Terug naar 'leestip van de dag' - Naar homepage 'Dagelijks Bijbelcitaat'
Leestip van de dag
archief 2013
24 mei '13 / Starten in de School van Geloofsverdieping (sept. 2013 - juni 2015)
Tweewekelijls op dinsdagavond in de Oude Abdij van Drongen
Zoek je het christelijk geloof beter te begrijpen ?
Voel je als christen de nood aan reflectie en dieper inzicht ?
Ben je als medewerker op zoek naar een steviger geloofsinzicht ?
Ben je in je inzet als pastoraal werker, diaken of priester aan herbronning toe ?
Of besef je misschien dat engagement niet zonder fundamentele vorming kan ?
Dan is deze cursus misschien iets voor jou...Meer info: klik hier.
Onderstaand filmpje geeft alvast een beeld waarover het gaat in de School van Geloofsverdieping.
23 mei '13 / Paus Franciscus bekritiseert het ongebreidelde kapitalisme
Paus Franciscus heeft dinsdag, tijdens een bezoek aan het opvanghuis ‘Casa dono di Maria’ van de missionarissen van naastenliefde in Rome, zijn kritiek herhaald op het ongebreidelde kapitalisme. De paus werd bij aankomst begroet door de overste van de zusters, Pierick Mary Prema. Tijdens het anderhalf uur durend bezoek sprak de paus niet enkel met de zusters van de congregatie van Moeder Theresa, maar evenzeer met vrouwen die er worden opgevangen en enkele vrijwilligers.
“Maria”, zo zei de paus, “leert ons om de naastenliefde niet als een sociale plicht, maar als een getuigenis van de liefde van God te beschouwen.” Paus Franciscus nodigde iedereen uit om de betekenis van de zelfgave, de onbaatzuchtigheid en de solidariteit te herontdekken. “Het wilde kapitalisme heeft beetje bij beetje de logica van de winst ongeacht de kosten, het geven om te krijgen en de uitbuiting ten koste van de mensen ingang doen vinden. De resultaten daarvan zijn in de huidige crisis te merken.”
Het ‘Casa dono di Maria’ werd in mei 1988 door paus Joannes Paulus II geopend. Vandaag verblijven er 25 vrouwen en jonge meisjes. Voor de opvang krijgen de zusters van Moeder Theresa hulp van talrijke vrijwilligers.
Bron: Kerknet.be
22 mei '13 / 'Christenen en Bhoeddhisten moeten sterker samenwerken'
Christenen en boeddhisten moeten zich samen sterker inzetten voor de bescherming van het menselijke leven, evenals de strijd tegen armoede, honger en epidemieën, oorlog en geweld. Die oproep werd gelanceerd tijdens een conferentie in Rome over ‘De innerlijke vrede en de vrede onder de godsdiensten’, op initiatief van de Urbania universiteit, de Pauselijke Raad voor de Interreligieuze Dialoog en de Italiaanse Bisschoppenconferentie. De bijeenkomst bracht voor de vierde keer vertegenwoordigers van beide godsdiensten samen.
Tijdens de bijeenkomst werd benadrukt dat christenen en boeddhisten een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid bezitten voor het welzijn van de mensheid en de vriendschap en de vrede onder de volkeren, ongeacht onderlinge verschillen. “De inzet voor vrede is een moeilijke opdracht, die moed, geduld, vastbeslotenheid, onbaatzuchtigheid en vooral dialoog vereist.” De deelnemers van de conferentie benadrukten nog het belang van de vredesopvoeding en vredesinzet van jonge mensen.
Bron: Kerknet.be
21 mei '13 / De Antwerpse trialoog: een model van samenleven
Onder grote belangstelling werd op 3 mei in de prachtige Trouwzaal van het Antwerpse Stadhuis de volledig herwerkte uitgave voorgesteld van Trialoog. In dit inmiddels bekende boek voert Jan De Volder, redacteur bij het weekblad Tertio en lid van de Gemeenschap van Sant’Egidio, gesprekken met rabbijn Aharon Malinsky, priester Hendrik Hoet en imam Jamal Maftouhi.
Jan De Volder zat de vergadering voor en herinnerde aan de opzet van de gesprekken. In 2005 kregen ze een eerste vorm. De context was toen anders dan vandaag. Er heerste toen angst. Ondertussen is het hele project gerijpt. De gesprekspartners van de trialoog bezochten tal van scholen, hielden voor veel groeperingen lezingen en verdiepten hun eigen trialooggesprekken. Meer dan ooit zijn ze ervan overtuigd dat in onze maatschappij onverschilligheid en onwetendheid tegenover religies toeneemt, met alle mogelijke gevolgen. Onverschilligheid mag niet de norm zijn, dit boek moet daartegen een dam vormen. De jongere generatie wordt zich vanuit de 'trialoog' bewust dat godsdienst geen factor is van maatschappelijke verdeeldheid. Jamal Maftouhi zei treffend dat godsdiensten de dragers zijn van vier woorden: vrede, verantwoordelijkheid, veiligheid en vrijheid. Aharon Malinsky onderstreepte dat godsdiensten pleiten voor solidariteit; dit is in onze tijd, waar steeds meer in markttermen wordt gedacht en geleefd, een moeilijke, doch primaire opdracht.
Wat betekent 'trialoog'?Hendrik Hoet formuleert de betekenis van trialoog in het boek als volgt: “Trialoog is een fantasiewoord, afgeleid van dialoog, dat gesprek betekent. Het Griekse dia heeft eigenlijk niets te maken met twee maar wel tussen of onder elkaar spreken. Maar goed, het is mooi om met dat woord naar onze gesprekken met drie te verwijzen. Concreet ontstond het initiatief in de gespannen sfeer na de moord op islamleraar Mohammed Achrak in Antwerpen in november 2002 en de rellen die daarop volgden in Borgerhout. Een christen, een moslim en een Jood, alle drie theologisch geschoold, die samen in gesprek gingen en bovenal liever lieten zien dat ze vrienden zijn: dat was in Antwerpen nog niet vertoond en de stad had er nood aan”.
Een greep uit de motieven voor 'trialoog':De drie gesprekspartners belichtten bij de voorstelling hun motieven voor de trialoog. Een greep hieruit, zoals ze in het boek zijn geformuleerd:
Aharon Malinsky: “Het geloof in de ene God brengt ons samen. Alle monotheïsten hebben een directe verhouding met Hem. De dialoog die wij voeren helpt mij te begrijpen wat het betekent dat wij in de ogen van God allemaal gelijk zijn. Er is een conflict tussen religie en geschiedenis. De Thora staat vol verzen die ons respect aanleren voor anderen, die spreken over gelijkheid. Onze historische ervaring met christenen en moslims echter maakt die dialoog soms moeilijk. Niet de godsdienst, maar de gebeurtenissen scheiden ons. De trialoog is een zeer goed antwoord op de gebeurtenissen. Je ziet dat ontmoetingen het ijs doen breken”.
Jamal Maftouhi: “Het doel is dat wij, vertrekkende van ons geloof, duidelijk maken dat het mogelijk is voor moslims, Joden en christenen, ondanks hun verschillen, samen te leven… De trialoog is voor mij een oefening om de ander te aanvaarden. Hoe kun je in God geloven zonder al zijn schepselen te aanvaarden. Als God dat wilde, had Hij aan iedereen hetzelfde geloof gegeven. God zelf heeft dus de verschillen gewild, in taal, in overtuiging. Als God dat heeft gewild, moet ik dat aanvaarden en ermee leren omgaan”.
Hendrik Hoet: “Onze vriendschapsband helpt ons eerlijk met elkaar te spreken, zonder taboes. We kennen elkaar. Ik weet dat ik de ander niet ga kwetsen maar dat ik toch mijn mening mag geven. Meer nog, de reactie van de ander helpt mij om bepaalde problemen duidelijker te zien”.
Schepen Philip Heylen: “Religie onscheidbaar deel van iemands culturele identiteit”Schepen Philip Heylen beklemtoonde in zijn toespraak dat, telkens als hij spreekt voor een publiek van Joodse, christelijke of moslimorganisaties, het al snel over integratie gaat. In het woord integratie bespeuren we het woord in-teger, aldus Heylen. Dat betekent heel, gaaf, af, volledig. Een mens kan nooit volledig of af zijn, als men hem zijn recht op identiteit ontneemt. “Religie is een onscheidbaar deel van iemands culturele identiteit. Vandaar de nood aan het in-te-greren van verschillende religieuze visies. Eigenlijk betekent dat niet meer of minder dan dat men alle mensen het recht op volwaardigheid gunt”.
Schepen Heylen ziet vanuit het stadsbestuur het unieke in van de Antwerpse Trialoog, die in de afgelopen jaren gerijpt is en vruchten afwerpt. Hij beschreef deze uniciteit als volgt:
“De Antwerpse Trialoog is een uniek initiatief van dialoog tussen godsdienstige leiders van de drie monotheïstische godsdiensten, Jodendom, christendom en islam. Uniek omdat hun onderlinge gesprekken en vriendschapsband al meer dan tien jaar standhouden. Uniek omdat dit initiatief is ingebed in een specifieke context, die van Antwerpen, maar met een universele blik op Europa en de wereld. Uniek, omdat priester Hendrik Hoet, rabbijn Aharon Malinsky en imam Jamal Maftouhi aan de jongere generaties in één beeld duidelijk maken dat godsdienst geen factor van maatschappelijke verdeling hoeft te zijn, maar integendeel een kracht is om onze samenleving leefbaar te houden. De geglobaliseerde wereld zal maar leefbaar zijn waar een beschaving van het “samenleven” wordt opgebouwd. De Trialoog wil daartoe, in Antwerpen en ver daarbuiten, aanzetten geven”.
Uitgewerkte lessuggestiesVanaf volgend schooljaar moeten de leerkrachten van alle levensbeschouwelijke vakken werken aan de competenties interlevensbeschouwelijke dialoog en interlevensbeschouwelijk samenleven. Onder impuls van de Stichting Nicolas Cusanus werd een bundel lessuggesties gemaakt vertrekkende van de nieuwe editie van het boek Trialoog. Ze zijn in eerste instantie bedoeld voor het katholiek godsdienstonderwijs, maar de oecumenische dimensie (d.w.z. naar de andere christelijke gemeenschappen) en de interreligieuze dimensie (Joods-christelijk-moslim) laat zien hoe jongeren en alle geïnteresseerden uitgenodigd worden na te denken in een eerlijke sfeer van ‘trialoog’.
De bundel bestaat uit drie hoofdstukken. In het eerste wordt gefocust op de Antwerpse Trialoog als model van samenleven. Het tweede hoofdstuk gaat dieper in op de spiritualiteit van de drie 'broedergodsdiensten'. Het derde hoofdstuk heet: "Kansen en knelpunten voor dialoog tussen de monotheïstische godsdiensten vandaag".
De uitgewerkte lessuggesties staan op http://www.kuleuven.be/thomas/page/trialoog/
Jan De Volder, Trialoog. Gesprekken tussen rabbijn Aharon Malinsky, priester Hendrik Hoet en imam Jamal Maftouhi. 176 blz. Uitgeverij Lannoo, 2013. ISBN 978 94 014 0972 8.
Bron: http://www.santegidio.be/
20 mei '13 / Paus Franciscus: 'U zal verrast zijn, indien u zich door Christus laat leiden'
Paus Franciscus heeft zaterdagavond een opmerkelijke toespraak gehouden voor jongeren van meer dan 150 nieuwe bewegingen uit de hele wereld. De ontmoeting was georganiseerd naar aanleiding van het ‘Jaar van het Geloof.’ De paus nam ook ruim de tijd om vragen te beantwoorden.
Paus Franciscus spoorde de Kerk aan om zich niet op zichzelf terug te plooien, omdat zij dan een zieke Kerk wordt. “Hoe vaak heeft Christus al niet geklopt aan de deur, om naar buiten te mogen.” Aan de meer dan 200.000 leden van nieuwe bewegingen vertelde hij: “Jullie hebben twee deugden nodig om het evangelie te verkondigen: moed en geduld.” Hij bemoedigde hen om konsequent het evangelie te beleven en daarvan te getuigen. Hij spoorde tevens aan om van de christelijke cultuur een cultuur van ontmoeting te maken, ook met diegenen die anders denken.
De paus vertelde dat hij nog dagelijks de rozenkrans bidt en hij benadrukte hoe belangrijk het is om het evangelie te verkondigen. Franciscus beklemtoonde dat de katholieke Kerk geen politieke beweging is, noch een goed georganiseerde ngo. “Wij moeten ons niet de vraag stellen of wij efficiënt zijn, maar wel of wij met liefde, met zorg en solidair hebben getuigd van Christus. U zal verrast zijn, indien u zich door Christus laat leiden.” Op verschillende momenten ook was hij kritisch voor onze cultuur: “Indien de beurs crasht dan is dat een tragedie. Maar vandaag is het geen nieuws meer wanneer een dakloze van honger sterft, wanneer kinderen sterven. Gebrek aan ethiek in het openbare leven gaat ten koste van de hele mensheid.”
Hij spoorde ook aan om te bidden voor de godsdienstvrijheid van alle mensen, ongeacht hun geloof – omdat wij allen kinderen zijn van God.
Bron: kerknet.be
19 mei '13 / Open voor de Geest - De luisterende
Pinksteren
De Heilige Geest ons gegeven;
als Helper – Die ons bij staat,
als Pleitbezorger – Die voor ons ten beste spreekt,
als Levenskracht – Die ons aanvuurt,
als Bron van Wijsheid – Die ons de richting wijst.Open ons God, voor uw gave, uw Heilige Geest.
Open onze oren, daar waar wij niet willen horen,
waar wij bang zijn ons aan U toe te vertrouwen.Open ons God, voor uw gave, uw Heilige Geest.
Open onze oren, daar waar wij niet kunnen horen,
waar onze oren dicht zitten met iets anders.Open God, mijn oren en open mijn hart, voor uw gave, uw Heilige Geest.
Ik wil horen, God, mij toevertrouwen aan U,
Ik wil luisteren en handelen naar wat U van mij vraagt.Die Heilige Geest, ik wil voor hem open staan;
ja zeggen op zijn hulp,
ja zeggen op zijn rechtsprekende woord,
ja op zijn levengevende kracht en wijsheid.
Tot lof van God en de mensen !Beeld : Toni Zenz
Tekst : zuster Marianne
Muziek : Veni Sancte Spiritus (Taizé)
18 mei '13 / Braambos-tv morgen zondag 19 mei
In de Braambosuitzending van zondag, op Eén omstreeks 9 uur en op Canvas omstreeks 23.30 uur, kan U kijken naar de derde en laatste aflevering van de serie ‘Niet wereldvreemd’. Daarin een gesprek met de diplomate Annemie Wittockx, die een groot hart heeft voor Centraal Afrika.
Dirk Loosveldt helpt ons als directeur van de sociale dienst van een OCMW om bepaalde evoluties in onze maatschappij onder de loep te nemen.
Paus Franciscus: 'Caritas drukt zorg van de Kerk uit'Paus Franciscus zei tijdens een ontmoeting met vertegenwoordigers van Caritas International, onder wie de voorzitter kardinaal Oscar Rodriguez Maradiaga, dat caritas de zorg uitdrukt van de katholieke Kerk voor gelovigen en de zwaksten. “Een kerk zonder caritas bestaat niet. Caritas drukt de zorg uit van Moeder de Kerk voor haar kinderen. Zij geeft gestalte aan haar tederheid en nabijheid.” Dankzij Caritas Internationalis, de internationale koepel van katholieke hulp- en ontwikkelingsorganisaties, krijgt de zorg van de Kerk voor de zwaksten en mensen in nood een gestructureerde vorm, aldus de paus. Verantwoordelijken van de nationale Caritasafdelingen zijn momenteel voor overleg samen in Rome.
Paus Franciscus vestigde de aandacht op het onevenwicht tussen de financiële investeringen en het feit dat mensen elders van honger streven. Tegelijk sprak hij zijn bezorgdheid uit over de vele mensen die op de vlucht zijn, in het bijzonder ook uit Syrië. Hij herhaalde ook zijn recente veroordeling van de werkomstandigheden van arbeiders in de derde wereld. Kardinaal Oscar Rodriguez Maradiaga herinnerde tijdens de ontmoeting aan de ‘zero poverty campagne’ van Caritas voor de bestrijding van de honger in de wereld.
Bron: Kerknet.be
° Website Caritas International
17 mei '13 / Paus Franciscus: 'De heilige Geest doet ons binnengaan in een steeds diepere gemeenschap met Jezus'
Tijdens de audiëntie van 14 mei sprak paus Franciscus over het de Heilige Geest en de volle waarheid.
Wij leven in een tijd die nogal sceptisch staat tegenover de waarheid. Vele malen sprak Benedictus XVI over relativisme, over de neiging te geloven dat niets definitief is en te denken dat de waarheid wordt verkregen door consensus. Daarbij rijst dan de vraag: bestaat 'de' waarheid werkelijk? Wat is 'de' waarheid? Kunnen we haar begrijpen? Kunnen we haar vinden?
Hier denk ik aan de vraag van Pontius Pilatus Wat is waarheid? (Joh. 18,37.38), nadat Jezus de diepe betekenis openbaarde van zijn missie. Pilatus kon niet begrijpen dat 'de' Waarheid vóór hem stond, kon in Jezus niet het gelaat van de waarheid zien, dat het gelaat is van God. Toch is Jezus alleen de Waarheid, die in volheid der tijden vlees is geworden (Joh. 1,1.14), onder ons is gekomen opdat wij haar mogen en kunnen kennen. Je kunt de waarheid niet grijpen als een object. Je ontmoet de waarheid; zij is geen bezit, maar is ontmoeting met een Persoon.
Maar wie helpt ons kennen dat Jezus het Woord van waarheid is, de eniggeboren Zoon van God de Vader? Paulus leert dat niemand kan zeggen: Jezus is de Heer, tenzij dan door de heilige Geest (1 Kor. 12,3). Jezus noemt Hem de Parakleet, 'Hij die ons te hulp komt' om ons te steunen op deze weg van leren kennen. Tijdens het Laatste Avondmaal verzekerde Jezus aan zijn leerlingen dat de Heilige Geest hen alles zal leren en in herinnering brengen wat Hij hen gezegd had (Joh. 14,26).
