Maandelijks archief: april 2017

Leestip van de dag – maandag 1 mei 2017


20-jarig Mexicaans model trekt naar het klooster

Een Mexicaanse schoonheidskoningin zegt haar luxeleventje vaarwel om in te treden als clarisse.

De Mexicaanse schoonheidskoningin Esmeralda Solis Gonzales (20), die ook kandidate was voor Miss Mexico, heeft vriend en vijand verbaasd met haar aankondiging dat ze kloosterzuster wordt. In 2016 won zij de plaatselijke schoonheidwedstrijd in haar geboortestad Valle de Guadalupe, in de staat Jalisco. Datzelfde jaar was zij kandidate in de finale van Miss Mexico.

Esmeralda Solis Gonzales genoot van een mooi inkomen en een luxeleventje als model en als schoonheidsconsulente. Maar dat ruilt zij nu in voor het klooster. Ik was gelukkig met wat ik had. Maar dat valt niet te vergelijken met het geluk waarmee God mijn hart vervult, getuigt Esmeralda, die nu novice is bij de clarissen.

Bron: Kathpress.at / Kerknet.be

 

 

Leestip van de dag – zondag 30 april 2017


Kardinaal voor de arbeiders ~ Jozef Cardijn 1882-1967

50 jaar na z’n dood wordt Cardijn gevierd. Op 1 mei natuurlijk. Zijn KAJ gaf de arbeidersbeweging een wereldwijde impuls. Leer hem kennen in onderstaand filmje

 

Bron: Kerknet.be

 

Leestip van de dag – zaterdag 29 april 2017


Paus herstelt de banden met de moslimwereld

Met zijn bezoek aan de Al Azharuniversiteit in Caïro trekt paus Franciscus de kaart van de interreligieuze dialoog.

Met de ontmoeting van paus Franciscus en sjeik Ahmed Mohammed al-Tayyeb van Al Azhar in deze belangrijke soennitische onderwijsinstelling komt een einde aan de onderbreking van de dialoog tussen het Vaticaan en Al Azhar. De gesprekken werden destijds stopgezet na de toespraak van paus Benedictus XVI in Regensburg in 2006. Al Azhar reageerde verongelijkt omdat het mee verantwoordelijk werd gesteld voor de achterstelling en het geweld tegen de christenen in Egypte. Dit bezoek betekent een nieuwe fase in de dialoog met Al Azhar, een instelling waarvan de invloed en het gezag zich bij een groot deel van de moslimgemeenschap tot ver buiten Egypte uitstrekt.

De Duitse islamkenner Felix Körner benadrukt de sterke inspanningen van sjeik Ahmed Mohammed al-Tayyeb als hoofd van de Al Azharuniversiteit en -moskee. Al-Tayyeb heeft zich de voorbije jaren sterk ingespannen voor de bevordering van het gezag van de instelling en de islam. Felix Körner: Paus Franciscus wil bruggen bouwen met de moslimwereld en de sjeik en zijn instelling is een belangrijke en essentiële pijler. Körner erkent dat het gezag van de sjeik binnen de moslimwereld beperkter is als dat van de paus wereldwijd. Ook kwalitatief is de opleiding aan de universiteit vooral op theologisch vlak nog voor verbetering vatbaar. Maar de instelling is bekend en geniet groot gezag. Zij beschikt over een indrukwekkend onderwijsnetwerk. Alleen al in Caïro zijn er 40 faculteiten. Het hele land telt een ontelbaar aantal onderwijsinstellingen met een band met Al Azhar.

Beide religieuze leiders geven met hun ontmoeting van gisteren en de internationale vredesconferentie in Caïro met specialisten uit de hele wereld het signaal dat godsdienst niet mag worden misbruikt ter rechtvaardiging van geweld. Godsdiensten moeten juist een impuls geven aan de vrede. Het is onvoorspelbaar wanneer het conflict in het Heilige land of het Midden-Oosten eindigt, maar de bijdrage en de impuls van de belangrijkste godsdiensten en hun leiders kunnen bijdragen tot een herschikking van de kaarten en een pad van dialoog, samenwerking en betere verstandhouding. Paus Franciscus maakt alleszins duidelijk dat hij wil bijdragen tot de verzoening in het Midden-Oosten.

Lees ook: Paus veroordeelt geweld in naam van God: klik hier.

Bron: KNA / Katholisch.de / I.Media / Kerknet.be

 

 

Leestip van de dag – vrijdag 28 april 2017


Elke dag opnieuw is God
om ons bekommerd

In zijn catechese over de hoop tijdens de algemene audiëntie van woensdag 26 april onderstreepte de paus Gods oneindige bekommernis om de mens.

Geliefde broers en zussen, goedendag !

