Maandelijks archief: december 2017

Leestip van de dag – vrijdag 15 december 2017


Waarom op zondag naar de Mis gaan ?

In zijn catechese over de Eucharistie tijdens de algemene audiëntie van woensdag 13 december gaf paus Franciscus antwoord op deze vraag.

Geliefde broers en zussen, goedendag !

We zetten onze weg van de catechese over de Eucharistie voort door vandaag de vraag te stellen: waarom op zondag naar de Mis gaan?

Het kloppende hart van het leven van de Kerk

De zondagsviering van de Eucharistie is het centrum van het leven van de Kerk (cf. Catechismus van de Katholieke Kerk, nr. 2177). Wij christenen gaan op zondag naar de Mis om de verrezen Heer te ontmoeten, of beter: om ons door Hem te laten ontmoeten, naar zijn woord te luisteren, ons te voeden aan zijn tafel en zo Kerk te worden, dat wil zeggen zijn mystieke lichaam levend in de wereld.

Eerste dag en dag van de zon

Van in het begin hebben de leerlingen van Jezus dit verstaan. Zij hebben de eucharistische ontmoeting met de Heer gevierd op de dag die de joden de eerste van de week noemden en de Romeinen de dag van de zon. De reden was dat op die dag Jezus uit de doden is opgestaan en aan zijn leerlingen is verschenen, met hen sprak, met hen maaltijd hield en hen de Geest schonk. We hebben dit gehoord in de Bijbellezing (cf. Mt 28,1; Mc 16, 9.14; Lc 24,1.13 en Joh 20, 1.19). Ook de grootse uitstorting van de Geest op Pinksteren gebeurde op zondag, op de vijftigste dag na de verrijzenis van Jezus. Omwille van deze redenen is de zondag voor ons een heilige dag, geheiligd door de eucharistieviering, levende aanwezigheid van de Heer bij ons en voor ons. Het is dus de Eucharistie die de zondag christelijk maakt! Op de christelijke zondag gaat het om de Eucharistie.

Wat soort zondag is het voor een christen
wanneer de ontmoeting met de Heer ontbreekt ?

Er bestaan spijtig genoeg christelijke gemeenschappen die op zondag de Eucharistie niet kunnen beleven. Toch worden ook zij opgeroepen om op die dag in de naam van de Heer samen te bidden, het woord van God te beluisteren en het verlangen naar de Eucharistie levend te houden.

Terug naar de betekenis van de Eucharistie

Sommige geseculariseerde samenlevingen hebben de christelijke zin voor de zondag, verlicht door de Eucharistie, verloren. Dat is erg spijtig! In een dergelijke context is het belangrijk dit bewustzijn nieuw leven in te blazen en zo de betekenis van het feest terug te brengen, de betekenis van de vreugde, van de parochiegemeenschap, van de solidariteit, van de rust die ziel en lichaam vernieuwt (cf. Catechismus van de Katholieke Kerk, nr. 2177-2188). De Eucharistie leert ons, zondag na zondag, over al deze waarden. Daarom heeft het Tweede Vaticaanse Concilie willen beklemtonen: De zondag is derhalve de oudste en eerste feestdag, die aan de vroomheid van de gelovigen met zoveel nadruk moet worden voorgehouden, dat het ook een dag wordt van vreugde en vrij zijn van arbeid. (Constitutie Sacrosanctum Concilium over de heilige liturgie, nr. 106).

Zondagsrust

In de eerste eeuwen bestond de zondagsrust niet: dat is een specifieke bijdrage van het christendom. Volgens de Bijbelse traditie rustten de joden op de sabbat terwijl in de Romeinse maatschappij geen wekelijkse dag zonder slafelijke arbeid bestond.

Het was de christelijke zin voor het leven als kinderen
en niet als slaven, bezield door de Eucharistie,
die van de zondag – bijna universeel – een rustdag maakte.

Kracht, moed en hoop

Zonder Christus zijn we veroordeeld overheerst te worden door de vermoeidheid van het alledaagse, met zijn zorgen en met de angst voor morgen. De ontmoeting met de Heer op zondag geeft ons de kracht het heden met vertrouwen te beleven en met moed en hoop verder te gaan. Daarom gaan wij, christenen, op zondag naar de ontmoeting met de Heer in de eucharistieviering.

De zalige rust

De eucharistische communie met Jezus, verrezen en eeuwig levend, loopt vooruit op de zondag zonder einde, wanneer er geen vermoeidheid, geen pijn, geen rouw en geen tranen meer zullen zijn, maar alleen de vreugde volop en voor altijd met de Heer te leven. Ook over deze zalige rust gaat het in de zondagsmis. Ze leert, met het voorbijgaan van de weken, ons toe te vertrouwen aan de handen van de Vader die in de hemel is.