Wat is dan de werking van de Heilige Geest in ons leven en in het leven van de Kerk? Allereerst herinnert Hij de gelovigen aan de woorden van Jezus en prent ze in hun harten. Juist door deze woorden wordt de wet van God – zoals de profeten van het Oude Testament bekend maakten – ingeschreven in ons hart en tot principe bij het maken van keuzes en het begeleiden van ons dagelijks doen en laten. De profetie verwerkelijkt zich: Ik zal u met zuiver water besprenkelen en ge zult rein worden; van al uw ongerechtigheden en van al uw afgoderij zal Ik u reinigen. Ik zal u een nieuw hart geven en een nieuwe geest zal ik in u uitstorten... Mijn geest zal Ik in u uitstorten en Ik zal ervoor zorgen dat ge mijn wetten nakomt en mijn voorschriften nauwkeurig onderhoudt (Ez. 36,25-27).
Inderdaad, vanuit ons innerlijk ontstaat ons handelen: het is het hart dat zich dient te bekeren tot God en de Heilige Geest verandert het als we ons voor Hem openstellen.
De Heilige Geest leidt ons tot de volle waarheid (Joh. 16,13); Hij leidt ons niet alleen 'tot' een ontmoeting met Jezus, de volheid der Waarheid, maar ook 'in' de Waarheid; Hij doet ons binnengaan in een steeds diepere gemeenschap met Jezus en schenkt het begrip van het goddelijke.
Dit kunnen we niet bereiken op eigen kracht. Als God ons niet innerlijk verlicht, wordt ons christen-zijn slechts vluchtig. De traditie van de Kerk bevestigt dat de Geest der waarheid werkt in ons hart en sensus fidei, geloofszin, veroorzaakt, waardoor het Volk van God onder leiding van het leergezag onomstotelijk vasthoudt aan het doorgegeven geloof, het verdiept met het juiste oordeel en op meer volkomen wijze aanwendt in het eigen leven (Vat. II, Lumen Gentium, 12).
Vragen we ons af: stel ik me open voor het werken van de Heilige Geest? Vraag ik om inzicht en meer gevoel voor het goddelijke? In ieder geval dienen wij ons te laten doordringen met het licht van de Heilige Geest, opdat Hij binnenleidt in de Waarheid van God, van de enige Heer van ons leven.
Vragen we ons in dit Jaar van het Geloof concreet af: hebben we daadwerkelijk stappen gezet om Christus en de waarheden van het geloof meer te leren kennen door het overwegen van de Heilige Schrift, het bestuderen van de Catechismus en het regelmatig ontvangen van de sacramenten?
Tegelijkertijd moeten we ons afvragen of wel voldoende doen opdat heel ons bestaan wordt geleidt door het geloof. Wees geen parttime christen, alleen maar bij bepaalde omstandigheden en momenten. Wees te allen tijde christen! Helemaal! De waarheid van Christus, de Heilige Geest die leert en geeft, geldt voor altijd en heeft betrekking op heel ons dagelijks leven. Laten we Hem dus aanroepen, elke dag!
Bron: Katholiek Nieuwsblad
16 mei '13 / De uitdaging van de ontmoeting
Bij uitgeverijen Halewijn en Adveniat verschijnt de Nederlandse vertaling van het Argentijnse boek El papa Francisco. Het boek Paus Franciscus. Leven en denken van Jorge Bergoglio bevat indringende gesprekken met de nieuwbakken paus toen hij nog kardinaal van Buenos Aires was. Hieronder vindt u een voorpublicatie.
Kardinaal, doet de kerk haar werk goed ?
“Het is van cruciaal belang dat katholieken, zowel geestelijken als leken, op pad gaan om mensen te ontmoeten. Een wijze priester zei me eens dat we in een situatie verkeren die precies omgekeerd is aan die van de parabel van de goede herder. Ook al had hij negenennegentig schapen in de schaapskooi, toch ging hij op zoek naar dat ene dat verdwaald was. Nu hebben we er eentje in de schaapskooi en de andere negenennegentig gaan we niet zoeken. Ik ben eerlijk van mening dat de kerk voor een fundamentele keuze staat, die niet gericht is op het schrappen van een aantal voorschriften of het leven makkelijker maken. Wat wel moet gebeuren, is dat de kerk de straat op gaat om mensen te zoeken en hen bij naam te leren kennen. Niet alleen omdat erop uitgaan om het evangelie te verkondigen haar missie is, maar omdat ze schade aanricht, als ze het nalaat.”Hoezo?
“Met een kerk die zich beperkt tot beheersmatig werk in de parochie, die opgesloten leeft in haar gemeenschap, gebeurt hetzelfde als met een persoon die afgesloten is van de buitenwereld: ze kwijnt lichamelijk en geestelijk weg. Of ze wordt aangetast, zoals een afgesloten ruimte waar schimmel en vocht zich verspreiden. Met een kerk die zelfgenoegzaam is, gebeurt hetzelfde als met een persoon die alleen met zichzelf bezig is: ze wordt paranoïde en autistisch. Als je de straat opgaat, kan het jou en ieder ander overkomen dat je een ongeluk krijgt. Maar ik heb duizend keer liever een verongelukte kerk dan een zieke kerk. Ik geloof dat een kerk die zich beperkt tot haar beheersmatige administratieve taak en tot het hoeden van een kleine kudde, een kerk is die op den duur ziek wordt. Een herder die zich opsluit, is geen echte schaapsherder, maar een schaapscheerder die met de vachten bezig is in plaats van op zoek te gaan naar de verloren schapen.”Hoe kunnen we dit in praktijk brengen, bijvoorbeeld in grote steden als Buenos Aires?
“Een poosje geleden zei ik tegen een Italiaanse journalist dat volgens godsdienstsociologen de invloed van een parochiekerk merkbaar is in een straal van zeshonderd meter. In Buenos Aires is de afstand tussen de ene en de andere parochiekerk ongeveer tweeduizend meter. Daarom heb ik priesters voorgesteld een garage te huren, een bereidwillige leek te zoeken en hem de taak te geven daar een beetje bij de mensen te zijn, catechese te geven en zelfs de communie te brengen aan de zieken of aan anderen die deze willen ontvangen. Een pastoor zei me, dat als hij dat zou doen, de gelovigen niet meer naar de mis zouden gaan. ‘Wat is dat nu!’, riep ik toen, ‘gaan er nu dan zoveel naar de mis?’ ‘Nee’, was zijn antwoord. Erop uitgaan om mensen op te zoeken, betekent een beetje wegtrekken uit onszelf, uit de afgesloten ruimte van onze opvattingen als die ons in de weg staan en de horizon afsluiten die God is. Het betekent een luisterende houding aannemen. Priesters weten wat hun te doen staat.”U wijst erop dat dit ook geldt voor leken...
“Zeker. Zoals ik ook aan die Italiaanse journalist zei, is het probleem de klerikalisering, want regelmatig gebeurt het dat priesters leken klerikaliseren en leken erom vragen geklerikaliseerd te worden. Het gaat hier om een zondige medeplichtigheid. Tegelijk worden de mogelijkheden van leken niet altijd goed benut. Laten we eens aannemen dat het doopsel voldoende kan zijn om erop uit te gaan en mensen te ontmoeten. Ik denk hierbij aan de christelijke geloofsgemeenschappen in Japan, die meer dan tweehonderd jaar zonder priesters hebben gezeten. Toen er weer missionarissen kwamen, troffen zij een gemeenschap aan waar iedereen gedoopt was, iedereen catechese had gevolgd en ieder huwelijk geldig voor de kerk was gesloten. Ze ontdekten bovendien dat iedereen die gestorven was, een kerkelijke uitvaart had gekregen. Het geloof was intact gebleven dankzij de genadegaven die de leken in vreugde mochten ontvangen. Ze waren enkel gedoopt, maar leefden hun apostolische missie.”De samenleving was in religieuze zin vroeger stabieler, met ‘vaste gelovigen’ die het geloof hadden ‘geërfd’ en de voorschriften van de kerk in meerdere of mindere mate opvolgden. Nu is er meer concurrentie op de ‘religieuze markt’ en stellen de mensen meer vragen bij de religieuze richtlijnen.
“Enkele maanden geleden hebben we in Buenos Aires precies hierover richtlijnen ter bevordering van het doopsel gepubliceerd. Ik zou graag iets willen voorlezen uit die brochure: ‘De kerk, die stamt uit een tijd waarin ze cultureel gezien een bevoorrechte positie innam, is eraan gewend geraakt haar diensten aan te bieden en beschikbaar te stellen aan degenen die naar haar toekwamen. Dat functioneerde in een gemeenschap die al geëvangeliseerd was. In de huidige situatie moet de kerk haar structuren en pastorale methoden zodanig wijzigen dat ze een missionair karakter krijgen. We kunnen niet blijven steken in een houding van passief wachten op de ‘klant’, de gelovige. We moeten structuren ontwikkelen om te kunnen gaan naar waar we nodig zijn, waar de mensen zijn. Waar diegenen zijn die wel willen, maar die geen toenadering zoeken omdat de structuren en vormen verouderd zijn en niet beantwoorden aan hun verwachtingen en gevoeligheid. We moeten creatief zijn en nagaan hoe we met onze parochies en kerkelijke instanties aanwezig kunnen zijn in de verschillende lagen van de samenleving. Het innerlijke leven van de kerk moet worden herzien en uitgaan naar het trouwe volk van God. Door deze pastorale ommekeer worden we van een kerk die het ‘geloof regelt’ tot een kerk die het ‘geloof doorgeeft en mogelijk maakt’.”Dat alles veronderstelt een mentaliteitsverandering...
“Het veronderstelt een missionaire kerk. Een hooggeplaatst lid van de Romeinse Curie, die jarenlang pastoor van een parochie was geweest, vertelde me dat hij zelfs de namen van de honden van zijn parochianen kende. Ik dacht niet: wat heeft die man een geweldig geheugen, maar: wat een goed priester is hij. ‘Al maken ze je kardinaal, geef nooit op wie je bent’, zei ik tegen hem. Zo ging het, en zo zijn er veel voorbeelden. Kardinaal Agostino Casaroli, die uiteindelijk staatssecretaris van Vaticaanstad werd, ging ieder weekend naar een gevangenis voor minderjarigen. Hij nam altijd de bus, in priestergewaad en met zijn tas onder de arm. Een jezuïet die graag gevangenissen bezocht, vertelde me dat hij in het begin verrast was door de apostolische ijver van een priester die daar catechese gaf en zelfs deelnam aan sport en spel met de gedetineerde jongeren. Hij was zo onder de indruk, dat hij bij die man begon te biechten. Na verloop van tijd ontdekte hij dat het Casaroli was!”Het zal niet gemakkelijk zijn te ontsnappen aan het risico bureaucraat te worden.
“Maar het is essentieel dat te vermijden. Vlak voor hij overleed, had Johannes XXIII een lang gesprek met Casaroli. Toen die op het punt stond te vertrekken, vroeg de paus hem of hij door wilde gaan met het bezoeken van de jongens in de gevangenis. ‘Laat ze nooit schieten’, raadde hij hem aan. Johannes XXIII was ook een herder die de straat op ging. Toen hij patriarch van Venetië was, ging hij ’s morgens om elf uur naar het San Marcoplein voor de zogenaamde ‘ritus van de schaduw’. Hij ging dan in de schaduw van een boom of van het afdakje van een bar zitten met een glaasje witte wijn en maakte ondertussen een praatje met de stamgasten. Hij deed dat zoals elke Venetiaan, en ging daarna weer aan het werk. Dat is voor mij een herder: iemand die erop uitgaat om mensen te ontmoeten.”Het erop uitgaan is niet alleen bedoeld om mensen te ontmoeten, maar ook om hen enthousiast te maken. Vindt u niet dat een bepaald soort prediking, met veel terechtwijzingen, ook afschrikt?
“Zeker. Mensen gaan weg als we hen niet ontvangen, hen niet erkennen in de kleine dingen, als we hen niet zoeken. Maar ook wanneer we ze niet laten delen in de vreugde van de boodschap van het evangelie, van het geluk om op christelijke wijze te leven. Dit is niet alleen een opgave voor priesters, maar ook voor leken. Het is geen goede katholieke houding alleen het negatieve te zoeken, dat wat ons van elkaar scheidt. Dat is niet wat Jezus wil. Dat schrikt af en verminkt de boodschap. Het betekent bovendien dat je de dingen niet aanvaardt zoals ze zijn. Christus aanvaardde alles. Alleen wat men aanvaardt, wordt gered. Als we niet aanvaarden dat er in de samenleving mensen zijn met andere inzichten, zelfs tegengesteld aan de onze, en als we hen niet respecteren, niet voor hen bidden, zullen we hen nooit in ons hart verlossen. We mogen niet toelaten dat ideologieën de baas worden over de moraal.”De Bijbel bevat de tien geboden, maar ook de zaligsprekingen. Benedictus XVI heeft er de aandacht op gevestigd dat het katholieke geloof geen ‘register van verboden’ is.
“Daar ben ik het volledig mee eens. Dit staat zeer duidelijk in zijn encyclieken over de liefde en de hoop. Toen paus Benedictus naar Spanje reisde, dachten velen dat hij de regering van Rodríguez Zapatero zou bekritiseren vanwege haar meningsverschillen met de katholieke kerk. Iemand vroeg hem of hij met de Spaanse overheid ook had gesproken over het homohuwelijk. Maar de paus liet blijken van niet. Hij had met hen over positieve zaken gesproken en daarna zou het andere komen. In zekere zin zei hij dat we eerst het positieve moeten onderstrepen, dat wat ons verbindt; niet het negatieve, dat wat ons verdeelt; dat de ontmoeting tussen mensen het belangrijkst is, het samen op weg gaan. Daarna is het gemakkelijker de verschillen ter sprake te brengen.”Is de schaduwzijde hiervan niet de groeiende tendens naar een ‘geloof op maat’? Om de priester te kiezen die we het prettigst vinden, de voorschriften die de minste last bezorgen?
“Dat is een algemene tendens als reactie op de huidige consumptiecultuur. Sommigen kiezen een mis uit voor de manier waarop de priester preekt. Twee maanden later zeggen ze dat het koor niet goed zingt en veranderen dan opnieuw. Het geloof wordt herleid tot esthetiek. Men kiest een ander schap in de religieuze supermarkt. Het is het geloof als consumptiegoed, al te licht verteerbaar naar mijn smaak, een nogal vaag deïsme dat beleden wordt binnen de new age-maatstaven. Daaraan wordt een flinke dosis persoonlijke voldoening, ontspanning en ‘welbevinden’ toegevoegd. We zien dit vooral in de grote steden, maar het is een verschijnsel dat niet alleen optreedt bij opgeleide mensen. In de eenvoudige milieus, in de arme wijken, zoekt men in sommige gevallen de evangelische pastor op, omdat die meer ‘raakt’.”Is het erg dat mensen het houden bij de viering die hen het meeste raakt, of bij de priester die het meeste enthousiasme losmaakt?
“Of die het meeste mee buigt in de richting van hun opvattingen, want binnen dit ‘geloof op maat’ maakt men soms ook geloofskeuzen op basis van ideologie. Ik kies voor deze of voor die mis, want de voorganger is ‘goed orthodox’ of de priester is ‘opener’ of ‘progressiever’. Maar terug naar de vraag. Het zou ernstig zijn als dit alles een gebrek aan persoonlijke ontmoeting met God zou betekenen, aan authentieke geloofservaring. Dat is volgens mij het onderliggende probleem van dit ‘geloof op maat’. Ik ben van mening dat we ons weer het geloof als daad moeten eigen maken, als een beweging naar Jezus Christus toe.”Wat is trouwens uw mening over de zogenaamde bevrijdingstheologie?
“Die is ontstaan uit de interpretatie van het Tweede Vaticaans Concilie. En zoals bij alle gevolgen van ommekeer in de kerk, had ze haar goede en haar minder goede kanten, haar afgewogen en overdreven aspecten. Paus Johannes Paulus II had de toenmalige kardinaal Joseph Ratzinger opdracht gegeven de bevrijdingstheologie te bestuderen. Dat resulteerde in twee instructies, twee bundeltjes waarin de theologie wordt beschreven en waarin haar beperkingen worden aangegeven (een daarvan is het beroep dat wordt gedaan op de marxistische interpretatie van de werkelijkheid). Ook de positieve aspecten worden aangetoond. Met andere woorden: het standpunt van de kerk in deze is ruimdenkend.”Wilt u zeggen dat er geen algehele veroordeling was, zoals algemeen wordt aangenomen?
“Precies. Ik zou ook niet willen spreken over een veroordeling in juridische zin van sommige aspecten, maar van een aanklacht. De prioriteit gegeven aan de armen is een krachtige boodschap van de periode na het Concilie. Het is niet zo dat die voorheen nooit is verkondigd, maar in de tijd na het Concilie werd dit prominent gedaan. De grotere aandacht voor de armen die in de jaren zestig in het katholicisme doorbrak, zorgde voor een voedingsbodem waarbij allerlei ideologieën aansluiting zochten. Dat kon ertoe leiden dat er soms een verkeerde draai werd gegeven aan wat de kerk in het Tweede Vaticaans Concilie voorhield en sindsdien is blijven herhalen: de keuze voor de weg van rechtvaardigheid om te antwoorden op de absoluut onontkoombare, centrale eis van het evangelie: de zorg voor de armen. Naar mijn oordeel kwam dit thema evenwichtig aan bod op de bisschoppenconferentie van Aparecida.”Bent u dan van oordeel dat er bevrijdingstheologen waren die de verkeerde weg gekozen hebben?