Ik ben met u alle dagen tot aan de voleinding der wereld (Mt 28,20). Deze laatste woorden uit het evangelie volgens Matteüs roepen de profetische aankondiging op die we bij het begin aantreffen: men zal Hem de naam Immanuël geven. Dat is in vertaling: God met ons (Mt 1,23; cfr Js 7,14). God zal met ons zijn, alle dagen, tot aan het einde van de wereld. Jezus zal met ons op weg zijn, alle dagen, tot aan het einde van de wereld. Heel het Evangelie is opgesloten in die twee citaten. Het zijn woorden die het mysterie van God overbrengen, wiens naam, wiens identiteit is: zijn-met. Geen geïsoleerde God, maar een God-met, in het bijzonder met ons, dat wil zeggen met het menselijk schepsel.

Onze God is geen afwezige God, opgesloten in een
oneindig verre hemel. Het is daarentegen een God
‘bewogen’ door de mens, zo teder en liefdevol dat
Hij zich niet van hem kan verwijderen.

Wij mensen zijn bekwaam banden en bruggen te breken. Hij niet. Als ons hart afkoelt, het zijne blijft altijd laaiend. Onze God gaat altijd met ons, ook als wij Hem per toeval zouden vergeten. Op de scheidingslijn tussen geloof en ongeloof is de ontdekking doorslaggevend dat we door onze Vader bemind en vergezeld zijn, door Hem nooit aan ons lot overgelaten.

Onze ziel is een wandelende ziel

Ons bestaan is een pelgrimstocht, een weg. Ook zij die een louter menselijke hoop koesteren, voelen de bekoring van de horizon, die hen drijft werelden te verkennen die ze nog niet kennen. Onze ziel is een wandelende ziel. De Bijbel staat vol verhalen van pelgrims en reizigers. De roeping van Abraham begint met dit bevel: Trek weg uit uw land (Gn 12, 1). En de aartsvader verlaat het stukje wereld dat hij goed kende en dat in zijn tijd een van de bakermatten van de beschaving was. Alles was tegen de zinnigheid van die reis. En toch gaat Abraham.

Men wordt geen volwassen man of vrouw als men de
aantrekkingskracht van de horizon niet ervaart:
die grens tussen hemel en aarde die wil bereikt
worden door het volk van trekkers.

Op zijn tocht door de wereld is de mens nooit alleen. Vooral de christen voelt zich nooit verlaten, want Jezus verzekert ons niet slechts dat Hij ons opwacht aan het eindpunt van onze lange reis, maar dat Hij ons iedere dag vergezelt.

Tot aan de voleinding van de wereld

Tot hoelang zal de zorg van God voor de mens duren? Tot hoelang zal de Heer Jezus, die met ons gaat, zorg voor ons hebben? Het antwoord van het Evangelie laat geen plaats voor twijfel: tot aan de voleinding van de wereld! De hemelen zullen voorbijgaan, de aarde zal voorbijgaan, de menselijke hoop zal weggevaagd worden, maar Gods Woord is groter dan alles en zal niet voorbijgaan. En Hij zal de God-met-ons zijn, de God Jezus die met ons op weg is.

Geen enkele dag van ons leven, zullen we ophouden
een bekommernis van Gods hart te zijn.

Misschien zal iemand zeggen: Wat zeg je nu? Ik zeg dit: geen enkele dag van ons leven, zullen we ophouden een bekommernis voor Gods hart te zijn. God bekommert zich om ons en gaat met ons de weg. Waarom doet God dat? Eenvoudig omdat God van ons houdt. Verstaan? God houdt van ons! En God voorziet in al onze noden. God verlaat ons niet in tijden van beproeving en duisternis. Deze overtuiging moet zich in onze ziel verankeren om nooit te doven. Soms noemt men dat Voorzienigheid. Gods nabijheid, de liefde van God, het gaan van God met ons noemt men ook Gods Voorzienigheid: God voorziet in ons leven.

Anker

Niet zonder toeval is een van de christelijke symbolen van de hoop, waarvan ik houd: het anker. Het geeft aan dat onze hoop niet vaag is, niet mag verward worden met het wispelturige gevoel dat de gang van zaken in de wereld op ambitieuze wijze wil verbeteren door alleen te vertrouwen op eigen wilskracht.

De christelijke hoop vindt haar grondslag niet in de
aantrekkingskracht van de toekomst, maar in de
zekerheid van wat God ons beloofd heeft en in
Jezus Christus werkelijkheid heeft doen worden.

Als God ons verzekert steeds ons voor te gaan, waarom zouden we dan vrezen? Door deze belofte kunnen christenen overal op weg gaan. Trekkend ook door delen van gekwetste wereld, waar de zaken niet goed gaan. We zijn dan diegenen die daar blijven hopen. De psalm zegt: Moest ik gaan door het dal van de schaduw des doods, kwaad zou ik niet vrezen. Want naast mij gaat Gij … (Ps 23,4).