De onuitputtelijke bron van de Eucharistie

Wat kunnen we antwoorden aan wie beweert dat naar de Mis gaan tot niets dient, zelfs niet op zondag, omdat het belangrijkste is goed te leven en de naaste te beminnen? Het is waar dat men de kwaliteit van het christelijk leven afmeet naar de mate van bekwaamheid om te beminnen, zoals Jezus heeft gezegd: Hieruit zullen allen kunnen opmaken dat gij mijn leerlingen zijt; als gij de liefde onder elkaar bewaart (Joh 13,35).

Hoe kunnen we echter het Evangelie in praktijk brengen
zonder de noodzakelijke krachten om het te doen,
zondag na zondag, op te nemen aan de onuitputtelijke
bron van de Eucharistie ?

Naar de Mis gaan we, niet om iets aan God te geven, maar om van Hem te krijgen waar we echt nood aan hebben. Het gebed van de Kerk herinnert ons daaraan. Het richt zich tot God met volgende woorden: “Gij hebt geen nood aan onze lofprijzing, want onze dankzegging is nog uw gave. Al kan ons loflied uw grootheid niet verhogen, het draagt toch bij tot onze zaligheid” (ICLZ, Missaal voor de Weekdagen, 1993, 312, nr. 50 Prefatie door het jaar XII).

Tot besluit

Waarom op zondag naar de Mis gaan? Het volstaat niet te antwoorden: omdat het een gebod van de Kerk is. Dat helpt een waarde bewaren, maar is  op zich niet voldoende.

Wij, christenen, hebben er nood aan deel te nemen
aan de zondagsmis omdat wij, alleen met de genade van Jezus,
met zijn levende aanwezigheid in ons en onder ons,
zijn gebod in praktijk kunnen brengen
en zo zijn geloofwaardige getuigen kunnen zijn.

Vertaling uit het Italiaans: Marcel De Pauw msc

° Bron: Kerknet.be

Leestip van de dag – donderdag 14 december 2017


Kom op, laat je niet uit het veld slaan,
dat is de kerstboodschap

Kun je Kerst vieren terwijl de wereld in brand staat? Ja, juist, zegt Dries van den Akker. Hij hoort Jezus hoopvol zeggen: ‘Die narigheid, die heeft niet het laatste woord.’ 

Bron: Igniswebmagazine.nl

Kerstmis. Lichtjes, bomen, rendieren, kerstman, koopavonden, besneeuwde dorpjes in de bergen – ‘reserveer nu uw tafel voor uw kerstdiner in ons eerste-klasrestaurant’. Onlangs was er een kapelaan in Ierland die voorstelde dat gelovigen het woord Kerstmis niet meer moesten gebruiken om het feest van Jezus’ geboorte mee aan te duiden. Kerstmis is gegijzeld door de commercie en de toeristenindustrie.

Enerzijds de loze glamour van de kerstindustrie. Anderzijds de barre werkelijkheid die elke dag op ons afkomt. Je hoeft er de krant maar op na te slaan. Of houd voor de aardigheid bij wat er allemaal op Facebook en Twitter passeert. Kijk tv. Wat moet je dan met die vromige liedjes, kerkklokken, engeltjes, een schattig, zielig kindje in een stal? Ja, dat Kerstfeest: wat moeten we ermee?

Lees verder …

 

Leestip van de dag – woensdag 13 december 2017


Wereldziekendag gaat in tegen commercialisering
gezondheidszorg

In zijn brief voor Wereldziekendag (11 februari) onderstreept paus Franciscus dat de zorg voor zieken tot de kern van het christen zijn behoort.

De boodschap van paus Franciscus voor Wereldziekendag, die sinds 1992 op initiatief van paus Joannes Paulus II jaarlijks op 11 februari plaatsvindt, staat dit jaar in het teken van de strijd tegen de commercialisering van de gezondheidszorg. Doorheen de geschiedenis, schrijft paus Franciscus, heeft de katholieke Kerk haar moederlijke zorg voor zieken in een breed spectrum van initiatieven vertaald. Die zorg werd gestuwd door vrijgevigheid, opoffering voor de zieken en creativiteit. Tot op vandaag zijn de katholieke ziekenhuizen in vele delen van de wereld de enigen die de nooodzakelijk zorg kunnen verstrekken.