“Er zijn afwijkingen geweest. Maar er zijn ook duizenden mensen pastoraal actief geworden – priesters, mannelijke en vrouwelijke religieuzen, leken, jongeren, volwassenen en ouderen, die zich geëngageerd hebben zoals de kerk dat wil en die de eer van ons werk zijn, de bron van onze vreugde. Het gevaar dat ideologieën zouden binnendringen werd steeds kleiner naarmate het bewustzijn groeide van de enorme rijkdom die ons volk bezit: de volksdevotie. Het beste dat ooit over volksgeloof is geschreven, is de apostolische exhortatie van Paulus VI, Evangelii Nuntiandi. Het document van Aparecida herneemt dit en voor mij is dat de mooiste bladzijde. Naarmate de werkers in het pastoraat meer oog krijgen voor de volksdevotie, verdwijnt de ideologie. Ze gaan zelf naar de mensen en zoeken samen naar oplossingen voor hun problemen…”In hoeverre moet de kerk zich mengen in de realiteit, bijvoorbeeld bij het aan de kaak stellen van onrecht, zonder te vervallen in enige politisering?
“Ik denk dat het woord ‘partijgebonden’ het beste aansluit bij het antwoord dat ik wil geven. Het komt eropaan geen partijpolitiek te bedrijven, maar wel de grote politiek die voortkomt uit de geboden en het evangelie. Het aanklagen van schending van de mensenrechten, van uitbuiting en uitsluiting, van tekortkomingen in onderwijs en voedselvoorziening, dat is niet partijgebonden. Het Compendium van de sociale leer van de kerk staat vol met aanklachten en is niet partijgebonden. Als wij naar buiten treden om iets te zeggen, beschuldigen sommigen ons ervan aan politiek te doen. Ik geef hun dan als antwoord: ‘Ja, wij doen aan politiek in de evangelische zin van het woord, maar niet partijgebonden.’ Je in partijpolitiek begeven, is iets anders. Hierbij denken we aan al die gevallen die we in onze kring hebben meegemaakt.”Bron: Tertio
Francesca Ambrogetti en Sergio Rubin, Paus Franciscus. Leven en denken van Jorge Bergoglio, 216 blz, € 19,50,
te bestellen bij uitgeverij Halewijn of uitgeverij Adveniat of via Tertio.be,
of binnenkort in de betere boekhandel.
15 mei '13 / Taizé: Pelgrimage van vertrouwen in de USA - Pine Ridge 2013
Van 24 tot 27 Mei 2013, zal er een etappe van de ’pelgrimage van vertrouwen op aarde’ worden gehouden in het ’Verre Westen’ van de Verenigde Staten. Het zal gehouden worden in Red Shirt, Zuid Dakota, een klein dorpje op de rand van de Badlands, op het Pine Ridge Indianen Reservaat. De bijeenkomst in de buitenlucht zal gezamenlijke meditatieve gebeden, drie keer per dag, Bijbel studie, workshops, delen in kleine groepen en samen eten, verzorgd door de lokale Lakota gemeenschap, bevatten. Deze bijeenkomst is bedoeld voor jongeren in de leeftijd van 18-35 jaar, omdat deze leeftijdscategorie een weinig gehoorde groep vormt in de kerk of in de maatschappij.
De huidige vriendschap tussen Taizé en Zuid Dakota begon in 2009, toen een groep studenten van de universiteit van de betreffende staat, inclusief twee jonge Lokata mannen, naar Taizé kwamen. Dit was een van de allereerste keren dat de communiteit Native Americans ontving, die deelnamen aan de internationale ontmoetingen op de heuvel. De groep stuurde omgekeerd de communiteit een uitnodiging om hen nu ook te bezoeken. Een broeder bezocht Zuid Dakota daarop in 2010 en opnieuw in 2011, waar hij verbleef in het Pine Ridge Reservaat en de Two Bulls familie op Red Shirt leerde kennen. Een groter groep, waaronder een aantal Lakota en Ojibwa jongeren, bezocht Taizé voor een week in 2011, en in de zomer van 2012 brachten twee Lakota jongeren de zomermaanden door op de heuvel als vrijwilligers.
Al deze verdiepende contacten leidden uiteindelijk tot een uitnodiging om een bijeenkomst te houden van de pelgrimage van vertrouwen op een reservaat, waar degenen die van de buitenwereld komen, worden verwelkomd door Native Americans. De Native Americans maken zich klaar om gastvrijheid te bieden aan honderden deelnemers. Christelijke kerken in het gebied, van alle denominaties afkomstig, werken samen om deze ontmoeting voor te bereiden.
Waarom is zo’n bijeenkomst belangrijk? Waar mensen van buiten Noord Amerika vaak een romantisch beeld hebben van de Native American gemeenschap, afgeleidt van films en romans, laat de media tegenwoordig steeds meer een andere kant zien van het leven op Pine Ridge en andere reservaten. Het verhaal dat de media vertelt is er vaak een van aflatende armoede, geweld en wanhoop. De jongeren daar hebben een ander verhaal om te vertellen, een die beide extremen van idealisering en wanhoop vermijd. Door jonge volwassenen te ontvangen uit andere delen van Noord Amerika en daarbuiten, willen zij zowel hun vreugde als hun pijn delen. Daarbij onderstrepen zij twee kostbare geschenken in hun leven: een eeuwenoude manier van leven en de grote moeilijkheden die gemoeid zijn met het voortzetten van deze manier van leven en de aanpassing ervan aan de tegenwoordige maatschappij.
’’Wanneer we reizen om andere mensen en culturen te ontmoeten’’, zei Broeder Alois, ’’gaan we vooral om te luisteren. Door naar Pine Ridge te gaan, willen we goed luisteren naar het verhaal van de Lakota mensen, en samen luisteren naar wat de Geest ons allen vertelt in onze poging om een wereld van solidariteit en vrede te creëren. Alleen door samen te komen en voorbij onze verschillen te gaan, in een omgeving van gebed en ontmoeting, kunnen we nieuwe wegen vinden om in te slaan.’’
Voor praktische informatie in het Engels, klik hier.
Je kan een video bekijken door Taizé-vrienden gemaakt in Zuid Dakota. Zij gebruikten zowel door Taizé opgestuurd materiaal, als materiaal dat zij zelf hebben gefilmd. Het commentaar wordt voorgelezen door Walker Rose, Lakota uit het Cheyenne River reservaat. Voor de video klik op deze link (scrollen tot onderaan).
Bron: Gemeenschap van Taizé
14 mei '13 / Paus Franciscus: De Heilige Geest leidt ons binnen in het goddelijk leven
Tijdens de algemene audiëntie van 8 mei sprak paus Franciscus over de Heilige Geest.
De Heilige Geest is de derde persoon van de allerheiligste Drie-eenheid; Hij is het grote geschenk van de verrezen Christus, die ons geest en hart opent voor het geloof in Jezus als de door de Vader gezonden Zoon, en die ons leidt naar vriendschap en gemeenschap met God.
De Heilige Geest is de onuitputtelijke bron van Gods leven in ons. In alle tijden en plaatsen smachtte de mens naar een volkomen en mooi leven, een rechtvaardig en goed leven, niet bedreigd door de dood, maar groeiend en rijpend tot het is vervuld. De mens is als een reiziger, die bij het doorkruisen van de woestijnen van het leven dorst naar levend en stromend fris water, dat zijn heftige dorst naar licht, liefde, schoonheid en vrede kan lessen. Jezus geeft ons dit levend water: het is de Heilige Geest, die voortkomt uit de Vader en die Jezus uitstort in onze harten.
Jezus beloofde de Samaritaanse vrouw dat hij een eeuwig overvloedig levend water zou geven aan wie Hem erkennen als de Zoon, gezonden door de Vader om ons te redden (Joh 4,5-26; 3,17). Hij kwam om ons dit levend water te geven, de Heilige Geest, opdat ons leven door God geleid, bezield en gevoed kan worden. Als we zeggen dat een christen een geestelijk mens is, betekent dat dat hij denkt en handelt volgens God, volgens de Heilige Geest. Maar hoe zit het met ons? Denken en handelen wij volgens God?
Hoe kan dit water onze diepe dorst lessen? Water is essentieel, zonder water sterven wij. Gods liefde is in ons hart uitgestort door de Heilige Geest, die ons werd geschonken (Rom. 5,5). Het levend water reinigt ons, verlicht ons, vernieuwt ons, verandert ons, omdat wij deelgenoten zijn van het leven zelf van God die Liefde is. Daarom zegt Paulus dat het leven van de christen wordt bezield door de Geest en door zijn vruchten, liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtheid, ingetogenheid (Gal. 5,22).
De Heilige Geest leidt ons binnen in het goddelijk leven als kinderen van de enige Zoon. Dit is het kostbare geschenk dat de Heilige Geest binnenbrengt in ons hart: het leven zelf van God, het leven van zijn ware kinderen, een relatie van vrijheid en vertrouwen in de liefde en barmhartigheid van God. Dat heeft zijn uitwerking op onze visie op de ander en wel om deze steeds te zien als broeder of zuster in Jezus.
De Geest leert ons kijken met de ogen van Christus, leven zoals Christus deed, het leven te begrijpen zoals Christus het begreep. Het levend water lest onze dorst, want het vertelt dat we door God geliefd zijn als zijn kinderen, dat wij God kunnen liefhebben als zijn kinderen, en dat wij door zijn genade kunnen leven als zijn kinderen.
Bron: Katholiek Nieuwsblad
13 mei '13 / Paus Franciscus over 'de ware vreugde'
Wat is de ware vreugde? Is dat gelukkig zijn? Neen, dat is niet hetzelfde. Het is goed gelukkig te zijn. Maar vreugde gaat vérder. Het is iets anders. Iets dat niet afhangt van motieven buiten ons, of van voorbijgaande zaken. Het is dieper. Het is een geschenk.
Als je steeds maar "gelukkig" wil zijn, ongeacht de prijs, dan kan dit eindigen in lichtzinnigheid en oppervlakkigheid. Dan lopen we voorbij aan de christelijke wijsheid. Vreugde gaat over iets anders. Het is een geschenk van de Heer.
Met dank aan Nikolaas Sintobin, sj
12 mei '13 / Wereldcommunicatiedag in teken van sociale media
Vandaag, op zondag 12 mei, viert de katholieke kerk de 47ste 'Wereldcommunicatiedag'. 'Sociale netwerken: toegangspoorten tot de waarheid en het geloof: nieuwe ruimten voor de evangelisatie' luidt het thema van de pauselijke boodschap voor deze dag, ondertekend door de toenmalige paus Benedictus XVI op 24 januari 2013, de feestdag van Franciscus van Sales, patroonheilige van schrijvers, journalisten, uitgevers en de katholieke pers.
"De gelovigen merken steeds meer dat, als men de Blijde Boodschap ook niet in de digitale wereld doet kennen, zij afwezig zou kunnen zijn in de ervaring van velen voor wie deze existentiële ruimte belangrijk is", aldus de boodschap.
"De digitale wereld is niet een parallelle of puur virtuele wereld, maar is een deel van de dagelijkse werkelijkheid van veel mensen, vooral van de jongeren. De sociale netwerken zijn de vrucht van menselijke interactie, maar zij geven op hun beurt nieuwe vormen aan de dynamiek van de communicatie die relaties schept."Bron: Rooms-Katholiek Nederlands Persbureau
11 mei Braambos-tv morgen zondag 12 mei
Uitzending zondag 12 mei op één om 10.00u
Heruitzending op canvas om 23.30uNiet wereldvreemd: Alfons Vansteenwegen en Hilde Allaert - Afl. 2
De passie waarmee iemand doet wat hij doet, maakt hem uniek. Bij zes gasten gaan we op zoek naar wat hen drijft in hun leven en hoe geloof daarbij een rol speelt. Hun antwoorden zijn heel verscheiden. Gemeenschappelijk is dat wereldvreemdheid aan geen van hen is besteed.
In de tweede uitzending van drie vertelt Alfons Vansteenwegen vanuit zijn jarenlange ervaring als relatietherapeut over de uitdagingen in relaties. Hilde Allaert neemt ons mee tot op het podium van haar geliefde Capitole Gent waar ze theaterdirecteur is.Braambos-radio morgen zondag 12 mei
Uitzending zondag 12 mei op Radio 1 na het nieuws van 20.00u
Lieve Herijgers, directeur van Broederlijk Delen, geeft haar opinie over het voornemen van een aantal Europese landen om een taks op financiële transacties in te voeren. Daarmee komt een invoering van de zogenoemde Tobintaks dichterbij.
10 mei: Vandaag: Vandaag: Ontmoeting orthodoxe en rooms-katholieke Kerk in de kathedraal van Hasselt
Vandaag, op vrijdag 10 mei (om 18.30 uur), vieren de orthodoxe en de rooms-katholieke Kerken in België hun 7e nationale ontmoetingsdag voor de eerste keer in de kathedraal van Hasselt.
Sinds 2006 vindt er met de zegen van de orthodoxe en de katholieke bisschoppen jaarlijks een vesperviering plaats op de vooravond van 11 mei, afwisselend in een orthodoxe en een katholieke kerk. Nadien wordt er telkens een voordracht gehouden over een actueel thema dat beide kerkgemeenschappen aanbelangt. Naar vermogen wordt er in het Frans of het Nederlands gesproken. Alle aanwezigen worden daarna uitgenodigd op een hartelijk drankje met een hapje voor een nadere kennismaking.
Door de jaarlijkse viering van Cyrillus en Methodius willen de orthodoxe en de rooms-katholieke Kerken in België een teken stellen dat zij elkaar als zusterkerken erkennen en in de geest van beide patroonheiligen samen bidden om te groeien naar een zichtbare eenheid in Christus, doorheen de rijke verscheidenheid van talen, riten, culturen en kerkvormen.
In 1980 werden de heiligen Cyrillus en Methodius (broers) door paus Johannes-Paulus II, uitgeroepen tot medepatroonheiligen van Europa. In de rooms-katholieke Kerk worden zij gevierd op 14 februari, in de orthodoxe Kerk op 11 mei.
PROGRAMMA
- 18.15 uur: Onthaal
- 18.30 uur: Plechtige Vesperdienst met Mgr. Patrick Hoogmartens, bisschop van Hasselt
- 19.15 uur: Voordracht door Mgr. Athenagoras Peckstadt, bisschop van Sinope. Thema: ‘De Orthodoxie en de zorg voor de schepping’
- 20.00 uur: Receptie en ontmoetingMeer info: E.H. Simon Lambregs, 089 77 25 95, 0477 61 64 14
Radio Maria zamelt geld in voor nieuwe radiozendersDe zenders van de ‘World Family of Radio Maria’, het netwerk van Radio-Mariazenders wereldwijd, heeft op 8 mei het startschot gegeven voor een ‘Mariathon’. Daarbij worden via 60 zenders van Radio Maria uit de vijf continenten geld ingezameld voor de oprichting van elf nieuwe zenders van Radio Maria.
In Europa betreft het Ierland en Letland. Daarnaaast wordt ook geld ingezameld voor nieuwe katholieke radiozenders in Equatoriaal Guinea, Liberia, Madagaskar, Mali, Nigeria, voormalig Frans Guinea, Haïti, China en India. Op Radio Maria Vlaanderen wordt met een programma met afwisselend gebedsmomenten en getuigenissen op 10 en 11 mei geld ingezameld voor Afrika en Haïti.
De financiële steun is bestemd voor de technische ondersteuning van de nieuwe Radio Mariazenders. Tijdens de tweedaagse zijn belangstellenden ook welkom in de studio’s van Radio Maria in Leuven om met de zender kennis te maken.° Naar de website van Radio Maria België
Bron: Kerknet.be
9 mei '13 / Paus Franciscus waarschuwt voor 'verborgen euthanasie'
Paus Franciscus waarschuwt in een boek voor wat hij "verborgen euthanasie" noemt.
"In deze consumentistische, hedonistische en narcistische maatschappij zijn wij gewend aan het idee dat er mensen zijn die we van de hand kunnen doen", onder wie ouderen, zo zegt toen nog kardinaal Bergoglio in On Heaven and Earth.
De kardinaal geeft in het boek voorbeelden van doelbewust negeren van ouderen en schrijft daarbij: "Ik geloof dat er vandaag de dag verborgen euthanasie bestaat: onze sociale zekerheid betaalt behandelingen tot een bepaald bedrag en zegt dan: 'Moge God u helpen.'"
On Heaven and Earth bestaat uit een serie gesprekken die in 2010 gevoerd werden tussen de toenmalig aartsbisschop van Buenos Aires en rabbijn Abraham Skorka, die de Latijns-Amerikaanse rabbijnenopleiding in de Argentijnse hoofdstad leidt. Het boek verscheen in 2010 in het Spaans en gaat over het geloof en sociale vraagstukken.
Kardinaal Bergoglio legt daarin uit hoe ouderen vaak vergeten worden in een op zichzelf gerichte maatschappij. "Velen laten de mensen in de steek die hen gevoed hebben, opgeleid hebben, hun achterwerken hebben afgeveegd. Dat doet me pijn; het doet me van binnen huilen."
De kardinaal beschrijft de waarde van een gevorderde leeftijd en het belang van het bewaren van herinneringen, die worden doorgegeven door de ouderen in een gemeenschap. "God moet erg op de ouderen zijn gesteld want zij die zorgvuldig met hun ouders omgaan, ontvangen een regen van zegeningen."
Over zijn eigen leeftijd zegt de toen 74-jarige Bergoglio: "Ik begin aan mijn oude dag en ik zal me er niet tegen verzetten. Ik ben voorbereid en ik zou willen zijn als een afgerijpte wijn, niet eentje die zuur is geworden."
Bron: Katholiek Nieuwsblad
8 mei '13 / Rapper B. Reith op zoek naar Gods bedoeling in zijn leven
'Ik geloof dat mijn verhaal uiteindelijk goed zal aflopen'
Hoe geeft een talentvolle Amerikaanse rapper en zanger uitdrukking aan zijn persoonlijke geloof? Brian Reith doet het met het succesvolle album ‘How the story ends’, waarin zijn geloof doorklinkt. Geloven is voor hem op weg gaan met God en zoeken naar de betekenis van het bestaan door je talenten te gebruiken. ‘Dat betekent niet dat je leven gemakkelijk zal zijn, maar wel dat het uiteindelijk een goede afloop zal hebben.’
