Jaarlijks archief: 2017

Leestip van de dag – dinsdag 25 april 2017


Meneer, ik zag liefde
voor God in het RVT

Onze leerlingen komen vaak terecht in de zorg. Stages in het rusthuis draaien soms uit op onbedoelde godsdienstlessen, waarin liefde centraal staat.

Bijna al mijn leerlingen worden opgeleid voor een job in de zorgsector, zij het als zorgkundige of logistiek medewerker. In de loop van hun opleiding komen ze dan ook zonder uitzondering in contact met ouderen, voor wie het geloof nog een belangrijke rol speelt. Voor heel wat leerlingen is dit de enige manier waarop ze buiten de lessen godsdienst in contact komen met het katholieke geloof en geloofsbeleving. Het zou natuurlijk veel wenselijker zijn, mochten  de leerlingen er ook op andere plaatsen mee in contact komen, maar ik ben erg blij voor de kansen die uit deze ontmoetingen voortkomen.

Palmtakken, een oude bisschop en Lingala

Vorige week bijvoorbeeld vertelde een leerling dat een man in het rust en verzorgingstehuis waar ze werkte was langsgekomen om aan verschillende mensen takken uit te delen. In enkele kamers had ze gezien dat ze een plaats hadden gekregen aan de kruisbeelden die er hingen. Waarom doen die dat meneer? Het was mooie aanzet om het nog eens te hebben over de intrede van Jezus in Jeruzalem en de symboliek van de palmtakken.

Ook andere leerlingen komen regelmatig met een vraag of een ervaring. Een 16-jarige met Marokkaanse roots uit de richting organisatiehulp vertelde trots dat hij de voormalige bisschop Paul Van den Berghe had mogen bedienen. Een Congolese leerling vertelde dan weer dat ze zeer verbaasd was geweest toen ze in het Lingala werd aangesproken door een zorgvrager, die haar daarna vertelde dat hij lang in Congo gewoond en gewerkt had als missionaris.

Nog een andere leerling vroeg zich af waarom zoveel bewoners van het rvt het zo belangrijk vonden om met Pasen naar de paus te kijken op televisie. Telkens geven deze ontmoetingen en vragen een mooie aanzet tot verdieping in de godsdienstles, maar het gaat zelfs verder dan dat.

Eenheid in diversiteit

Een verhaal van een aantal jaar geleden is me nog het meeste bijgebleven. Hanane vertelde hoe ze in gesprek geraakt was met een bejaarde die ze al langer verzorgde. Op een bepaald moment kwam ook het geloof ter sprake. De oude vrouw vertelde over de kracht die ze altijd uit haar geloof haalde en over het belang van Christus in haar leven. Op haar beurt had Hanane ook over haar geloof vertelt als moslima.

Er was een wederzijds begrip en de zorgvraagster drukte
Hanane op het hart dat het geloof een gave is
die je het goed moet onderhouden.

Ze vertelde over wat de heilige mis voor haar betekende en met tranen in de ogen vertelde ze dat ze niet meer kon gaan. Ook bij Hanane stonden de tranen in de ogen toen ze het voorval navertelde in de klas. Die was ondertussen muisstil geworden. Ongeacht het verschil in hun godsdienstige overtuiging liep Hananes hart over van liefde voor haar zorgvrager. Gedreven door die liefde had ze zelfs de verzorgenden van het rvt gevraagd om indien mogelijk deze vrouw toch nog naar een mis te brengen op zondag.

Nog mooier dan haar getuigenis in de klas en de kans tot verdieping was de dialoog die eruit voortkwam over generaties en levensbeschouwingen heen. Het deed me denken aan dat ene lied: Ubi carita et amor, Deus ibi est.

God, wat hou ik van mijn job …

Bron: Kerknet.be

 

 

Leestip van de dag – maandag 24 april 2017


Jezus leeft ! Dat is de kern van de christelijke boodschap

In zijn catechese over de hoop bij de audiëntie van woensdag 19 april onderstreepte paus Franciscus dat het christendom geboren is op paasmorgen.

Geliefde broers en zussen, goedendag !

We ontmoeten elkaar vandaag in het licht van Pasen dat we gevierd hebben en dat we in de liturgie blijven vieren. Op onze catecheseweg over de christelijke hoop wil ik het daarom vandaag met jullie hebben over de verrezen Christus, onze hoop, zoals de heilige Paulus Hem voorgesteld heeft in de eerste brief aan de Korintiërs (cf. hoofdstuk 15). De apostel wil een problematiek beslechten die zeker in Korinte het centrum van de discussies vormde. De verrijzenis is het laatste onderwerp dat in de brief ter sprake komt, maar was waarschijnlijk, in orde van belangrijkheid, het eerste want alles steunt op deze vooronderstelling.

