het is een uitdaging om in deze tijd en wereld toch te leren wat er bij ons van binnen leeft en daar een intieme relatie mee op te bouwen.

Dan komen we weer bij de rol van de ouderen.

Om naar ons innerlijke te leren luisteren,
hebben we iemand nodig die het ons voordoet.

Door naar ons te luisteren. Iemand die zelf schoonmaak heeft gehouden in zijn drijfveren en wat vrije ruimte ter beschikking heeft.

Goed luisteren is zo een ondergewaardeerde vaardigheid, dat het geen kwaad kan om enkele technieken van empathisch luisteren te leren.

Zolang we maar onthouden dat technieken niet op de eerste plaats komen. Wel het vertrouwen dat iets in elk van ons aan het werk is en vooruit wil in de richting van meer leven.

We moeten dat werkende en op het leven gerichte iets
alleen met warmte en ruimte omgeven
zodat het zich kan ontvouwen.

De grootste dienst die ouderen aan jongeren kunnen bewijzen is werkelijk met heel hun diepte en niet-oordelende liefde aanwezig zijn bij het innerlijke proces van de ander.

Er is geen heerlijker opdracht
dan zo spirituele moeder en vader te mogen zijn.

Meer weten

Sim D’Hertefelt

Bron: Kerknet.be

 

 

Leestip van de dag – maandag 20 november 2017


‘Mensen die ‘niets’ kunnen, brengen me bij mijn kern’

Tot januari leeft Sara Loobuyck samen met mensen met een mentale beperking in De Ark Rome. Best confronterend. Dit zijn haar indrukken na twee maand.

Il mio primo amore, roept de jonge assistent Danilo enthousiast als hij op Chiara toestapt. Chiara is een van de ragazzi (zo worden de mensen met een beperking die in de Ark wonen genoemd). Ze kan nauwelijks bewegen en is voortdurend afhankelijk van de hulp van mensen rondom haar. Zowat om het half uur slaakt ze luide kreten die in het hele huis hoorbaar zijn. Het is haar manier om te communiceren met de buitenwereld.

Danilo en de andere assistenten schenken haar al hun aandacht en liefde.

Chiara is de ‘principessa in huis
die ieders hart verovert.

Vrienden worden met mensen die we op het eerste gezicht vreemd vinden, dat is waar het in de Ark om draait.

Paus Franciscus in de werkplaats

Tijdens de week krijgen de ragazzi in de werkplaats de kans om hun talenten te tonen. Ze gaan creatief aan de slag met keramiek, schenken planten een nieuw leven, nemen potlood en papier ter hand, maken sieraden… Elena vraagt me om naast haar te zitten. Samen knippen we 30 lintjes. Ze leert me tellen in het Italiaans. Brava, zegt ze telkens als ik haar, min of meer correct en zonder Nederlands accent, herhaal.

Even later neemt Stefano mijn hand vast en wijst mij, moeizaam stappend maar vol enthousiasme, de weg naar een kader met foto’s. Il papa!

Vorig jaar kwam paus Franciscus in de Ark op bezoek.
Ietwat onverwacht. Hij liet twee uur voordien
telefonisch weten dat hij zou langskomen.

È mio fratello, zegt Stefano. De paus is mijn broer.

Zin in een wandeling?, vraagt een oudere assistent mij. Met plezier sluit ik me aan bij deze groep ragazzi. Met een busje begeven we ons op weg en komen zowaar in een groots shoppingcenter terecht. Verder dan een paar winkeltjes komen we niet, want al snel roepen droge kelen om een smaakvolle cappuccino en een cornetto (tot mijn grote verbazing een croissant en geen ijshoorntje).

Als Alessia welkom zegt

Maar gemakkelijk is het niet altijd. Zo is er Alessia, die zowat de hele dag door slenterend door het huis loopt. Familie heeft ze niet. Spreken kan ze niet. Af en toe neemt ze een pauze en vlijt ze zich in de zetel. Maar nooit lijkt ze echt rust en vrede te vinden.

Al meer dan 30 jaar woont Alessia in het huis.
Een nieuwe inwoner accepteren,
is voor haar een ware uitdaging.

Ik zit met mijn rug naar haar en luister naar mijn buur. Plots grijpt ze mijn haren vast. Ze is niet van plan om die snel terug los te laten. Een zeker ontgoocheling komt in mij op, omdat ik zo hard geloof in het goede in haar, maar dat zo moeilijk lijk te vinden. De assistenten lachen: Dat hebben we allemaal al eens meegemaakt, nu hoor je er helemaal bij in de Ark!

Alessia kan haar agressiviteit niet plaatsen en dat is een deel van haar handicap. Ik probeer haar te aanvaarden en graag te zien.

Me laten omvormen

En er is Alessandro. Hij schreeuwt vaak, heel vaak. Zijn geroep overstijgt elk ander geluid.

Soms gebeurt het dat ik mij erger.

Dan voel ik me meteen schuldig, want misschien zijn zijn kreten wel een uiting van lijden, of een schreeuw om liefde. Ik spreek erover met Gabriela, een Slowaakse assistente. Ze vertelt mij dat Alessandro diegene is die haar overtuigd heeft om in de Ark te komen werken, dat ze hem in al die jaren nog nooit iets verkeerds heeft weten doen. Een schreeuwende man die een toonbeeld van goedheid wordt.

Alessia en Alessandro dagen me uit om vrienden te worden
met mijn eigen zwakheid en me geliefd te weten zoals ik ben.

Het leven kabbelt hier op Italiaanse wijze voort. En ik besef steeds meer hoe deze mensen, die op het eerste zicht niets kunnen betekenen in onze maatschappij, ons omvormen in ons diepste zijn.

(De namen van de ragazzi zijn veranderd.)

Sara Loobuyck

Bron: Kerknet.be

Gezelligheid troef in De Ark Rome. © Sara Loobuyck

Leestip van de dag – zondag 19 november 2017


Vaticaan overlegt met boeddhisten

De Pauselijke Raad voor Interreligieuze Dialoog gaat met een delegatie van boeddhisten na hoe een cultuur van vrede kan worden bevorderd.

Donderdag is in Taiwan een vierdaags overleg tussen katholieken en boeddhisten afgerond. Dit keer wisselden de afgevaardigden uit 18 landen van mening over geweldloosheid. Op de feestelijke opening van de bijeenkomst herinnerde secretaris van de Pauselijke Raad voor de Interreligieuze Dialoog  Miguel Ángel Ayuso Guixot eraan dat de oprichting van het Vaticaanse overlegorgaan teruggaat tot 1964. Al meer dan een halve eeuw wordt er een intense dialoog gevoerd en wordt er samengewerkt met boeddhisten uit de hele wereld. Het eerste structurele overleg vond in 1995 plaats in het klooster van Fokuangshan in Taiwan. In 1998 volgde een tweede ontmoeting in het benedictijnerklooster in Bangalore.

Op dit zesde overleg werd tegen de achtergrond van de internationale terreur nagegaan hoe christenen en boeddhisten samen een cultuur van vrede en geweldloosheid kunnen bevorderen. Jaarlijks sterven 1,3 miljoen mensen door geweld en zijn 1,2 miljard mensen op de een of andere manier slachtoffer van een vorm van geweld. Dat blijft niet beperkt tot oorlog en terreur. Nog dagelijks verdoven ongecontroleerde vormen van nationalisme, seksisme, racisme en achterstelling op basis van kaste of etnisch en religieus fundamentalisme onze harten en verblinden zij onze ogen voor het lijden van zoveel mensen.

Bron: Radio Vaticana / Kerknet.be