B. Reith groeide op in de grote stad Milwaukee, aan het enorme meer lake Michigan, in de Amerikaanse staat Wisconsin. Zijn vader had een eigen studio in de kelder van hun huis, waar hij muziek voor tv-reclames produceerde. Al als kleuter zong Brian de tunes van zijn pa in. Toen hij negen jaar was, nam Brian zijn meester en zijn klasgenoten mee op excursie in de studio van zijn vader. ‘Het was fantastisch om mijn vader aan het werk te zien met al die apparatuur en de instrumenten, hoewel dat voor mij eigenlijk heel gewoon was. Ik kreeg er een boel credits mee bij de meisjes in mijn klas,’ herinnert Brian zich.
Op een vanzelfsprekende manier leerde Brian omgaan met de synthesizers, drumcomputers en sequenzers in zijn vaders studio. Hij leerde muziek opnemen op meerdere sporen. Ook speelde hij piano en gitaar. ‘Toen ik dertien jaar was kreeg ik een drumtoestel. Ik was er helemaal weg van. Gek heb ik me geoefend in het naspelen van 'cool like that' van Digable Planets. Het duurde even, maar toen had ik het!’ De hiphop veranderde B's leven. ‘Hiphop is enorm veranderd in de loop der jaren. Dat ik blank ben en eruit zie als een 'surfer' heeft in mijn voordeel gewerkt, denk ik. Mensen verwachten niet dat ik ga rappen maar als je echt goed bent in wat je doet, en de cultuur kent waarin je je begeeft, dan respecteren mensen je voor wat je doet.’
In 2004, 25 jaar oud, vertrok B naar Nashville om zijn muziekcarrière op te bouwen. ‘Ik had al een paar goede connecties in de muziekindustrie toen Toby Mac van Gotee Records mij een contract aanbood.’ B maakte twee goede albums voor het label en deed drie grote concerttours met Toby, zelf een bekende artiest. ‘Ik paste echter niet helemaal in het plaatje van wat zijn publiek van mij verwachte. Daarom ben ik blij dat ik mijn eigen weg kon gaan. Mijn muziek is breed geworteld in pop, soul en hiphop. Het is niet gemakkelijk om mij in een hokje te stoppen.’ Vorig jaar kwam B's nieuwste album uit op Nside.
Het is niet altijd vanzelfsprekend voor B om zichzelf te zijn en te blijven: ‘Ik heb echt geworsteld met de vraag: wie ben ik nou echt? Het is erg gemakkelijk om als popartiest je zo te gaan gedragen als mensen van je verwachten. Ik rap, maar ik zing ook. Mijn muziek is te ‘mainstream’ voor de christelijke muziekwereld en soms weer te christelijk voor de mainstream hitlijsten. Mensen vinden het moeilijk om mij te plaatsen.’
Veel denkt B na over een zin uit de brief van de Apostel Paulus aan de christenen in Rome, Romeinen 12 vers 2 in de bijbel: ‘Stem uw gedrag niet af op deze wereld. Word andere mensen, met een nieuwe gezindheid. Dan bent u in staat om uit te maken wat God van u wil, en wat goed is, welgevallig en volmaakt.’ B: ‘Eén van de belangrijkste waarden voor mij is authenticiteit. Ontdekken wat God heeft bedoeld met mijn leven. Ik heb een unieke set talenten ontvangen en daarmee probeer ik te ontdekken wat mijn betekenis kan zijn in deze wereld.’
Het is een weg van vallen en opstaan. Voor B is het geloof dat God een bedoeling heeft met je leven, nooit helemaal af. ‘This is not who I am, not who I'm meant to be. I've been living a lie, truth come and set me free,’ zingt B op zijn nieuwe album. ‘Ik heb veel fouten gemaakt in mijn leven. Ik ben soms lui geweest en nam te weinig initiatief om iets van mezelf te maken. Tijden heb ik depressief rondgelopen en kwam er niets uit mijn handen. Ik ben bang geweest om het podium op te gaan. Allemaal omdat ik mezelf had wijsgemaakt dat de dingen die mis waren gegaan in mijn leven bepaalden wie ik was.’
Zijn geloof hielp B om anders naar zichzelf te kijken: ‘We zijn niet op aarde om een kopie te zijn van iemand anders. Er is niet maar één manier om te leven. We hoeven onszelf niet omlaag te halen. Jezus is ook gekomen om ons dáárvan te bevrijden. Het is een moeilijk, maar mooi proces om uit te groeien tot de mens die God bedoeld heeft. Het is zoals ik zeg in 'Tippy Toe', een nummer op het gratis mini-album dat je kunt downloaden van mijn site: ‘In case you didn't notice, I do this for the love, 'cause the money side is bogus.’
Geloven dat je niet zomaar bestaat betekent voor B je talenten serieus nemen en niet alleen maar om er geld mee te kunnen verdienen. ‘Ieder echt goed verhaal heeft een held die een probleem moet overwinnen. Hoe groter de moeite, hoe mooier het einde is als de problemen zijn overwonnen. De weg die de held moet gaan haalt uiteindelijk het beste in hem naar boven.’ Het is het thema van het titelnummer van zijn album 'How the story ends'. ‘Te vaak raak ik van mijn stuk bij tegenslag,’ gaat B verder: ‘maar uiteindelijk mag ik geloven dat God de moeilijkheden in mijn leven kan mee laten werken ten goede. Jezus heeft immers gezegd: ‘In de wereld zal benauwenis jullie deel zijn, maar houd moed: Ik heb de wereld overwonnen.’ (Johannes 16, vers 33) Wat voor moeilijkheden ik ook meemaak en hoezeer ik de weg ook kwijtraak, ik geloof dat mijn verhaal uiteindelijk, hoe dan ook goed zal aflopen. Ik kan ervoor kiezen de moeilijkheden in het leven te bekijken in het licht van de goede afloop.’
Door: Ton Kruse
Bron: Inspiratie Magazine
Website met informatie, nieuws, video's en muziek: http://breith.com
7 mei '13 / Wat kan ik voor u doen ?
In Psychiatrisch Centrum Caritas in Melle proberen medewerkers net dat méér te doen. Zorgdirecteur Jan Steel vertelt samen met Mieke en Els over het engagement dat ze opnemen in hun werk met de patiënten. Daarbij is menselijke zorg op maat, vanuit een geïnspireerde visie, heel belangrijk.
TVzorg.be
6 mei '13 / Gebedsdag voor vrede in Syrië
De christelijke Kerken in Syrië roepen op om op zaterdag 11 mei a.s. een ‘Gebedsdag voor de vrede’ te houden. De dag van vasten en gebed moet het geloof en de hoop van de christenen ter plaatse versterken. Het is de eerste keer dat alle christelijke gemeenschappen in het land aan een dergelijk gemeenschappelijk initiatief deelnemen. Met de dag willen de kerkgemeenschappen vier eisen kracht bijzetten: de terugkeer van de vrede, de vrijlating van alle ontvoerden, meer hulp en steun voor de kinderen die zwaar getraumatiseerd worden door de oorlog en meer humanitaire steun voor de Syrische vluchtelingen. Volgens verschillende hulporganisaties is intussen 30% van de Syrische bevolking in het binnen- of het buitenland op de vlucht geslagen.
Bron: Kerknet.be
Woord van leven: We hebben zoveel te gevenHet Woord van leven, uitgegeven door de Focolarebeweging, wordt genomen uit een evangelielezing volgens de liturgie van deze maand. De tekst wil helpen om tot een concrete beleving van het evangelie te komen.
De tekst wordt in 90 talen uitgegeven en bereikt wereldwijd via drukpers, radio en televisie meer dan 26 miljoen mensen. Tevens is het in vele talen beschikbaar op internet.Het Woord van leven van deze maand mei vind je hier.
Vanuit Taizé: Een last die ons verlichtDe gemeenschap van Taizé biedt maandelijks de mogelijkheid om via hun website een kort bijbelgedeelte met overweging te lezen om het 'zoeken naar God ook in het dagelijks leven door stilte en gebed te ondersteunen'.
De Bijbeltekst voor deze maand mei vind je hier.
5 mei '13 / Paus Franciscus over de schoonheid van de arbeid
Tijdens de audiëntie van 1 mei sprak de paus over de arbeid en over de rozenkrans.
In de passage uit het evangelie van Matteüs waar Jezus terugkeert naar Nazareth en spreekt in de synagoge, wordt de nadruk gelegd op de verbazing van zijn stadgenoten over zijn wijsheid, waarbij zij zich afvragen: Is Hij niet de zoon van de timmerman? (13,55). Jezus treedt binnen in onze geschiedenis, komt te midden van ons, wordt door Gods kracht uit Maria geboren, maar in aanwezigheid van Jozef, zijn wettelijke vader, die voor Hem zorgt en Hem ook zijn handwerk leert. Jezus is geboren en leeft in een gezin, de Heilige Familie; in Nazareth leert Hij van Jozef het vak van timmerman en deelt met hem inspanning en tevredenheid, maar ook de problemen van elke dag.
Dit herinnert ons aan de waardigheid en het belang van arbeid. Het boek Genesis vertelt ons dat God man en vrouw schiep en hen de taak toevertrouwde de aarde te bevolken en te onderwerpen; dat betekent niet uitbuiten, maar bewerken en beheren (Gen 1,28; 2,15). Het is onderdeel van het plan van Gods liefde; wij zijn geroepen tot het bewerken en beheren van alle goederen der schepping en daardoor deel te nemen aan de werken van de schepping.
Werken is fundamenteel voor de waardigheid van een persoon. Werkzaamheid vervult ons met waardigheid; doet ons gelijken op God die werkte, nog steeds werkt en niet ophoudt met werken (Joh 5,17); geeft de mogelijkheid zichzelf en het eigen gezin in stand te houden en bij te dragen aan de groei van de eigen natie. Hier denk ik aan de moeilijkheden waardoor de wereld van de arbeid en het bedrijfsleven wordt getroffen in verschillende landen; ik denk aan de velen die werkeloos zijn ten gevolge van een zuiver economisch concept van een samenleving op zoek naar egoïstisch profijt en buiten de parameters der sociale rechtvaardigheid.
Allen nodig ik uit tot solidariteit en ik moedig de verantwoordelijken in de publieke sector aan alles in het werk te stellen om nieuwe impulsen te geven aan de werkgelegenheid; dit betekent zorgen voor de waardigheid van de persoon; maar vooral wil ik oproepen om niet de hoop te verliezen; ook Sint-Jozef beleefde moeilijke ogenblikken, maar verloor nooit zijn vertrouwen in de zekerheid dat God ons niet in de steek zal laten. Vooral richt ik me tot de jongeren: wees niet bang je te engageren; wees niet bang voor de toekomst; hou je hoop levend: er is altijd een licht aan de horizon.
Bijzondere zorg heb ik ook over wat omschreven kan worden als slavenarbeid. Hoeveel mensen in de wereld zijn slachtoffer van deze vorm van slavernij, waarbij de persoon in dienst staat van het werk, terwijl het werk ten dienste moet staan van de mens opdat de mens waardigheid zou bezitten? Ik vraag aan mijn broeders en zusters in het geloof en aan alle mensen van goede wil over heel wereld om beslissende stappen te nemen ter bestrijding en beëindiging van uitbuiting, slavernij en mensenhandel waarbinnen 'slavenarbeid' figureert.
Dan de tweede gedachte: in de stilte van het dagelijks doen en laten hebben Jozef en Maria één enkel gemeenschappelijk aandachtspunt en dat is Jezus. Met ijver en genegenheid begeleiden zij het opgroeien en toenemen in jaren van de mensgeworden Zoon van God en denken zij na over al wat voorviel. Lucas onderstreept twee keer de houding van Maria, die ook die van Sint-Jozef is: zij bewaarde al deze woorden in haar hart en overwoog ze bij zichzelf (2, 19.51).
Om naar de Heer te luisteren dienen we zijn continue aanwezigheid in ons leven te leren voelen; we moeten met Hem leren spreken, Hem de ruimte geven in het gebed. Ieder van ons dient zich af te vragen: hoeveel ruimte geef ik aan de Heer? Ga ik met Hem in gesprek? Vanaf onze kindertijd hebben onze ouders ons de gewoonte bijgebracht de dag te beginnen en te eindigen met gebed om ons zo te laten ervaren dat wij vergezeld worden door Gods liefde en vriendschap.
En in deze maand mei wil ik graag wijzen op het belang en de schoonheid van het rozenkransgebed. Het bidden van het weesgegroet leidt tot het overwegen van de geheimen, tot het nadenken over de belangrijke momenten uit Jezus' leven, zodat Hij – net als bij Maria en Jozef – centraal staat in ons denken en doen. Het zou mooi zijn als we vooral in deze maand mei samen de rozenkrans zouden bidden in het gezin, met vrienden, in de parochie. Samen bidden is een kostbaar moment dat een versterking is van gezinsleven, van vriendschap! Laat ons leren meer te bidden ìn het gezin en àls gezin!
Bron: Katholiek Nieuwsblad
Paus Franciscus: Lauwwarme christenen schaden de Kerk“Lauwwarme christenen met een lauwwarm geloof schaden de Kerk omdat ze verdeeldheid kunnen zaaien”, dat zei paus Franciscus vorige vrijdag in zijn homilie tijdens de dagelijkse Eucharistieviering in het Domus Sanctae Marthae.
Christus leeft
In zijn preek zei de paus dat alle christenen de plicht hebben hun geloof met moed uit te dragen. “Soms gaat het ook om heel eenvoudige moed”, zei de hij, die er een persoonlijke herinnering aan toevoegde. In zijn jeugd woonde Franciscus jaarlijks een kaarsenprocessie bij op Goede Vrijdag. Aan het eind van de processie werd een beeld meegedragen van de gestorven Christus. Zijn grootmoeder knielde dan en met haar alle kinderen Bergoglio. “Kijk, Hij is gestorven”, zei zijn grootmoeder dan, “maar morgen zal Hij opstaan.” De paus noemde dit een voorbeeld van eenvoudige moed. “In de loop van de geschiedenis van de Kerk hebben mensen willen doen geloven dat het hier slechts een geestelijke opstanding betrof. Nee! Christus leeft.”Moedig in het gebed
De paus voegde eraan toe dat wanneer de Kerk niet moedig is het gevaar van lauwwarmte dreigt. En dat is een gevaar, zo zei de paus, “omdat we dan niet langer een horizon hebben, of de moed om tot God te bidden, of de moed om het Evangelie uit te dragen. We komen dan alleen nog maar aan de kleine dingen toe, aan onze jaloezie en afgunst, aan onze loopbaan, aan het zelfzuchtig voortgaan.” Franciscus riep de gelovigen op moedig te zijn in het gebed.Zwitserse Garde
De Mis werd bijgewoond door een groot aantal Zwitserse Gardisten onder leiding van commandant Daniel Ludwig Anrig. Vandaag, zondag, vindt de jaarlijkse herdenking plaats van de Sacco di Roma in 1527. Bij die vijandige aanval op 6 mei van dat jaar kwamen 147 van de toen 189 Gardisten om het leven. Jaarlijks worden op of rond de zesde mei de nieuwe Gardisten ingezworen. De paus noemde hen vanochtend “een schitterende getuigenis van trouw aan de Kerk en liefde voor de paus.”Bron: RKK
4 mei '13 / Christendom biedt gezonde kijk op milieu
Juist het christendom biedt een gezonde visie op het milieu.
Zowel seculiere als gelovige milieuactivisten verwijten het christendom vaak lijnrecht tegenover een verstandig milieubeleid te staan. De joods-christelijke traditie zou alle oude religies hebben vernietigd die de natuur beschermden, en zo uitbuiting en onverschilligheid hebben gecreëerd. In werkelijkheid levert het christendom belangrijke bijdragen aan een juist begrip van het milieu. De Grieks-katholieke pater Oleh Kindiy gaf er recent een gastcollege over aan het Aquinas College.
Rentmeester
Christenen kunnen juist geweldige milieuverdedigers zijn, niet alleen om politieke of materiële redenen, maar met erkenning van Gods oproep rentmeester van zijn schepping te zijn. "De Kerkvaders geloofden dat mensen de bemiddelaars zijn tussen God en de schepping", aldus Kindiy. "Dat legde het fundament voor een wereldbeeld waarin het milieu deel uitmaakt van de menselijke verantwoordelijkheid, in plaats van het idee dat het een passieve materie is die er alleen is om menselijke noden te bevredigen."De hele kosmos
De eerste stap richting dat milieubegrip is zien wat het omvat. Mensen zijn deel van het milieu, net als de natuur. Het oosters christendom benadrukt dat het milieu de "hele kosmos" omvat. Onze rol in die kosmos moet juist begrepen worden. De Kerkvaders schrijven veel over "de relatie tussen God en de mensheid, God en het milieu, de mensheid en het milieu, in nauwe onderlinge samenhang". En paus Benedictus XVI schreef in Caritas in Veritate: "De manier waarop de mens het milieu behandelt, beïnvloed de manier waarop hij zichzelf behandelt, en vice versa."Bidden voor het milieu
Kindiy geeft een paar suggesties hoe christenen beter met het milieu kunnen omgaan. Een van de simpelste is bidden voor het milieu. We zien dat "dingen uit de natuur gebruikt worden in de liturgie: brood, wijn, water enzovoort". De instrumenten zijn er al; we moeten er alleen nog mee leren omgaan.Voorzichtiger consumeren
Een tweede aanbeveling is voorzichtigere consumenten te worden, die nadenken over hun gedrag, alleen kopen wat ze nodig hebben, zicht bewust zijn van de houdbaarheid van voedsel en niets weggooien dat nog waarde heeft.Vasten
Een derde manier om meer verbonden te raken met de natuur is vasten, "dat de natuur een adempauze geeft", bijvoorbeeld door bewust minder vlees of zuivel te consumeren. Bovendien, zegt Kindiy: "Vasten leert ons ascetisch te zijn."Ascese
Maar ascese is meer dan vasten. Het is een oproep deugdzaam te zijn; het ontwikkelen van een band tussen mensen, schepping en Schepper". Het gaat niet alleen om terugdringen, "maar om groei; ascese vraagt voeding, steun, verdediging en discipline". Kerkvader Maximus Confessor (ca. 580-662) zegt: "Naar de manier waarop wij de dingen goed of slecht gebruiken, worden wij goed dan wel slecht."Een kans voor iedereen
Ascese is voor iedereen en biedt de kans vollediger deel te nemen aan Gods schepping en leven. Het is "een voorwaarde voor de vernieuwing van het originele beeld en gelijkenis van God". Deze 'vergoddelijking' is in de Byzantijnse theologie "de totale omvorming van de menselijke persoon door de goddelijke genade en glorie". Dat brengt ons terug naar het nu, want de tijd van onze verlossing is nu.Kosmische fout ?