Paus Franciscus stelt de opmars vast van het ondernemerschap en de commercialisering in de gezondheidszorg wereldwijd. Tegen die achtergrond moet erover gewaakt worden dat de waardigheid van patiënten wordt gerespecteerd en de ziekenzorg voor armen toegankelijk blijft. De paus stelt Maria voor als model van de zorg voor zieken en onderstreept dat lijden nooit het laatste woord heeft. Katholieke parochies en gemeenschappen hebben de opdracht om te helen en moeten zieken en kwetsbaren in dit proces centraal plaatsen.

° Bron: I.Media / Kerknet.be

Leestip van de dag – dinsdag 12 december 2017


Nieuwe uitgave van
‘Het Woord van God elke dag’

“Het Woord van God elke dag” biedt voor elke dag van het jaar een korte commentaar bij een lezing uit de Schrift.

Bij het begin van het nieuwe liturgische jaar publiceert Sant’Egidio in samenwerking met uitgeverij Halewijn het boek “Het Woord van God elke dag” van de hand van Mgr. Vincenzo Paglia. Het biedt voor elke dag een korte spirituele commentaar bij een lezing uit de Schrift. Deze inleidingen helpen de lezer om de bijbeltekst beter te begrijpen en de rijkdom van Gods Woord te ontdekken als dagelijks voedsel.

Aartsbisschop Vincenzo Paglia (1945) is voorzitter van de Pauselijke Academie voor het Leven en grootkanselier van het Pauselijk Instituut van Johannes Paulus II. Hij is spiritueel raadgever van de Gemeenschap van Sant’Egidio.

Het boek is verkrijgbaar bij Sant’Egidio (info@santegidio.be) of bij uitgeverij Halewijn.

Bron: Kerknet.be

Leestip van de dag – maandag 11 december 2017


Ook onze onuitstaanbare medemens is een schepsel van God

Geduld opbrengen voor elkaars kleine kantjes is een wezenlijk onderdeel van de advent.

We horen of zeggen het allemaal wel eens:

Ach, hij of zij heeft zichzelf ook niet gemaakt.

Meestal gaat het dan over een mens die moeilijk is in de omgang. Iemand van de collega’s, een familielid, of iemand uit de buurt. Iemand die zich opdringt, die aan de lopende band vervelende opmerkingen maakt, die steevast ellenlange verhalen over zichzelf vertelt, die regelmatig venijnig uit de hoek komt, of nog iets anders dat ongepast is. Onze eerste reactie is dan: uit de buurt blijven van hem of haar. Als iemand zo nodig onhebbelijk wil doen, hoeven wij daar niet het slachtoffer van te zijn, toch?

Maar als we het kunnen opbrengen om iets meer geduld
en begrip aan de dag te leggen, vinden we vaak
een verklaring voor dat gedrag.

Hij heeft geen gemakkelijke jeugd gehad. Zij had veel ongeluk in de liefde. Hij heeft een heel slechte gezondheid en dat werkt zeker op zijn humeur. Zij heeft nooit kunnen studeren en is verbitterd geraakt. Hij heeft veel pech gehad in het leven. Haar man, kinderen, vrienden, baas… hebben haar in de steek gelaten. Enzovoort.

Het is niet altijd een excuus voor vervelend gedrag, maar je kunt het niet zomaar negeren.

Want je weet best dat je zelf veel geluk hebt gehad.

En dat je zelf ook onuitstaanbaar kunt zijn als de dingen even niet lopen zoals je gehoopt had.

En dus zeggen we: ‘Ach, hij of zij heeft zichzelf niet gemaakt.’ We bedoelen: dan had hij of zij wel een betere versie van zichzelf verzonnen. Maar eigenlijk spreken we met die zin een veel diepere waarheid uit. Onze onuitstaanbare medemens is namelijk niet gemaakt door zichzelf, maar door God. Hij of zij is – net als wij allemaal – een schepsel van God.

Iemand dus met mogelijkheden om lief te hebben,
ook al zijn die soms diep begraven.

In deze adventstijd gaan we overal op zoek naar licht, om het met Kerstmis weer te vinden bij Jezus. Misschien vinden we onderweg af en toe ook een lichtje achter de knorrige gezichten van sommige mensen om ons heen.

Er is iets begonnen, ook al zien wij het niet.

Kolet Janssen.

° Meer van Kolet Janssen: klik hier.

Bron: Kerknet.be

Dagelijks Bijbelcitaat – maandag 11 december 2017


Uit het evangelie volgens Lucas 5, 18-19

Er kwamen een paar mannen met een verlamde op een draagbed,
die ze naar binnen wilden brengen om hem voor Jezus neer te leggen.
Maar ze zagen geen kans om door de mensenmassa heen te komen,
en dus gingen ze het dak op en lieten hem op het bed door een
opening in het tegeldak naar beneden zakken tot vlak voor Jezus.