Precies daar waar duisternis toeneemt,
moet het licht blijven branden.

We keren terug naar het anker. Ons geloof is het anker in de hemel. Ons leven is verankerd in de hemel. Wat moeten we doen? Het touw vastgrijpen, dat is er altijd. En we gaan verder want we zijn zeker dat ons leven een anker in de hemel heeft, op die oever waar we zullen aankomen.

Hoop houdt de mens gaande en staande

Natuurlijk, als we alleen op onze eigen krachten vertrouwen, hadden we alle redenen om ons ontgoocheld en verslagen te voelen want de wereld begaat vaak inbreuken op de wet van de liefde. Ze geeft dikwijls de voorkeur aan de wet van het egoïsme. Maar als in ons de zekerheid overleeft dat God ons niet verlaat, dat God ons en deze wereld teder bemint, dan verandert meteen het vooruitzicht. Homo viator, spe erectus, zegden de ouden (Hoop houdt de mens gaande en staande, mdp). Gedurende de tocht houdt de belofte van Jezus Ik ben met u ons staande, opgericht, vol hoop vertrouwend op de goede God die al aan het werk is om werkelijkheid te doen worden wat menselijk gesproken onmogelijk lijkt, want het anker ligt op het strand van de hemel.

De overwinning van de liefde

Het heilige gelovige volk van God staat recht, erectus​, en gaat te voet – homo viator – gaat vol hoop op weg. En waar het ook gaat, het weet dat de liefde van God voorgaat: geen uithoek van de wereld ontsnapt aan de overwinning van de verrezen Christus. En wat is de overwinning van de verrezen Christus? De overwinning van de liefde. Dankjewel.

Vertaling uit het Italiaans: Marcel De Pauw msc

Bron: Kerknet.be

 

 

Dagelijks Bijbelcitaat – vrijdag 28 april 2017


Uit de brief van Paulus aan de Efeziërs 3, 16-19

Moge de Vader vanuit zijn rijke luister uw innerlijke wezen
kracht en sterkte schenken door zijn Geest, zodat door uw
geloof Christus kan gaan wonen in uw hart, en u geworteld
en gegrondvest blijft in de liefde. Dan zult u met alle heiligen
de lengte en de breedte, de hoogte en de diepte kunnen begrijpen,
ja de liefde van Christus kennen die alle kennis te boven gaat,
opdat u zult volstromen met Gods volkomenheid.

 

 

Leestip van de dag – donderdag 27 april 2017


Haiku

Een vingerhoed van emotie

Lieve mensen,
vandaag wil ik graag iets met u delen van mijn eigen hand. Ik weet niet of u vertrouwd bent met de haiku. Haiku is een Oosterse dichtvorm (met name uit Japan), ontstaan uit oudere dichtvormen. Een haiku bestaat uit 3 regels van 5-7-5 lettergrepen. Strikt genomen moet worden vastgehouden aan dit stramien wil je aan de voorwaarden van een haiku voldoen. Juist door dit streng stramien heeft de schrijver op taalkundig vlak weinig bewegingsruimte. Je hebt maar een zeer beperkt kader om je ding te zeggen. Het voordeel echter aan dit streng stramien is dat je verplicht bent om heel sober met woorden en begrippen om te gaan doch zonder in te boeten aan de inhoud. Een hele uitdaging, maar echt fijn om te doen.
Naar mijn persoonlijk aanvoelen kan je moeilijk gaan zitten om nu eens even een haiku te gaan schrijven. Een haiku ontstaat vanuit een zekere opwelling van binnenuit. Op die moment moet je het neerschrijven, als een soort momentopname; een vingerhoed van emotie borrelend uit de warmte van je hart van die moment.
In alle bescheidenheid wil ik graag enkele haiku’s met u delen die ik tijdens de voorbije weken neerschreef.
Met een vredevolle groet,
kris

Verteerd in liefde
huwelijk zonder einde
God, ziel van mijn ziel

Gods licht schept leven
leven licht God op – zie toch
in u ja rond u

Licht zonder einder
kom in me trek me mede
Vlam me hart en ziel

Jij zuster water
doop mij was mij til me op
stuw me in minne

Dat Gij God groot wordt
en ik mezelf niet meer ben
is pijn in liefde

Ik zie een hoop goeds
tegen beter weten in
ja hoop doet leven

Duister en droogte
Verzadiging en vrede
Innig huwelijk

Water stroomt haar weg
zo gewillig als het is
mijn ja Heer tot U

Verloren in U
vlam van uwe vlam oh Heer
verteerd in liefde