Bepaalde visies staan een gezonde achting voor de schepping in de weg. Een van de grootste uitdagingen voor de vroege Kerk was de gnostiek. De meeste gnostische auteurs, stelt Kindiy, vonden de geschapen wereld een tragische kosmische fout, en hoe sneller zij zou verdwijnen en de ziel zich van het lichaam zou bevrijden, hoe beter. De christelijke traditie echter verdedigt op basis van Genesis de "goedheid van de wereld". Om de schepping met respect en zorg te behandelen, moet zij worden erkend als intrinsiek goed.Alleen kennis?
De gnostiek gelooft ook dat kennis ons redt. Dit zien we tegenwoordig in het geloof dat de oplossing voor alle milieuproblemen ligt in de macht van experts (politici, wetenschappers). De Kerkvaders leren ons dat wij niet alleen door kennis gered worden; wij hebben ook geloof nodig, een moreel appèl in ons leven.De christelijke bron
Christenen hebben een belangrijke rol in het milieu, in de kosmos. De Kerkvaders en de leer van de Kerk geven hen een bron om het debat te verdiepen. Wij hebben de plicht tot een gezonde waardering voor de materiële wereld, eentje die uitstijgt boven seculiere opvattingen die van de natuur het hoogste goed maken en gelovige visies lijnrecht tegenover de zorg voor het milieu stellen.De diepere waarde van milieubescherming
Christenen hebben een holistischer perspectief omdat zij de hele kosmos en de band met de Schepper ervan erkennen. Want als de aarde heilig is, en niet slechts een object, ontdekken we de diepere waarde van het beschermen ervan, als rentmeesters van Gods schepping.Matthea Brandenburg studeerde Duits en politieke wetenschappen aan het Aquinas College. Deze bijdrage verscheen eerder op www.acton.org. Vertaling en bewerking KN.
Bron: Katholiek Nieuwsblad
3 mei '13 / Paus Franciscus: '38 euro per maand is slavenarbeid'
Paus Franciscus heeft de uitbuiting van goedkope arbeidskrachten in landen als Bangladesh aangeklaagd.
Een maandloon van 38 euro, zoals de slachtoffers van de onlangs ingestorte textielfabriek in Bangladesh kregen, komt neer op “slavenarbeid”, aldus de paus woensdag tijdens een Mis met jongeren in het Vaticaan.
Uit puur winstbejag arbeid niet gepast betalen of geen arbeidsplaatsen creëren is “tegen God”.
Tijdens de algemene audiëntie rond het middaguur klaagde de pas opnieuw de “egoïstische hebzucht” aan als oorzaak van de groeiende werkloosheid. Arbeid vormt een “fundamenteel bestanddeel van de menselijke waardigheid” en behoort tot “het liefdesplan van God”.
De gebeurtenissen in Bangladesh hebben de paus diep getroffen, zei hij ’s morgens in zijn preek. Hij hekelde dat in de hele wereld vele mensen op grond van economische, sociale en politieke dwang feitelijk slavenarbeid moeten doen.
Tegelijkertijd riep de paus op tot versterkte inspanningen in de strijd tegen de werkloosheid. “Een samenleving die niet zo georganiseerd is dat allen de mogelijkheid hebben te werken, functioneert niet goed: zij is niet rechtvaardig”, aldus de paus.
Aanleiding voor zijn uitspraken was de viering van 1 mei, volgens de kerkelijke kalender de gedachtenis van Sint Jozef arbeider. In de christelijke traditie wordt de pleegvader van Jezus vereerd als timmerman. De gedenkdag werd in 1955 ingevoerd door paus Pius XII (1939-1958) als een katholiek alternatief voor de ‘Dag van de Arbeid’, zoals die vakbonden wordt gevierd.
Bron: Katholiek Nieuwsblad
2 mei '13 / Godgeklaagd
De leestip van deze dag is niet zo'n positief geluid, verre van dat. Toch is onderstaande tekst heel bewust gekozen als leestip van de dag. Al was het maar om te weten in welke wereld we leven, en hoe godgeklaagd sommige toestanden wel zijn.
De tekst komt van Enis Odaci, lid van het blogteam van Nieuwemoskee.nl
Ik zit achter mijn laptop en volg op Facebook de berichten van mijn vrienden in Turkije en Syrië. De rauwe beelden komen snel en heftig mijn veilige wereld binnen. Filmpjes, foto’s en links naar de meest verschrikkelijke wandaden die een mens maar kan plegen. De mens is woest. Wat is hij wreed. Toch blijf ik eindeloos scrollen. Steeds weer op de pijltjestoets naar beneden tikken, als in een hypnose. Dan valt mijn oog op een stuk tekst. Tussen alle foto’s en filmpjes valt deze kale tekst extra op. Het is een brief van een jongeman die afscheid neemt.
“My brothers, my sisters, my fathers, my mothers. Ik begrijp dat u weinig voor mij kunt betekenen. Ik begrijp dat uw leiders er niet altijd voor mij kunnen zijn. De wereld is groter dan alleen mijn land, met al onze problemen. U heeft uw problemen en u kiest uw leiders om úw problemen op te lossen. That’s politics. Ik heb veel gelezen over de economische en ecologische crisis in de wereld. Wij hebben een alles overstijgende crisis: wij zitten in een oorlog. Nooit zal ik uw problemen vergelijken met die van mij, maar desondanks vraag ik u stil te staan bij onze oorlog.
Soms komen er cameraploegen langs. Zij brengen ons voor het oog van de wereld, en ik maak er met mijn gemeenschap dankbaar gebruik van. Ik laat hen de ziekenhuizen zien, de slachtoffers. Ik laat zien hoe onze artsen onder druk staan om de niet aflatende stroom aan slachtoffer te helpen. Af en toe moet ik op de foto, met ontheemde kinderen in mijn armen die ik niet ken. Ik laat de journalisten onze huizen zien zodat ze de kogelgaten kunnen tellen. Ik laat hen de graven zien van onze dierbaren. Maar dan zijn ze weer weg. En er gebeurt niets. Weer gebeurt er niets.
Ik hoop slechts op Gods barmhartigheid, zodat de geschiedenis van mijn land niet langer bloedrood kleurt. In de mensen geloof ik steeds minder. Ik hoop dat ik onder een vlag van vrede kan leven. Welke kleur die vlag heeft maakt mij niet zoveel meer uit. Ik heb leren overleven.
Ons wordt verteld dat het omver werpen van de regering de oplossing is voor al onze problemen. Ik geloof het niet meer. Ik zie ze wel, de mannen die een ander soort Arabisch spreken. Van ver komen ze. Ze hebben wapens en verschuilen zich in de straten van onze steden. In onze gebedshuizen. Wij zwijgen, want wij hebben geen wapens. Ik zwijg ook, want ik kan en wil geen partij kiezen. Ik vrees anders voor de vergelding als de oorlog voorbij is en ik ‘verkeerd’ partij heb gekozen.
Ik vraag ook u om geen partij te kiezen. Heeft de ene dode meer waarde dan de andere? Als u partij kiest, kiest u dan niet voor het ene geloof boven het andere. Niet voor de ene politicus boven de andere. Kiest u voor humaniteit en solidariteit. Als er toch gekozen wordt, dan het liefst voor alle mensen. Hoe wrang zou het zijn als de onderdrukten van nu later zelf onderdrukkers worden.
Elk woord dat u over mijn oorlog leest, begrijpt u uiteindelijk niet. Elke dag dat u aan ons denkt, vergeet u uiteindelijk weer. It’s the way of the world. Vergeeft u het mij dat ik u zo aanspreek, weet dat ik u niets verwijt. De wereld is nu eenmaal zo dat landen boven mensen gaan. Ik begrijp het. West tegen Oost. Eeuwenoud sektarisme. Gelovigen tegen elkaar. Ik kan u alleen maar vertellen over het verlies van onze herinneringen, onze huizen en onze heiligdommen.
Deze brief is mijn laatste getuigenis. Ik laat mijn stem aan u horen en aan iedereen die het horen en lezen wil. Want ik verlaat morgen mijn ooit veilige haven. Ik ga mijn land verlaten. Getuigt u dat u mij gekend hebt, ook al is het slechts via deze woorden op uw scherm. “I am a minority and my religion is a minority. I lay my future in the hands of the Merciful One in heaven and I will have faith in the wisdom of the few merciful ones on earth.”
Ik leun achterover in mijn stoel en kijk naar de datum van het bericht. Het bericht is al vijf dagen oud. Ik vraag mij af waar hij zich nu ophoudt. Is hij getrouwd? Heeft hij kinderen? Trekt hij op met zijn kerkleden? Zit hij nu in Turkije of in Libanon in een vluchtelingenkamp? Dan besef ik dat hij bewust zijn naam niet geschreven heeft, en zijn locatie en zijn vluchtroute niet heeft uitgestippeld. Uit angst om getraceerd te kunnen worden? Of wil hij zeggen dat hij slechts symbool staat voor de vele andere individuen en minderheden in Syrië? Ik vrees het laatste en klap de laptop dicht om daarna veilig te slapen.
1 mei '13 / Welkom koning Willem-Alexander
Een nieuwe koning in Nederland
In het Koninkrijk der Nederland wordt een nieuwe koning niet door een profeet gezocht en gezalfd.
Dat wil echter niet zeggen dat de koning zich niet geroepen kan weten om zich niet alleen onder ministeriële verantwoordelijkheid, maar ook onder Bijbels gezag te plaatsen.
Dat wil niet zeggen dat onze nieuwe koning er niet van droomt dat in het Koninkrijk der Nederland her en der iets oplicht van het Koninkrijk van God.Een land van recht en vrede ligt immers in het verschiet.
Een land, waarin inwoners weten dat je dient te zorgen voor de vreemdeling, de weduwe, de wees en de arme.
Een land waarin diegenen die aan het hoofd staan op de vraag: ‘Wat wil je hebben?’ antwoorden met: ‘Wijsheid om dit land goed te kunnen besturen.’
Een land waarin mensen niet vastgepind worden op hun schuld, maar waar wordt gezocht naar herstel.
Een land waarin mensen nog weten wat het woord ‘slavernij’ betekent en dat zich juist daarom sterk maakt voor vrijheid en gelijkheid van mensen.Van David werd gezegd dat in hem iets van God aan het licht kwam. Ook al ging het op een koningschap dat nog lang niet volmaakt was.
Moge koning Willem-Alexander zich gedurende zijn koningschap steeds gedragen weten door het visioen van het Rijk van recht en vrede, zodat hij voor ons ook tot een koning uit zal groeien in wie wij iets van God op zien lichten.
Fragment uit de preek van Ds. Karin van den Broeke, preses van de generale synode van de Protestantse Kerk in Nederland.
30 april '13 / Taizé bezoekt Vasai en Mumbai (Indië)
In februari en maart hebben enkele broeders van de gemeenschap van Taizé een paar weken doorgebracht in de stad Vasai.
Voor een verslag van hun reis: klik hier.
29 april '13 / De ludieke Leonard
Hoe mgr. Leonard op ludieke wijze reageerde op de Femenmeisjes. Klik hier.
28 april '13 / Paus Franciscus: 'Wie zich in zichzelf opstluit, is geen christen'
Tijdens de audiëntie van 24 april sprak paus Franciscus over de wederkomst van Christus en het Laatste Oordeel.
In het credo belijden wij dat Jezus zal wederkomen in heerlijkheid om te oordelen levenden en doden. De geschiedenis van de mensen begon met de schepping van man en vrouw naar Gods beeld en gelijkenis en eindigt met het Laatste Oordeel. Dikwijls vergeten wij deze beide polen van de geschiedenis; vooral het geloof in de terugkeer van Christus en het Laatste Oordeel is nogal vaag. Vandaag wil ik stilstaan bij drie teksten uit Jezus' redevoering over het einde der tijden in het evangelie van Matteüs.
Tussen de eerste en de laatste komst van Christus ligt de 'onmiddellijke tijd'; het is de tijd waarin wij leven. In die context plaatsen we de parabel van de tien maagden (Mt. 25,1 - 13). Tien bruidsmeisjes wachten op de Bruidegom, maar deze laat op zich wachten. De meisjes vallen in slaap. Midden in de nacht komt het bericht dat de Bruidegom toch komt. Allen bereiden zich voor op de ontvangst.
De vijf verstandige maagden hadden olie meegenomen voor hun lamp; de vijf domme hadden wel lampen bij zich maar geen olie. Als de Bruidegom arriveert, zijn zij op zoek naar olie voor hun lampen. Dan keren de domme bruidsmeisjes terug; zij vinden echter de deur gesloten waarachter bruiloft wordt gevierd. Hun aanhoudend kloppen blijkt vergeefs: zij zijn te laat. De Bruidegom antwoordt: ik ken u niet.
De Bruidegom is de Heer en de tijd van wachten op zijn komst is de tijd die Hij ons allen geeft om met barmhartigheid en geduld te wachten op zijn laatste komst; het is een tijd van waakzaamheid, een tijd waarin wij de lampen van geloof, hoop en liefde brandend moeten houden; het is een tijd van leven in overeenstemming met God. Van ons wordt gevraagd klaar te zijn voor deze ontmoeting. Dat betekent: ons geloof levend houden met gebed en sacramenten; waakzaam zijn, dus niet in slaap vallen en God niet te vergeten. Het leven van een in slaap gevallen christen is geen gelukkig leven maar een triest. De christen dient gelukkig te zijn en zich de vreugde van Jezus eigen te maken.
De parabel van de talenten doet ons nadenken over de relatie tussen ons omgaan met de van God ontvangen gaven en zijn terugkeer, als Hij ons zal vragen naar het gebruik van de gaven (Mt. 25, 14 - 30). De vertrekkende Heer vertrouwt iedere dienaar enkele talenten toe om tijdens zijn afwezigheid goed te gebruiken. De eerste krijgt vijf talenten, de tweede twee en een derde één. Tijdens zijn afwezigheid vermeerderen de eerste twee dienaren de gekregen talenten, terwijl de derde zijn talent in de grond begraaft om het intact te kunnen teruggeven.
Bij zijn terugkeer oordeelt de Heer over de werkzaamheden. Hij prijst de eerste twee dienaren. De derde wordt echter buiten geworpen omdat hij zijn talent uit angst had verborgen en hij zich in zichzelf had opgesloten. Een christen die zich in zichzelf opsluit en alles verbergt wat de Heer hem gegeven heeft is eigenlijk geen christen! Hij is een christen die God niet dankt voor al wat Hij aan hem gaf! Dit betekent dat de tijd van wachten op de terugkeer van de Heer tijd is om gebruik te maken van Gods gaven, niet voor onszelf, maar voor Hem, voor de Kerk, voor de ander; de tijd waarin we steeds moeten proberen het goede te doen groeien in de wereld.
Tot slot de passage van het Laatste Oordeel. Deze beschrijft de tweede komst van de Heer, als Hij alle mensen zal oordelen, levenden en doden (Mt. 25,31 - 46). De evangelist gebruikt het beeld van de herder die de schapen scheidt van de bokken. Aan de rechterhand worden allen geplaatst die handelden volgens Gods wil door hun naasten bij te staan: de hongerige, de dorstige, de vreemdeling, de naakte, de zieke, de gevangene. Aan de linkerhand komen allen terecht die hun naaste niet hielpen. God beoordeelt ons op hoe we van Hem hielden in onze broeders, vooral de zwaksten en behoeftigsten onder hen.
Natuurlijk moeten we steeds bedenken dat wij worden gered door Gods liefde; alleen kunnen wij niets. Het geloof is allereerst een gave die wij hebben ontvangen. Maar om vrucht te dragen vraagt Gods genade steeds om voor Hem open te staan en om ons vrije en concrete antwoord. Christus brengt ons Gods reddende barmhartigheid. Wij dienen ons aan Hem toe te vertrouwen om de gave van zijn liefde te laten corresponderen met een goed leven bezield door geloof en liefde.
Bron: Katholiek Nieuwsblad
27 april '13 / Braambos-tv morgen zondag 28 april
In de Braambosuitzending van zondag, op Eén om 10 uur en op Canvas omstreeks 23.30 uur, kan U kijken naar de eerste uitzending van drie uitzending van de serie ‘Niet Wereldvreemd’. In de serie gaat Braambos met zes de komende weken op zoek naar wat hen drijft in hun leven en hoe geloof daarbij een rol speelt. Hun antwoorden zijn heel verscheiden.
Deze week vertelt Patrick Lateur over wat hem drijft. Als bekroond vertaler van oude teksten brengt hij het verleden naar het heden. Lieve De Deken vertelt op haar beurt over de daders die ze begeleidde bij hun voorwaardelijke invrijheidsstelling.