De geboorte van het christendom

In het gesprek met zijn christenen vertrekt Paulus van een ontegensprekelijk feit, dat niet het resultaat is van het nadenken van een of andere wijze mens, maar een feit, een eenvoudig feit dat in het leven van enkele mensen zich heeft voorgedaan. Het christendom wordt hier geboren.

Het christendom is geen ideologie, geen wijsgerig systeem,
maar een geloofsweg die begint bij een gebeurtenis
waarover de eerste christenen getuigenis aflegden.

Paulus vat het op deze wijze samen: Jezus is gestorven voor onze zonden, werd begraven en op de derde dag is Hij verrezen en verschenen aan Petrus en de Twaalf (cf. 1 Kor 15,3-5). Dat is het feit: Hij is dood, begraven, is verrezen en verschenen. Met andere woorden, Jezus leeft! Dat is de kern van de christelijke boodschap.

Ons geloof wordt op pasmorgen geboren

Bij de verkondiging van dit gebeuren, dat de kern is van het geloof, legt Paulus vooral de nadruk op het laatste element van het paasmysterie, dat wil zeggen op het feit dat Christus verrezen is. Want, als alles met de dood was geëindigd, dan zouden we in Hem een voorbeeld hebben van de grootste toewijding, maar dat zou het geloof niet kunnen wekken. Hij is een held geweest. Neen! Hij is dood, maar is verrezen. Want het geloof wordt uit de verrijzenis geboren.

Aannemen dat Christus is gestorven, gestorven op het kruis,
dat is geen geloofsgegeven, maar een historisch feit.
Daar tegenover staat geloven dat Hij verrezen is.

Ons geloof wordt op paasmorgen geboren. Paulus geeft een lijst van mensen aan wie de verrezen Jezus verscheen (cf. vv. 5-7). Zo hebben we hier een kleine samenvatting van alle paasverhalen en van alle mensen die de Verrezene hebben ontmoet. Boven aan de lijst staan Kefas, Petrus en de groep van de Twaalf, daarna vijfhonderd broeders waarvan velen nog hun getuigenis konden geven, daarna wordt Jacobus geciteerd. Als laatste van de lijst – alsof hij de minder waardige is – komt hijzelf. Paulus spreekt van zichzelf als de misgeboorte (cf. v.8).

De vervolger die apostel werd

Paulus gebruikt die uitdrukking omdat zijn persoonlijk verhaal dramatisch is: hij was geen misdienaar, maar een vervolger van de Kerk, trots op zijn overtuigingen. Hij voelde zich een man die het gemaakt had, met een helder idee over wat het leven en zijn verplichtingen is. In dit volmaakte kader – alles was volmaakt bij Paulus, hij wist alles – in dit volmaakte kader gebeurde op een dag het totaal onvoorstelbare: de ontmoeting met de verrezen Jezus, op de weg naar Damascus. Daar ging het niet alleen om een man die ter aarde viel; het ging om een mens aangegrepen door een gebeurtenis die de zin van zijn hele leven op de kop zou zetten.

De vervolger werd apostel, waarom ?
Omdat hij de levende Christus heeft gezien.

Hij heeft de verrezen Jezus Christus gezien! Dat is de grondslag van het geloof van Paulus, zoals van het geloof van de andere apostelen, zoals van het geloof van de Kerk, zoals van ons geloof.

Het christendom is genade

Hoe fijn is het te bedenken dat het christendom wezenlijk dit is! Het gaat niet over ons zoeken naar God – een zoeken dat erg aarzelend gebeurt – maar veeleer het zoeken van God naar ons. Jezus heeft ons gegrepen, heeft ons aangegrepen, Hij heeft ons veroverd om ons niet meer los te laten.

Het christendom is genade, is verrassing, en daarom
veronderstelt het een hart bekwaam tot verwondering.

Een gesloten hart, een rationalistisch hart is onbekwaam tot verwondering, het kan niet verstaan wat het christendom is. Het christendom is genade en de genade kan men alleen maar ervaren en wel in de verwondering om de ontmoeting.

Naar ons graf gaan

En dus, ook al zijn we zondaars – allen zijn we dat – ook al zijn onze voornemens ten goede plannen gebleven, of stellen we vast, als we ons leven overzien, dat we veel mislukkingen hebben verzameld … Op paasmorgen kunnen we doen zoals de mensen over wie het Evangelie spreekt: naar het graf van Christus gaan, de omvergestoten grote steen zien en bedenken dat God voor mij, voor ons allen, een onverwachte toekomst bereidt. Naar ons graf gaan: dat hebben we allen een beetje in ons. Daar naartoe gaan en zien hoe God in staat is daaruit op te staan. Daar is het geluk, daar is de vreugde, het leven, waar allen dachten dat er droefheid, nederlaag en duisternis zou zijn.

God laat zijn mooiste bloemen groeien
tussen de meest dorre stenen.

Jezus is hier

Christen zijn betekent niet uitgaan van de dood, maar van de liefde van God voor ons, die onze bitterste vijand heeft verslagen.

God is groter dan het niets en slechts één brandende kaars
volstaat om de donkerste nacht te overwinnen.

Paulus schreeuwt het uit als een echo van de profeten: Dood, waar is uw overwinning? Dood, waar is uw angel? (v.55). In deze dagen van Pasen dragen we deze kreet in het hart. En wanneer men naar de reden van onze geschonken glimlach en van ons geduldig delen vraagt, dan zullen we kunnen zeggen dat Jezus nog hier is.

Hij blijft tussen ons in leven, dat Jezus hier is, op het plein, met ons: levend en verrezen.

Vertaling uit het Italiaans: Marcel De Pauw msc

Bron: Kerknet.be

 

 

Leestip van de dag – zondag 23 april 2017


Haiku

Een vingerhoed van emotie

Lieve mensen,
vandaag wil ik graag iets met u delen van mijn eigen hand. Ik weet niet of u vertrouwd bent met de haiku. Haiku is een Oosterse dichtvorm (met name uit Japan), ontstaan uit oudere dichtvormen. Een haiku bestaat uit 3 regels van 5-7-5 lettergrepen. Strikt genomen moet worden vastgehouden aan dit stramien wil je aan de voorwaarden van een haiku voldoen. Juist door dit streng stramien heeft de schrijver op taalkundig vlak weinig bewegingsruimte. Je hebt maar een zeer beperkt kader om je ding te zeggen. Het voordeel echter aan dit streng stramien is dat je verplicht bent om heel sober met woorden en begrippen om te gaan doch zonder in te boeten aan de inhoud. Een hele uitdaging, maar echt fijn om te doen.
Naar mijn persoonlijk aanvoelen kan je moeilijk gaan zitten om nu eens even een haiku te gaan schrijven. Een haiku ontstaat vanuit een zekere opwelling van binnenuit. Op die moment moet je het neerschrijven, als een soort momentopname; een vingerhoed van emotie borrelend uit de warmte van je hart van die moment.
Echt fijn om doen !!
In alle bescheidenheid wil ik graag enkele haiku’s met u delen die ik tijdens de voorbije weken neerschreef.
Met een vredevolle groet,
kris

Gods licht schept leven
Leven licht God op – zie toch
In u ja rond u

Licht zonder einder
Kom in me trek me mede
Vlam me hart en ziel

Jij zuster water
doop mij was mij til me op
stuw me in minne

Dat Gij God groot wordt
en ik mezelf niet meer ben
is pijn in liefde

Duister en droogte
Verzadiging en vrede
Innig huwelijk

Water stroomt haar weg
zo gewillig als het is
mijn ja Heer tot U

Verloren in U
vlam van uwe vlam oh Heer
verteerd in liefde

 

 

Leestip van de dag – zaterdag 22 april 2017


De oudste en de jongste priester

Liefst 70 jaar verschil is er tussen de jongste en de oudste priester van het bisdom Brugge. We laten hen aan het woord.

Michel Maeckelberghe werd in 1919 in Steenkerke bij Veurne geboren. Zijn ouders waren landbouwers en daar ontdekte hij de rijkdom van zaaien en oogsten. Matthias Noë groeide op in Damme en werd twee jaar geleden priester gewijd.

Welke ontmoeting of moment uit je priester-zijn zal je niet snel vergeten?

Michel   Er zijn er zovele in de vele jaren dat ik priester ben. De pijnlijke van uitvaarten, zeker bij een zelfdoding. Of die herinnering aan de oorlog, waarbij een Engelse vlieger in ons dorp werd neergeschoten en terechtkwam op het huis van mijn beste vriend. Hij overleefde het, maar zijn ouders, drie zussen en een ziek weeskind kwamen om. Zo pijnlijk. Maar er zijn ook de vele mooie momenten: het samen bidden en vieren bij de grot van Lourdes in het bos van Westvleteren toen ik daar kapelaan was. Daar kwamen zovele mensen naartoe. Er is ook de herinnering aan mijn hartinfarct en mijn beleving daarvan in het ziekenhuis. En de toewijding van de artsen en verpleegkundigen daar… dat ontroert mij. Of ik denk aan de beelden van de brand in de kerk van Anzegem. Ik ben daar ook nog pastoor geweest.