Kruispunt-tv interviewt zus paus FranciscusHet RKK-programma Kruispunt TV reisde onlangs af naar Buenos Aires, de geboortestad van paus Franciscus. Kruispunt sprak er onder anderen met zijn zus, Maria Elena Bergoglio. Morgenavond 28 april wordt de reportage uitgezonden om 23.00u op Ned.2
Jongste
María Elena is de jongste in een gezin van vijf kinderen. De oudste is Jorge, de huidige paus. Oscar, Marta en Alberto zijn inmiddels overleden. Sinds 13 maart staat haar leven op zijn kop. Voor haar deur staat nu dag en nacht een politieauto. "Er heeft een tsunami in mijn leven plaatsgevonden. Ik moet het nu weer opnieuw opbouwen. Ik ben altijd een gewone huisvrouw geweest. Maar nu is niets meer gewoon", zegt ze voor de RKK-camera.Witte rook
Maria Elena vertelt over het moment waarop ze hoorde dat er witte rook was. Met haar oudste zoon ging ze voor de tv zitten. “Zelf hoopte ik dat een Braziliaanse kardinaal gekozen zou zijn. Mijn zoon hoopte op een van de vier franciscaanse kardinalen.”Huilen
Toen ze de Latijnse voornamen Georgium Marium hoorde, wist ze genoeg. “Mijn achternaam heb ik niet gehoord. Ik verloor alle controle. Ik moest heel hard huilen, ik kon het niet geloven. Ik kan niet goed omschrijven wat ik op dat moment voelde. Alles ging op de automatische piloot. Toen werd er aangebeld. Het waren de buren die me kwamen feliciteren. De telefoon stond roodgloeiend. Het was alsof alles zich buiten mij afspeelde.”Sloppenwijken
Jorge Bergoglio was vanaf 1998 aartsbisschop van Buenos Aires. Kruispunt sprak er met José María Di Paola, een priester die werkzaam is in een sloppenwijk van Buenos Aires en die nauw heeft samengewerkt met Bergoglio. “Hij heeft mensen gesteund die de minste bescherming hadden. Niet alleen de inwoners van de sloppenwijken, maar ook diegenen die slavenarbeid verrichten, mensen die te maken hebben met prostitutie.”Geen prinsen meer
“De mensen in het Vaticaan moeten zijn levensstijl aan nemen. Simpel en sober. De mentaliteit moet veranderen. Het zijn geen prinsen van de Kerk meer. Maar dienaren van de kerk”, aldus Di Paola, beter bekend onder de naam Padre Pepe.Dwaze Grootmoeders
Kruispunt sprak ook met de voorzitter van de Dwaze Grootmoeders. Zij zoekt zelf nog steeds naar haar kleinkind, dat al sinds 1980 is vermist. Zij doet een dringend beroep op paus Franciscus. “Hij kan niet zwijgen over wat er in zijn land van oorsprong is gebeurd. Hij praat ook over andere landen waar de mensenrechten worden geschonden. Hij moet dan ook over zijn eigen land praten. Hij moet ervoor zorgen dat de kerkarchieven worden geopend zodat wij misschien iets meer te weten komen over de vermiste kinderen en kleinkinderen.”KRUISPUNT TV: Argentinië, land van Bergoglio
zondag 28 april om 23.00 uur bij het RKK op Nederland 2.
26 april '13 / Paus Franciscus: 'De Kerk is een liefdesgeschiedenis'
De Kerk is niet zozeer een "menselijke onderneming" maar veeleer "een liefdesgeschiedenis". De gelovigen moeten onthouden dat de Kerk alleen kan groeien via het pad van de liefde. Dit zei paus Franciscus gisteren tijdens een Mis voor medewerkers van de Vaticaanse bank ik de kapel van zijn verblijfplaats Casa Santa Marta.
De Kerk begon "in het hart van de Vader", aldus Franciscus. "Zo begon deze liefdesgeschiedenis, een verhaal dat al zo lang doorgaat en nog niet ten einde is. Wij, de vrouwen en mannen van de Kerk, wij staan midden in een liefdesgeschiedenis: ieder van ons is een schakel in deze ketting van liefde. En als wij dat niet begrijpen, hebben wij niets begrepen van wat de Kerk is."
Wijzend op de groei en vervolging van de vroege Kerk, benadrukte de paus dat de gelovigen geen compromissen moeten sluiten om "meer deelnemers aan dit project" te krijgen. De Kerk, waarschuwde hij, "groeit niet door menselijke kracht" maar door het pad van de liefde. Hoewel sommige christenen "het verkeerde pad" hebben genomen en "godsdienstoorlogen" zijn begonnen, is dat "niet het verhaal van de liefde".
"Toch leren we, met onze fouten, hoe het verhaal van de liefde werkt", voegde de paus toe. Het is, zei hij, de Heilige Geest, en niet militaire macht die de groei van de Kerk mogelijk maakt.
Franciscus vroeg de aanwezige moeders hoe zij zich zouden voelen als iemand hen zou aanduiden als "een huiselijk bestuurder". Wellicht zouden ze antwoorden: "Nee, ik ben de moeder!" Op dezelfde manier "is de Kerk moeder".
En wij "staan midden in een liefdesgeschiedenis die doorgaat dankzij de kracht van de Heilige Geest. Wij allemaal samen zijn een familie in de Kerk, die onze moeder is." De paus wendde zich tot Maria en vroeg om "de genade van de geestelijke vreugde deel te nemen aan dit liefdesverhaal" met haar Zoon.
Bron: Katholiek Nieuwsblad
Twee laatste tweets van paus FranciscusLaten we het vlammetje van het geloof levendig houden door gebed en de sacramenten. Laten we erover waken dat we God niet vergeten.
Het is belangrijk dat we ons, in deze tijden van crisis, niet opsluiten in onszelf. We dienen eerder open te staan en aandachtig te zijn voor anderen.
25 april '13 / Paus Franciscus richt zich tot de jeugd
Gisteren tijdens wekelijkse catechese
“Verberg je talenten niet onder de grond !
Durf je te geven voor idealen van dienstbaarheid voor anderen.
Het leven is ons niet gegeven opdat we het angstig voor onszelf zouden houden. Wel om het weg te geven !
Wees niet bang om grootse dromen te koesteren !”Met dank aan Nikolaas Sintobin (In alle dingen; mijmeringen van een jezuiet)
Paus schrapt bonus kardinalenPaus Franciscus heeft een financiële bonus voor kardinalen die toezicht houden op de Vaticaanse bank, afgeschaft. Dat meldt ANSA. Vorige week kwam al het bericht dat het Vaticaan de traditionele bonus voor medewerkers bij het begin van een nieuw pontificaat niet uitkeert.
De nieuwe maatregel treft de vijf kardinalen die in de raad van toezicht van de Vaticaanse bank IOR zitten. Zij zien de bonus van 25.000 euro die ze jaarlijks bovenop hun reguliere salaris kregen, aan hun neuzen voorbijgaan. De maatregel komt voort uit budgettaire druk en de wens van de paus het Vaticaan meer verantwoordelijk te maken voor de armen, schrijft ANSA.Bron: Katholiek Nieuwsblad
24 april '13 / Boek-tip: Trialoog
Hoopvolle stemmen voor angstige tijd
Tien jaar geleden knoopten op initiatief van Sant’Egidio rabbijn Aharon Malinsky, priester Hendrik Hoet en imam Jamal Maftouhi gesprekken met elkaar aan. De Antwerpse Trialoog was geboren. Het was een periode waarin zowel lokaal als internationaal de druk toenam op het vreedzaam samenleven tussen uiteenlopende bevolkingsgroepen en religies. De publieke optredens van de drie gesprekspartners, die intussen ook vrienden werden, hielpen meermaals de gemoederen te bedaren. Trialoog bleek te werken. In 2005 publiceerde collega Jan De Volder de gesprekken. Het boek kreeg veel weerklank en was snel uitverkocht. Tot een heruitgave kwam het echter niet. De drie bleven wel met elkaar in contact en spanden zich verder in om de dialoog gaande te houden.
Intussen veranderde de wereld verder van aangezicht. Lokaal leidt de N-VA met burgemeester Bart De Wever de stad, in de Europese samenleving zet de secularisering door, op wereldniveau braken in 2011 de Arabische omwentelingen uit. De tijd bleek rijp voor een geactualiseerde uitgave van Trialoog. Met de voeten stevig op de grond, diep geworteld in de eigen traditie en met een groot respect en een diepe vriendschap voor elkaar blikken Malinsky, Hoet en Maftouhi terug op hoe Europa en de wereld het voorbije decennium veranderd zijn en kijken ze hoopvol naar de toekomst. Heikele thema’s worden niet uit de weggegaan. Zelfs datgene waarmee ze het bij de andere moeilijk hebben, wordt ongekunsteld uitgesproken. Leerrijk en bemoedigend.
Jan De Volder, Trialoog, Lannoo, Tielt, 176 blz., € 17,99. Bestellen kan ook via www.tertio.be
23 april '13 / 'Niet de jongeren zijn het probleem maar onze kijk op de jongeren'
Verslag forum pedagogie over vertrouwen in de opvoeding.
Vertrouwen geeft een mens vleugels, zo klinkt een populair gezegde. Maar vertrouwen staat in onze maatschappij ook zwaar onder druk, en het was deze kwestie die de focolarebeweging (lekenbeweging die ijvert voor eenheid en broederlijkheid) inspireerde tot een forum over ‘Vertrouwen in de opvoeding’ vorige zaterdag 20 april in het Sint-Michielstheater te Brussel. Dik 300 mensen kwamen opdagen voor zeer gevarieerde getuigenissen van jongeren, ouders, grootouders, leerkrachten. Ook vanuit de ogen van een moslima-moeder en een opvoeder werd het belang van vertrouwen binnen het gezins- en schoolmilieu in de verf gezet. Vooral in de relatie met adolescenten bleek dit thema een essentiële factor.
Professor Peter Adriaenssens reflecteerde op de uiteenlopende getuigenissen en lichtte toe waarom vertrouwen één van de meest essentiële factoren is. Bij zijn toelichting haalde Prof Adriaenssens een paar keer het beeld van de driehoek aan: het belang van het opentrekken, het verbreden van de opvoeding van iets wat geïsoleerd is (en soms geblokkeerd zit) tussen twee (jongere/ouder, jongere/leerkracht) naar een derde dimensie (persoon, gedicht, waarden, geloof), zodat de dialoog verruimd wordt en weer kan groeien.
Welk geschenk kunnen we als volwassenen aan de jongeren geven? Het was een vraag die veel ouders en leerkrachten zich bleken te stellen. En ook vanuit het publiek bleek dit een veel gedeelde vraag. Peter Adriaenssens somde aan de hand van de getuigenissen de voor hem drie belangrijkste op: tederheid, tijd, en – misschien tot verrassing - onze fierheid, waarmee we onze erkenning laten merken.
Kan geloof, christelijke waarden als fundament van onze opvoeding in deze tijd nog een plaats hebben in de opvoeding, kwam als vraag uit het publiek. Professor Adriaenssens stimuleerde ouders en grootouders om jongeren in alle vrijheid te laten weten welke plaats geloof heeft voor hen in hun leven en hierbij vooral hun verhaal te vertellen, aan te geven welke waarden voor hen tellen en waarin die gekaderd zijn. Vaak zijn waarden van jongeren trouwens anders benoemde maar identieke waarden als de christelijke.
Media en maatschappij hebben vaak de neiging jongeren als ‘problemenkwesties’ te benaderen (spijbelen, alcohol, agressie..). Peter Adriaenssens en de getuigenissen legden het accent op een andere mogelijke insteek. Onze boodschap aan jongeren zou veel meer moeten zijn: we hebben u nodig en we beseffen dat we veel meer jullie talenten naar boven moeten halen dan jullie problemen te benoemen. Anders gezegd: Niet de jongeren zijn het probleem, maar onze kijk op de jongeren. Jongeren zijn onze spiegel waarin ze ons vragen of we betrouwbaar zijn in de waarden die wij hen voorhouden.
Dat jongeren inderdaad ons vertrouwen waard zijn, bleek uit een anderhalf uur durend namiddagspektakel gebracht door de jongeren van Together4peace. Deze groep startte op naar aanleiding van de musicalopvoering Streetlight vorig jaar in mei in Tour & Taxis te Brussel. Zij propageren een lifestyle4peace die ze met veel enthousiasme en vastberadenheid leven als groep en in het dagdagelijkse doen en laten. Het geheel resulteerde in een aanstekelijk wederzijds vertrouwen tussen jongeren en volwassenen-publiek.
'Lifestyle4Peace verandert mijn leven nog elke dag opnieuw'“Het project Let’s Bridge - Together4peace heeft ons leven veranderd, en verandert het nog elke dag,” vertelt één van de jonge presentatoren van de Let’s Bridge-dag op het einde van een enthousiaste happening die plaatsvond afgelopen zaterdag 20 april in het Sint-Michielstheater te Brussel. Met dans, videoclips, getuigenissen, zang en choreografieën brachten ze hun lifestyle4peace op de planken: …. (slogans Engels + vertaling tussen haakjes).
“We dromen van een wereld van gerechtigheid en vrede. Geen abstracte droom als toeschouwer, maar een droom waarin we ons concreet engageren. Het gaat om keuzes, moment na moment, die misschien onopgemerkt voorbijgaan maar die het leven een écht kloppend hart geven”, zegt Lauriane uit Sprimont, enthousiast animator van de heterogene Together4peace-groep die jongeren (14-25 jaar) samenbrengt van diverse culturen en geloofsovertuigingen, uit Vlaanderen, Brussel en Wallonië, en die ontstaan is met de door de internationale performancegroep Gen Rosso begeleide opvoering van de musical Streetlight in mei 2012 in Tour & Taxis in Brussel.
Amy, een andere jongere vat het als volgt samen: “Ik probeer de Gulden Regel toe te passen: doe niet aan ander wat je niet zou willen dat men aan jou doet. Ik ben niet gelovig opgevoed, en ik geloof nog altijd niet, maar ik merk dat iedereen streeft naar hetzelfde doel. Of je nu moslim, christen of boeddhist bent: als je eerlijk bent en gelooft in het goede van de mensen, zijn we eigenlijk allemaal verbonden en streven we naar eenzelfde doel. Het ‘utopische’ beeld van Jezus ervaren wij nu met zijn allen samen. We zijn niet religie-gericht, maar ervaren wel heel veel stukken uit de bijbel. Zo zou de wereld moeten zijn: familiegevoel.”
Abou vertelt: “Een jaar geleden, was ik slachtoffer van agressie en die veroorzaakte angst en haat in mij waarvan het me niet lukte me ervan te bevrijden. Enkele maanden later ben ik in het project van de musical Streetlight gestapt, en sloot ik me ook aan bij de moslim-scouts. In deze Together4peace-groep heb ik jongeren ontmoet die de vrede in zich hebben, jongeren die anders zijn dan wie ik altijd zag. Het heeft me doen beseffen dat geweld gebruiken tot niets leidt.”
De Together4peace- jongeren wilden heel graag hun beleving en de impact van de lifestyle4peace overbrengen naar andere jongeren, en dat op een manier die eigen is aan de jongerencultuur. Ze vroegen en kregen hiervoor het vertrouwen van de volwassenen die hen ondersteunen. V andaar hun keuze op 20 april voor sport, dans, zang, theater, video.
Vertrouwen krijgen van volwassenen is trouwens een ander verlangen van deze jongeren. Ze zijn van mening dat volwassenen vaak niet begrijpen wie ze zijn als jongeren, wat ze leven. In de Let’s Bridge-dag vonden ze een forum om over te brengen wat ze belangrijk vinden. De bijna 600 aanwezigen stelden zich hiervoor graag ontvankelijk op.
Bron: Focolare.be
22 april '13 / 'Wereldjongerendagen van Rio worden unieke ervaring'
Hoewel het programma van de Wereldjongerendagen van 23 tot 28 juli in het Braziliaanse Rio de Janeiro nog slechts in grote lijnen bekend is, is nu al duidelijk dat de deelnemende jongeren een uitzonderlijke ervaring te wachten staat. Thema van de Wereldjongerendagen is ‘Ga en maak alle volkeren tot leerling’ (Mt 28, 19). Vanuit ons land schreven 400 jonge gelovigen zich in.
Inleefreis
Pieter Nolf, directeur van IJD Jongerenpastoraal Vlaanderen: “Uit Vlaanderen nemen een tweehonderdtal jongeren deel. Het precieze aantal is nog onduidelijk omdat ze zich nog steeds kunnen inschrijven, al is enige haast noodzakelijk voor wie nog mee wil naar Brazilië.” De Vlaamse deelnemers maken vanaf 13 juli met een inleefreis in het Braziliaanse bisdom Ruy Barbosa. “Ze leren er de plaatselijke geloofsgemeenschap en cultuur kennen. De bevolking in deze afgelegen regio is erg arm. De jongeren verblijven bij gezinnen. Dat staat garant voor een ingrijpende ervaring en een cultuurschok.”
Daarna reizen de jongeren door naar Rio de Janeiro, waar zij vanaf 23 juli deelnemen aan de Wereldjongerendagen. Paus Franciscus, die zelf uit Latijns-Amerika afkomstig is, heeft toegezegd voor de openingsviering en het slotweekend met de wake en afsluitende viering. Voor die slotviering worden 2 miljoen jongeren verwacht. Pieter Nolf: “Ook dit wordt een unieke ervaring, omdat ook in grootstad Rio het contrast tussen arm en rijk bijzonder groot is. “
Tommy Scholtes, de woordvoerder van de Belgische bisschoppen, meldt dat vier Belgische bisschoppen meereizen naar Brazilië. Mgr. Jean Kockerols, de hulpbisschop voor het vicariaat Brussel, en mgr. Luc Van Looy, de bisschop van Gent, vertrekken al op 13 juli. Monseigneur Léonard, de aartsbisschop van Mechelen-Brussel, en bisschop Patrick Hoogmartens van Hasselt sluiten zich in Rio bij hen aan.
Onvergetelijke ervaring
Pieter Nolf benadrukt dat Vlaamse jongeren zich nog steeds kunnen inschrijven. IJD Jongerenpastoraal zorgt voor de praktische aspecten van de reis en het verblijf. Op zondagnamiddag 26 mei is er in Antwerpen nog een ontmoeting van de deelnemers, waar zij alle praktische info omtrent de reis krijgen. Oud-deelnemers getuigen die dag over hun ervaringen tijdens vorige Wereldjongerendagen. Deelname kost, mede door vliegreis naar Brazilië, 2.200 euro. De jongeren zorgen zelf voor de reispas en eventuele vaccinaties. Nolf erkent dat 2.200 euro een hoog bedrag is. Maar daar staat tegenover dat deze reis naar Rio, zeker voor hen die nooit eerder Wereldjongerendagen hebben meegemaakt, garant staat voor een unieke en onvergetelijke ervaring.
Meer info op IJD-wereldjongerendagen
Bron: Kerknet.be
21 april '13 / Paus Franciscus: 'Kerk die niet missioneert wordt ziek'
“Missie is de sleutel van het dienstwerk. Een kerk die niet uit zichzelf naar buiten treedt wordt vroeger of later ziek.” Dat schrijft paus Franciscus in een brief aan de bisschoppen van Argentinië. Het Argentijnse episcopaat is momenteel plenair bijeen in Pilar, waar kardinaal Jorge Bergoglio ook aanwezig zou zijn geweest. In zijn boodschap verontschuldigde de paus zich omdat, zoals Radio Vaticaan het meldde, “recente verplichtingen" hem daarvan weerhouden.
De paus herinnerde de bisschoppen aan het slotdocument van de conferentie van Latijns-Amerikaanse bisschoppen (Aparecida, 2007) over missionering en drongen er bij hen op aan “uit uzelf te komen en naar de marges van het bestaan te trekken en te groeien in vrijmoedig spreken.""Een kerk die niet uit zichzelf treedt", schrijft hij, "wordt vroeg of laat ziek van de muffe lucht van gesloten kamers." Hoewel de paus erkent dat de Kerk risico’s neemt door naar buiten te treden, is “het duizend keer beter om een gewonde Kerk dan een zieke Kerk te hebben."
Volgens de Heilige Vader lijdt de Kerk vaak aan zelfgerichtheid en navelstaarderij en vertrouwt zij alleen zichzelf. Dergelijk “narcisme (...) leidt tot geestelijke frivoliteit en klerikalisme", die voorkomen dat mensen de “zoete en troostende vreugde van evangelisatie” ervaren”.
De paus besluit zijn brief met een speciale groet aan de Argentijnse bevolking en een broederlijke ‘omhelzing’ van zijn vroegere naaste collega’s die hij oproept voor hem te bidden. “Opdat ik niet hoogmoedig wordt en dat ik altijd zal weten te luisteren naar wat God wil en niet naar wat ik wil".
Bidden om trouw te kunnen blijven aan Gods planEerder deze week week, tijdens de audiëntie van 17 april sprak paus Franciscus over Jezus' Hemelvaart. Vertrekpunt voor het overwegen van Jezus' Hemelvaart is zijn besluit te beginnen aan zijn laatste pelgrimstocht naar Jeruzalem. Lucas noteert: Toen de dagen van zijn verheffing hun vervulling tegemoet gingen, aanvaardde Hij vastberaden de reis naar Jeruzalem (9,51).
Terwijl Hij 'opgaat' naar de heilige stad, waar zijn 'exodus' uit dit leven zal worden voltooid, ziet Jezus al het hemelse doel. Toch weet Hij heel goed dat de weg die Hem terugbrengt naar de heerlijkheid van de Vader, zal gaan door het kruis, door de gehoorzaamheid aan het goddelijk plan van liefde voor de mensheid. De Catechismus van de Katholieke Kerk zegt: de verheffing op het kruis is het beeld en de aankondiging van de verheffing ten hemel (662).
Voor ons christelijk leven moet duidelijk zijn dat binnengaan in Gods heerlijkheid dagelijkse trouw aan zijn wil vereist, ook als wij daarom eigen plannen moeten wijzigen. Jezus' Hemelvaart gebeurde concreet op de Olijfberg, vlak bij de plek waar Hij zich in gebed terugtrok vóór zijn lijden om zo in diepe verbondenheid met de Vader te blijven. En opnieuw zien we dat bidden de genade geeft om trouw te blijven aan Gods plan.
Over Jezus' Hemelvaart vertelt Lucas heel in het kort aan het slot van zijn evangelie: Jezus leidde de leerlingen naar buiten tot bij Betanië, hief de handen omhoog en zegende hen. En terwijl Hij hen zegende, verwijderde Hij zich van hen en werd ten hemel opgenomen. Zij aanbaden Hem en keerden met grote blijdschap naar Jeruzalem terug. Zij hielden zich voortdurend op in de tempel en verheerlijkten God (24,50 - 53).
Ik vestig de aandacht op twee aspecten. Allereerst, tijdens de Hemelvaart vervult Jezus het priesterlijk gebaar van de zegening en de leerlingen drukken daarop hun geloof uit door op hun knieën te vallen en hun hoofd te buigen. Dit is een eerste belangrijk punt: Jezus is de enige en eeuwige Priester, die met zijn lijden door dood en graf ging, is verrezen en binnenging in de Hemel om er nu, voor onze zaak, bij God present te zijn (Heb. 9,24). En Johannes bevestigt in zijn eerste brief: Hij is onze voorspreker bij de Vader (1 Joh. 2,1).
Wij hebben dus iemand die ons altijd verdedigt, ons beschermt tegen de listen van de duivel, tegen onszelf en onze zonden! Laten we naar Hem toe gaan en vragen om zijn vergeving, zijn zegen en zijn barmhartigheid! Hij vergeeft ons altijd; Hij is onze voorspreker; Hij zal ons altijd verdedigen! Laten we dit nooit vergeten! Jezus' Hemelvaart openbaart ons deze zo troostende werkelijkheid: in Christus, waarlijk God en waarlijk mens, is ons mens-zijn voor God gebracht; Hij heeft ons deze doorgang geopend; Hij trekt ons naar zich toe en leidt ons naar God. Als we Hem ons leven toevertrouwen en ons door Hem laten leiden, zijn wij in zijn veilige handen, in de handen van onze Voorspreker.
Het tweede aspect: Lucas meldt dat de apostelen na Jezus te hebben zien opstijgen ten hemel, met grote vreugde terugkeerden naar Jeruzalem. Dit lijkt een beetje vreemd. Meestal gaat een definitief afscheid van familie of vrienden, vooral ten gevolge van de dood, gepaard met natuurlijke treurigheid. In plaats daarvan benadrukt de evangelist de diepe vreugde van de apostelen. Hoe komt dat? Met de ogen van het geloof begrijpen de apostelen dat Jezus weliswaar ontrokken is aan hun ogen maar toch steeds met hen blijft, hen nooit in de steek zal laten en hen in de heerlijkheid van de Vader zal leiden en voor hen bij Hem zal voorspreken.
Ook in het begin van de Handelingen van de Apostelen vertelt Lucas over de Hemelvaart. Hij wil daarmee onderstrepen dat deze gebeurtenis het aardse leven van Jezus verbindt met dat van de Kerk. Lucas vermeldt ook de wolk die Jezus onttrok aan het zicht van de leerlingen, die wel de naar God opstijgende Christus gespannen bleven nastaren (Hand. 1,9 - 10). Dan verschijnen twee mannen in witte gewaden, die aandringen om niet langer onbewegelijk naar de hemel te blijven staren, maar om hun leven en getuigenis te voeden uit de zekerheid dat Jezus zal terugkeren op dezelfde wijze als zij Hem naar de hemel hebben zien gaan (Hand 1,10 - 11).
Dit is een uitnodiging om door het overwegen van Christus' heerschappij van Hem de kracht te ontvangen te getuigen van het Evangelie in het leven van elke dag; zowel in contemplatie als in actie. Ora et labora leert de heilige Benedictus, bid en werk, beide zijn noodzakelijk in het christelijk leven.
Bron: Katholiek Nieuwsblad
20 april '13 / 'Als wandelend vraagteken antwoorden met getuigenis'
De 39-jarige Walter Ceyssens wordt door Antwerps bisschop Johan Bonny op 27 april in de Sint-Franciscus Xaveriuskerk in Borgerhout tot priester gewijd. De jezuïet getuigt over zijn spirituele zoektocht in de aanloop naar roepingenzondag, morgen op 21 april, traditioneel het moment waarop de kerkgemeenschap vraagt de keuze voor het religieuze leven en het gewijde ambt te overwegen.
“Als puber wendde ik me af van het geloof. Het kwam toen bij mij over als te gemakkelijk en te mak, niet authentiek en niet redelijk. Ik was op zoek naar wat echt is. Als bewuste tiener zag ik de zaken zwart-wit en verwierp wat overkwam als niet echt. Ik dacht mijn weg wel te zoeken en die mocht meer radicaliteit bevatten dan het conformistische van elke zondag braaf naar de kerk gaan. Hoewel de Berlijnse muur net was gevallen, dweepte ik met het marxisme en de linkse bewegingen van Latijns-Amerika. Die hadden meer radicaliteit in mijn ogen. (lacht)
Een keerpunt was de zelfdoding van mijn neef David in 1998. Die confrontatie met de dood maakte veel in me los. Voor het eerst in mijn leven rouwde ik, stond stil bij de zinvraag en het waarom van alles. De uitvaart die hijzelf had voorbereid, maakte indruk op mij. Ik las voor in die eucharistie. Dat rituele leidde tot een religieuze ervaring waarbij ik voelde dat Iemand aanwezig was. Dat bracht me in contact met een diepere laag in mezelf. Er ontstond een dynamiek die me terug naar het geloof bracht, juist omdat ik toen zo’n aanwezige liefde ervoer.
Voor de lieve vrede ging ik met Kerstmis en Pasen nog altijd mee naar de kerk met mijn ouders. Een meewerkend priester raakte me met zijn homilieën. Die man droeg het heilige vuur in zich, had een enorm charisma en zei verstandige dingen die me deden nadenken. Hij kwam ook eens bij ons thuis waar we stevig discussieerden. Met Kerstmis 2000 dacht ik na de viering: ‘Wat die man heeft, dat moet ik ook hebben.’ Ik ging weer wekelijks naar de eucharistie omdat ik zijn geloof wou hebben.
Ontdekkingstocht
Steeds meer was ik op zoek. In 2001 vond ik een folder voor een pelgrimstocht naar Loyola. Dat leek me wel wat: wandelen in de natuur en tegelijk God zoeken. En de organisatie was in handen van een voor mij toen nog obscuur gezelschap: de Sociëteit van Jezus. Hun aanpak vanuit de Geestelijke Oefeningen openbaarde voor mij een heel ander soort van geloven en bidden dan ik gewoon was. Naast je verstand wordt je verbeelding aangesproken en daardoor ontdekte ik mijn innerlijke leven.Door je in te leven in scènes uit het verhaal van Jezus, kom je tot ontmoetingen met die levende Heer. Je beseft dat je ook zelf bent zoals die rijke jongeling, die overspelige vrouw of Maria Magdalena. Je gaat met Jezus op weg in zijn lijden en komt met Hem tot nieuw leven. Hij blijkt niet die suikerzoete, makke figuur van de gipsen beelden te zijn. Er borrelde een bron van liefde, leven en schoonheid voor mij op. Het was liefde op het eerste gezicht. Ik was verkocht. De jezuïet die de tocht begeleidde, vertelde over zijn werk bij daklozen en in het onderwijs. Wie zijn die mannen, vroeg ik me af, dat ze zulke tegengestelde werelden bij elkaar kunnen brengen? Wat brengt zo’n eenheid in mijn leven? Kan God of Jezus die tot stand brengen?
Onvermijdelijke keuze
De ignatiaanse spiritualiteit sprak me aan. Bidden met de Schrift bijvoorbeeld is als werken met een kompas met drie naalden. De eerste naald is die van je verbeelding en je rationaliteit waarmee je een Bijbelverhaal langs alle kanten bekijkt: wat is de setting van het verhaal, wie zijn de personages, wat doen ze, wat zeggen ze? De tweede is die van de emotie: wat brengt een evangelietekst in mij teweeg, wat raakt me, wat beweegt me? De derde naald verwijst naar de spirituele grondstroom waar je God in jouw leven of bij anderen op het spoor kunt komen. Het typische van de jezuïetenspiritualiteit ligt in het samengaan van die levensdimensies waardoor je tot religieuze ervaringen kunt komen. Wat ik op die tocht naar Loyola had opgedaan, wou ik meenemen in mijn verdere leven. Hoe kon dat vorm krijgen?De methode die Ignatius van Loyola in zijn Geestelijke Oefeningen vastlegde, bevat een pedagogie van de keuze. Steeds concreter rijst de vraag: wat staat me nu te doen in mijn leven? Bij mij werd dat: is jezuïet worden misschien iets voor mij? Ik zocht een geestelijke begeleider. Gedurende anderhalf jaar kende ik ups en downs. Soms zei ik bewust neen, maar dan kwam het verlangen weer naar boven. Zou zo’n keuze geen vlucht zijn op zoek naar veiligheid? Kritische discussies zijn absoluut noodzakelijk om een roeping uit te zuiveren. Het is alsof je van een sneeuwhelling afglijdt. Soms kun je je even vasthouden aan een boom, maar zodra je die loslaat, glijd je verder naar beneden. Die weg blijkt onvermijdelijk. Er was geen ontsnappen meer aan en het was een ware bevrijding toen ik met de provinciaal van de jezuïeten contact opnam. Dat bracht rust.
De opleiding die volgde, helpt je te onderscheiden of dit leven iets voor jou is. Je ontwikkelt een souplesse in het vinden van God en het omgaan met mensen. Al voel je je soms machteloos in bijna uitzichtloze situaties, toch helpt de ignatiaanse spiritualiteit je vooruit om daar toch een uitweg in te vinden. Zo liep ik eens stage in een jeugdretraitecentrum in Londen. We ontvingen er een groep met uiterst moeilijke jongeren die allemaal bijna van school werden gestuurd nadat alle tuchtmaatregelen waren uitgeprobeerd. Dat was een zware opdoffer. Ik die meerdere jaren leerkracht was geweest, bleek de jongeren niet te kennen. Echt opvoeden en dag en nacht voor hen verantwoordelijk zijn, was een ander paar mouwen. Ik leerde me meer in te leven in hun wereld en te valoriseren wat zij denken. In elke overwogen mening zit iets goeds dat te respecteren valt.
Essentie
Dat optimisme vanuit de ignatiaanse spiritualiteit tracht ik nu toe te passen bij mijn lessen Latijn en godsdienst aan het Sint-Franciscus Xaveriuscollege in Borgerhout. Als jezuïet loop je in onze plurale en seculiere samenleving rond als een wandelend vraagteken. Zodra geweten is dat je jezuïet bent, zie je de vragen zo op je afkomen. Het antwoord daarop is te getuigen van wat je bezielt. Heel snel kun je dan naar de essentie gaan. Jongeren zijn enorm op zoek naar diepgang. Minder dan mijn generatie zijn ze geïnteresseerd in geld en carrière. Ze zitten met veel vragen en staan open voor een bezield verhaal.”
Wijselijk onwetend
Zes jonge jezuïeten uit Vlaanderen en Nederland stofferen de blog ‘Wijselijk onwetend’. Ze zien het als een krachtig middel van onze tijd om mensen te bereiken. “Het is directer en persoonlijker dan de klassieke media”, merkt Walter Ceyssens op. “Dat we alle zes op een andere plek leven en werken, maakt dat onze impressies sterk uiteenlopen en een divers publiek kunnen aanspreken. Er is nood aan getuigenissen die mensen hoop geven bij hun tocht. We vertrekken altijd vanuit concrete ervaringen en voegen daar iets aan toe vanuit de ignatiaanse traditie. Zo wordt duidelijk dat je met kleine keuzes het verschil kunt maken. Schoonheid en kunst kunnen ook een toegangsweg zijn om God op het spoor te komen in het leven.” Ceyssens vindt het zeer ignatiaans om het internet niet af te wijzen als een gevaarlijke, boze wereld, maar het juist te zien als een middel voor iets goeds, om het betere in mensen naar boven te brengen en ten dienste van het geloof.
Emmanuel Van Lierde (uit Tertio van deze week)
19 april '13 / Twee nieuwe tweets van paus Franciscus (gepost op 17 april)
Wil je deelhebben aan Gods heerlijkheid, dan vraagt dit dat je dag in dag uit trouw bent aan zijn wil; ook als dit offers vraagt.
De Hemelvaart van Jezus betekent niet dat Hij afwezig is. Wel dat Hij op een nieuwe wijze leeft in ons midden, dicht bij elk van ons.
18 april '13 / Website 'Stop euthanasie' gelanceerd
Laat van u horen in het debat rond euthanasie: dat is de oproep van de nieuwe website Euthanasie STOP, een initiatief van universiteitsprofessoren, artsen, verpleegkundigen en juristen uit gans België en met uiteenlopende levensbeschouwingen.
Euthanasie is in België legaal sinds mei 2002. De euthanasiewet geeft meerderjarige of geëmancipeerd minderjarige patiënten het recht om een verzoek om euthanasie te formuleren, terwijl artsen toelating krijgen om dat verzoek onder bepaalde voorwaarden in te willigen.
Is het nodig om de wet tien jaar later uit te breiden tot minderjarigen en demente personen? Het parlement buigt zich momenteel over meerdere wetsvoorstellen die precies dat beogen, en die de onverholen steun genieten van bepaalde politici.
Heel wat burgers zijn het echter niet eens met deze wetsvoorstellen. Dit debat, dat van cruciaal belang is voor de toekomst van de geneeskunde en van de maatschappij, kan dus niet beperkt blijven tot de zaal waarin de bevoegde parlementaire commissie vergadert.
De website is bedoeld voor elke burger die wil deelnemen aan het maatschappelijk debat en een andere mening wil laten horen.
“Vindt u het verkeerd om de euthanasiewet uit te breiden tot minderjarigen en demente persoen? Laat van u horen! Formuleer uw kritiek en deel uw standpunt met anderen op de website Euthanasie STOP.”
° http://www.euthanasiestop.be/
17 april '13 / Paus noemt critici Vaticanum II 'koppig'
Het Tweede Vaticaans Concilie "was een prachtig werk van de Heilige Geest" maar wordt desondanks, 50 jaar later, onvoldoende in praktijk gebracht. Dat heeft paus Franciscus dinsdag gezegd in zijn homilie in Casa Santa Marta. Er zijn "koppigen" die de zaak terug willen draaien en "de Heilige Geest willen temmen", aldus de paus. Hij bracht het concilie (1962-1965) ter sprake in zijn preek naar aanleiding van de lezing uit de Handelingen van de Apostelen over de steniging van Stefanus.
Die verweet de oudsten en de schriftgeleerden “hardnekkigen en onbesnedenen van hart” te zijn omdat zij zich tegen de Heilige Geest verzetten.