Maar het is de dankbaarheid die bovendrijft.
(Michel, 98 jaar)

Matthias  Ik ben nog niet zo lang priester, maar ik heb vooral mooie herinneringen aan gesprekken met mensen. Zeker die waar ik echt tijd had om te luisteren. Dat is zoveel belangrijker dan goeie raad geven. Ik denk ook nog aan mijn contacten met de kinderen van het eerste leerjaar. Eén van hen noemt mij Jezus. Die denkt wellicht dat dit mijn naam is omdat ik Hem zo vaak noem.

Waarom kozen jullie voor het priesterschap?

Matthias • Toen ik 18 was, heeft de film The Passion of the Christ mij diep geraakt. Ik vond het confronterend dat Jezus zoveel had meegemaakt. En ik stelde mezelf de vraag: wat doe ik? Die confrontatie deed me groeien naar een radicale keuze.

Michel • Het beeld van de zaaier heeft me altijd aangesproken — dat is wellicht mijn landbouwersverleden. En ik voelde me aangesproken om op Gods akker te gaan werken. Ik heb thuis ook zoveel liefde mogen ervaren die naar een grotere Liefde verwees. Er was het samen bidden met het gezin, de zorg voor mensen. Ik besloot naar het seminarie te gaan en werd op 16 april 1944 priester gewijd.

Welke bijbeltekst inspireert je?

Michel • Er zijn er zovele. Uiteraard het verhaal van de zaaier, maar ook Abraham inspireert me: hij trekt weg en gaat waar hij gezonden wordt. Dat heb ik een paar keer aan de lijve mogen ervaren toen de bisschop mij een nieuwe benoeming gaf. Of het laatste avondmaal en de voetwassing. Wat een gebaar stelde Jezus daar!

Matthias • Ik ben altijd al geraakt geweest door Jezus’ uitspraken over de eindtijd en Jezus’ oproep tot bekering hierbij. Die verhalen leren mij een andere Jezus kennen. Jezus is niet altijd braaf en goed. Hij daagt ook uit.

Van Jezus’ leven gaat een sterk appèl uit: doe iets met je leven!
(Matthias, 28 jaar)

Wat betekent priester zijn voor jou?

Michel  Voor mij is dat mijn leven in Gods handen leggen. Als ’t God belieft, zeiden we vroeger. Priester-zijn is voor mij zorg dragen voor mensen. Trouw blijven aan het gebed en de eucharistie.

Matthias  Ik ben echt dankbaar om priester te zijn. Ja, ik ben gelukkig. Dat wil niet zeggen dat ik altijd supergelukkig rondloop. Zo is het leven niet, maar ik ben wel hoopvol. De hoop is ook de kracht van het evangelie. En dat maakt mij gelukkig.

Bron: Kerknet.be

Foto: Inge Cordemans

 

 

Leestip van de dag – vrijdag 21 april 2017


Patriarch Kirill: godsdienst is
fundamenteel voor wereldvrede

Patriarch Kirill van Moskou roept de katholieke en orthodoxe Kerken op om een leidende rol te spelen in de bevordering van de wereldvrede.

Volgens de Russisch-orthodoxe patriarch Kirill (zie foto) kunnen de godsdiensten een fundamentele rol in de wereldvrede vervullen door hun bemiddeling in conflicten in Europa en elders in de wereld. Het conflict in Syrië kan niet worden opgelost zonder de samenwerking met ayatollah Ali Khamenei uit Iran. De katholieke en de Russisch-orthodoxe Kerk moeten een leidende rol spelen om de wereld veiliger te maken en de confrontatie tussen Oost en West af te bouwen, verklaarde de Russisch-orthodoxe kerkleider in een ontmoeting met de Italiaanse president Sergio Mattarella.

Patriarch Kirill gaf toe dat de godsdiensten eeuwenlang een bepalende rol hebben gespeeld in het ontstaan van breuklijnen in Europa. Maar vandaag staan zij voor de uitdaging om de verzoening tussen de Europeanen te bevorderen en de geestelijke verbondenheid te bevorderen. Hij onderstreepte dat zijn Kerk zich wil engageren om ontmoetingen tussen religieuze leiders, vooral dan met betrekking tot de conflicten in Syrië en Irak, te bevorderen.

Bron: Asianews / Kerknet.be