De paus riep ook het verwijt van Jezus aan de Emmausgangers in herinnering wegens de “traagheid van hart”. “Altijd”, zei de paus, ook onder ons, is er weerstand tegen de Heilige Geest.”
"Anders gezegd, de Heilige Geest bezorgt ons problemen. Omdat Hij ons beweegt, ons drijft, de Kerk aanspoort vooruit te gaan. We zijn net als Petrus bij de Gedaanteverandering: 'Ach wat leuk om zo samen te zijn, zo bij elkaar!' ... Zolang Hij ons maar niet lastig valt. We willen dat de Heilige Geest indommelt ... we willen de Heilige Geest temmen. Dat is verkeerd. Omdat Hij God is en Hij de wind is die komt en gaat en van wie men niet weet van waar Hij komt. Hij geeft ons troost en kracht om door te gaan, maar wel vooruit. Dat stoort ons. Gemak is beter!”
"Het lijkt alsof we allemaal heel gelukkig zijn met de aanwezigheid van de Heilige Geest, maar dat is niet waar. Die bekoring blijft. Neem bijvoorbeeld het Concilie."
"Het Concilie was een prachtig werk van de Heilige Geest. Denk eens na over paus Johannes XXIII. Hij zag eruit als een goede pastoor. Hij heeft gehoorzaamd aan de Heilige Geest. Maar hebben wij 50 jaar later alles gedaan wat de Heilige Geest ons in het Concilie vertelde? Is het geëffectueerd? Nee, wij vieren het jubileum, richten een monument op, zolang het ons maar niet lastig valt. We willen niet veranderen. Bovendien willen sommige mensen terug. Dit is koppigheid. Dit noemen wij een poging om de Heilige Geest te temmen, dit is wat wij dwaasheid en traagheid van hart noemen.”
"Hetzelfde gebeurt ook in ons persoonlijk leven", aldus de paus. "De Geest spoort ons aan tot een meer evangelische weg", maar wij verzetten ons. De laatste vermaning is "verzet je niet tegen de Heilige Geest. De Geest maakt ons vrij, met de vrijheid van Jezus, met de vrijheid van Gods kinderen."
De Heilige Vader sprak tijdens de heilige Mis ook over zijn voorganger paus Benedictus XVI, die dinsdag 86 jaar is geworden. Hij bad dat de Heer “met hem is, hem nabij is en hem veel troost geeft." Franciscus bracht zijn persoonlijke wensen over aan Benedictus XVI in een uitgebreid telefoongesprek.
Bron: Katholiek Nieuwsblad
16 apil '13 / Paus maant Kerk tot grotere geloofwaardigheid
Paus Franciscus heeft de katholieke Kerk tot een geloofwaardiger optreden gemaand. “De discrepantie tussen wat herders en gelovigen zeggen en dat wat zijn doen, tussen woord en levenswijze, ondergraaft de geloofwaardigheid van de Kerk”, zei de paus zondagavond in Rome. Wie christenen ziet en hoort, moet “in ons doen dat kunnen lezen wat men uit onze mond hoort”. Het evangelie van Jezus kan niet zonder het “concrete levensgetuigenis” verkondigd worden, aldus Franciscus tijdens een Eucharistieviering in de Sint Paulus buiten de Muren.
De paus riep priesters, bisschoppen en kardinalen ertoe op in vertrouwen op Gods wil ongewone wegen in te slaan. “Men kan de kudde van God niet weiden wanneer men niet accepteert door Gods wil ook daarheen geleid te worden waar men niet heen wil.” Dat geldt allereerst voor de “herders” van de Kerk. Zij moeten zich “zonder beperkingen of berekeningen” aan de wil van God toevertrouwen.
Franciscus zei in zijn preek dat er ook vandaag nog heiligen zijn. Er is een “soort middenklasse van heiligen” waartoe alle christenen kunnen behoren. Dat zijn de verborgen “heiligen van alledag”.
Het geloofsgetuigenis kent vele vormen “zoals er in een groot schilderij een veelvoud aan kleuren en schakeringen is”. Elk daarvan is als detail “in het grote plan van God” belangrijk, ook als getuigenis van eenvoudig geloof in het dagelijks leven van gezin, werk en vriendschap, aldus de paus.
Tegelijkertijd riep de paus ertoe op zich te ontdoen van carrièredenken, overtrokken eerzucht en zelfzucht. Het gaat erom zich te bevrijden van een vaak goed verborgen veelvoud “aan kleine en grote afgoden” die mensen verhinderen God te aanbidden. Jezus Christus dient de “enige God van het leven” te zijn.
Na de Sint Pieter, Santa Maria Maggiore en de Sint Jan van Lateranen bezocht de paus afgelopen zondag de Sint Paulus buiten de Muren als de vierde en laatste van de grote pauselijke basilieken in Rome. Het is gebruik dat een nieuwe paus in de weken na zijn verkiezing een bezoek brengt aan alle vier basilieken.
Bron: Katholiek Nieuwsblad
15 april '13 De Ark van Pieter
Pieter is 22 jaar en zit in zijn laatste jaar fysica aan de VUB. Een jaar geleden besloot hij om in te trekken in een Ark-huis. Daar woont hij samen met mensen met een handicap.
checkpointtv.be
14 april '13 / De verrijzenis en de verlossing
Tijdens de audiëntie van 10 april sprak paus Franciscus over verrijzenis en verlossing. Ons geloof, gefundeerd op de dood en verrijzenis van Christus, is net als een huis gebouwd op fundamenten: als die het begeven stort heel het huis in. Op het kruis offerde Jezus zichzelf door onze zonden op zich te nemen en af te dalen in de afgrond van de dood. In de verrijzenis heeft Hij die zonden overwonnen en verwijderd, en ons de weg geëffend om herboren te worden in een nieuw leven.
De apostel Petrus vertelt ons in zijn eerste brief dat Jezus' verrijzenis absoluut nieuw is: wij zijn bevrijd uit de slavernij van de zonde en kinderen Gods geworden, herboren in een nieuw leven. Wanneer wordt dit voor ons tot werkelijkheid? In het doopsel. De priester giet dan drie keer water over het hoofd van de dopeling en doopt in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Dit sacramenteel onderdompelen in Christus' dood en verrijzenis is voor de dopeling zijn geboorte in een nieuw leven. Hij is kind van God geworden.
Paulus schrijft in zijn Romeinenbrief: Gij hebt een geest van kindschap ontvangen, die ons doet uitroepen: Abba, Vader! (8,15). Het is de Heilige Geest die we in het doopsel ontvangen, die ons leert en aanzet tot God Abba of Vader te zeggen. Dus onze God is als een vader voor ons. In ons realiseert de Heilige Geest deze nieuwe status van kinderen Gods. Dit is de grootste gave die wij uit Jezus' paasmysterie ontvangen. God behandelt ons als zijn kinderen; Hij begrijpt ons, vergeeft ons, omhelst ons, houdt van ons zelfs wanneer we fouten maken. God vergeet ons nooit (Jes. 49,15).
Deze relatie moet dag na dag gevoed worden door Gods Woord, door gebed, door deelname aan de sacramenten, in het bijzonder die van verzoening en de Eucharistie, en door naastenliefde. Wij kunnen dus leven als kinderen Gods! Gedraagt u zich dan ook als waarachtige kinderen Gods! Dit wil zeggen dat we ons elke dag door Christus moeten laten veranderen en meer op Hem trachten te lijken.
Dat betekent als christenen proberen te leven; proberen Christus na te volgen ondanks onze beperkingen en zwakheden. De bekoring om God terzijde te laten en onszelf centraal te stellen, staat steeds om de hoek te loeren. De ervaring van de zonde verwondt ons christelijk leven. Daarom dienen we de moed van het geloof te hebben en ons niet te laten leiden door een mentaliteit die ons wijs tracht te maken: 'God dient tot niets', 'God is niet belangrijk voor u', enzovoort. Het gaat juist om het tegenovergestelde: alleen als wij ons gedragen als kinderen Gods, zonder ons te laten ontmoedigen door ons eigen falen en onze zonden, kunnen we ons door Hem geliefd weten en zal ons leven als nieuw zijn en geïnspireerd door rust en vreugde. God is onze kracht! God is onze hoop!
Wij moeten als eersten deze vaste hoop in ons dragen en daarvan een zichtbaar, helder en lichtend teken zijn voor allen. De verrezen Heer is de hoop, die nooit vermindert en teleurstelt (Rom 5,5). Gods hoop stelt niet teleur. Dat is de Heer! Hoe dikwijls verdwijnt in ons leven de hoop, hoe dikwijls komen onze verwachtingen niet uit! De hoop van ons, christenen, is sterk en zeker. En we moeten zeker niet vergeten: God blijft altijd trouw; God blijft altijd trouw aan ons.
Verrezen met Christus door het doopsel door de gave van het geloof, zijn wij ertoe aangezet meer en meer te zoeken naar het goddelijke, om steeds meer aan Hem te denken, steeds meer te bidden. Christen zijn is niet alleen maar de geboden volgen, maar betekent in Christus zijn; denken, handelen en liefhebben als Hij; Hem bezit laten nemen van ons leven om het te veranderen, om het te bevrijden uit de duisternis van het kwaad en van de zonde. Als wij worden gevraagd naar de in ons levende hoop (1 Pt. 3,15), laten wij dan wijzen op de verrezen Christus. Laten wij dan op Hem wijzen met de verkondiging van het Woord, maar vooral met ons verrezen leven.
Bron: Katholiek Nieuwsblad
13 april '13 Braambos-tv morgen zondag 14 april
Uitzending zondag 14 april op Eén om 10u.
Herzuitzending zondag 14 april op Canvas om 23.30u.Land van Melk en Misgano
In de documentaire 'Land van Melk en Misgano' staan de Falasha's centraal. Deze in Ethiopië levende Joden werden tot hun erkenning door Israël in 1975 beschouwd als buitenstaanders en indringers. Via een luchtbrug tien jaar later emigreerden er 50.000 naar Israël. Maar niet allen konden mee. Zesduizend wachten nog op hun ticket naar het beloofde land. Misgano Mangeste bevindt zich in deze situatie tussen hoop en wanhoop. We volgen hem en zijn gezin in de aanloop naar het langverwachte moment van vertrek.Verlangen naar schoonheid - Close up
In zijn tekeningen, aquarellen, schilderijen en niet in het minst in zijn glasramen voert kunstenaar Harold Van de Perre voortdurend gesprekken met het licht. Zijn grote verlangen is het om mensen in contact te brengen met schoonheid.
EO (Nederland) zendt binnenkort de serie 'The Bible' uitDe Evangelische Omroep gaat de Amerikaanse hitserie The Bible op de Nederlandse televisie uitzenden. Naar verwachting is de eerste uitzending begin volgend jaar. Dat heeft de omroep bekendgemaakt.
De dramaserie vertelt het verhaal van het Oude en Nieuwe Testament en trok zo’n elf miljoen kijkers in de VS. Het is het grootste kijkerspubliek voor een entertainmentshow op de kabel in de VS dit jaar. ‘Zowel Noachs ark, de tocht van het volk Israël door de woestijn, de veldslagen van koning David, als ook de geboorte van Jezus en zijn lijden en sterven brengt de serie op onnavolgbare wijze in beeld’, aldus de EO.Website Evangelische Omroep Nederland
12 april '13 / Varen voor Vrede
Op zondagnamiddag 5 mei 2013 vindt in Antwerpen ‘Varen voor Vrede’ plaats. In een unieke bootrace in het Bonapartedok, aan de voet van het Museum aan de Stroom (MAS), nemen ploegen van jongeren het tegen elkaar op. Bijzonder is dat de ploegen telkens interlevensbeschouwelijk zijn samengesteld: ze moeten minstens drie verschillende geloofsovertuigingen groeperen. Alleen dialoog en samenwerking leidt tot de overwinning.
Op deze manier wil Sant’Egidio het interculturele en interreligieuze samenleven stimuleren. De bootrace is ingebed in een festivalnamiddag ‘Living together’. Het festival is gratis toegankelijk. Ook niet roeiers zijn welkom om de ploegen aan te moedigen. Ook deelnemers van buiten Antwerpen zijn welkom.
Voor meer informatie en inschrijving: www.livingtogether.be
11 april '13 / Paus Franciscus: 'Niet roddelen als christen is grote stap voorwaarts'
Als christenen kunnen afzien van roddelen, "zal dat een grote stap voorwaarts zijn". Dit zei paus Franciscus eergisteren in zijn preek tijdens een Mis voor Vaticaanse medewerkers.
Sprekend over de vroege christengemeenschap zei Franciscus dat de wederzijdse liefde die onder gelovigen groeide "een leven is dat ontwikkeld moet worden; het ontstaat niet automatisch".
Om een leven van christelijke gemeenschap te voeden moeten gelovigen verleidingen weerstaan, waaronder de verleiding tot roddelen. "Als wij er de voorkeur aan geven te roddelen, te roddelen over anderen, hen te bekritiseren – dit zijn alledaagse dingen die iedereen, waaronder ikzelf, overkomen – dan zijn dit de verleidingen van de boze, die niet wil dat de Geest naar ons komt en vrede en zachtmoedigheid in de christelijke gemeenschap brengt."
Christenen moeten de waarde van de zachtmoedigheid herontdekken, vooral als zij verleid worden slecht te spreken over een ander of te roddelen over elkaar, aldus Franciscus tijdens de vroege ochtendmis in de kapel van het Domus Sanctae Marthae.
De paus richtte zich in zijn preek op de eerste lezing, uit de Handelingen van de Apostelen, waarin de vroegste christengemeenschap wordt omschreven als "één van hart en geest". Katholieken moeten vandaag de dag er naar streven hun onderlinge relaties te modelleren naar die van de vroegste christenen, benadrukte hij.
Bron: Katholiek Nieuwsblad
10 april '13 / Het brevier van de arme
Vandaag een wat meer vromere leestip, namelijk over het zogenaamde angelus-gebed. Een bijzonder rijk gebed voor wie de gewoonte heeft dit met regelmaat (zelfs meerdere keren per dag) te bidden. In alle bescheidenheid mag ik zeggen dat het angelusgebed mijn eerste woorden zijn bij het vroege opstaan. Het is een bijzonder rijk gebed, waarin je je badend in enkele verzen uit het evangelie je toevertrouwt aan Maria opdat zij je als haar kind bij de hand kan nemen om je te brengen in de genade van Jezus, in de wil van de Vader, in de liefde van de heilige Geest.
Het is een heel bijbels gebed. Zoals gezegd bestaat het uit een aantal verzen uit de Schrift, waar tussendoor het Wees Gegroet wordt gebeden, waarin de overweging van het vers centraal staat en de steun en voorspraak van Maria wordt gevraagd.
In het afsluitend gebed wordt de Menswording van Christus in direct verband gebracht met zijn lijden en sterven, en vooral ook met zijn opstanding en dat wij daaraan deelachtig mogen worden.In onderstaand filmpje geeft pastoor Penne een mooie zinvolle uitleg over het angelus-gebed.
Veel en inspirerend kijkplezier,
kris
De Engel des Heren heeft aan Maria geboodschapt;
En zij heeft ontvangen van de heilige Geest.
Wees gegroet, Maria...Zie, de dienstmaagd des Heren;
Mij geschiede naar Uw woord.
Wees gegroet, Maria...En het Woord is vlees geworden;
En Het heeft onder ons gewoond.
Wees gegroet, Maria...Bid voor ons, heilige Moeder Gods,
Opdat wij de beloften van Christus waardig worden.Laten wij bidden.
Wij bidden U, o Heer, stort uw genade in onze harten,
opdat wij, die door de boodschap van de Engel
de menswording van Christus, uw Zoon gekend hebben,
door zijn lijden en kruis gebracht worden
tot de glorie van de verrijzenis.
Door dezelfde Christus, onze Heer.Amen
9 april '13 / Waarom je beter lijkt op een woestijn
Willen we dat de Geest de leiding overneemt in ons gebed, dan moeten wij ervoor zorgen dat wij gelijken op iets als een woestijn, waar niets meer gebeurt. In Hosea 2,14 zegt Jahweh over zijn volk Israël, zijn bruid: “Weldra lok ik haar weer naar Mij toe, zorg ik dat ze naar de woestijn gaat, en spreek Ik tot haar hart.”
De tijd die je aan gebed wilt besteden, kan wel eens, zodra je je GSM, je Ipad, je radio of TV hebt uitgeschakeld, op een woestijn lijken. Je hebt je teruggetrokken uit het lawaai en gepraat dat je in je oppervlakkig zelf gevangen houdt, en dadelijk vraag je je af of er nu iets kan gebeuren dat de moeite waard is. Maar God verlangt je te brengen tot in de diepste kern van je hart, en je daar te ontmoeten. Het is dus een goede zaak die woestijnsituatie in het leven te roepen, een voorwaarde om je gevoeligheid voor Gods woord te verhogen. Je zult door Gods aantrekkelijkheid geboeid worden, en God zal spreken tot je hart. Gods belofte uit Hosea wordt mooi uitgebeeld in het verhaal van Mozes, een gewone mens zoals wij (Exodus, 3). Dit verhaal kan ons helpen.
Mozes dreef zijn kudde tot “diep in de woestijn en kwam bij de berg Horeb, Gods berg”. Daar hield hij halt en kwam er langzaam tot rust. Nu was hij helemaal klaar om Gods belangstelling voor hem op te merken. Jij ook kunt even halt houden, je klaar maken om gevoelig te worden voor Gods behoedzame komst naar je hart.
Mozes merkt een brandende braamstruik op, en wordt er helemaal door geboeid. Hier is God Mozes voor zich aan het innemen. God roept hem bij zijn naam. Je wordt herkend – door God! Jij ook kunt je door God aangetrokken voelen, als een episode of een zin uit de Schrift plots voor jou ‘oplicht’! Je blijft er bij stilstaan en je wordt innerlijk gevoed.
Mozes is nu in staat om de levende God te ontmoeten. God zegt hem dat hij zich op ‘heilige grond’ bevindt – Gods territorium. God laat zich aan hem kennen op een wijze die Mozes kan begrijpen. “Ik ben de God van je voorvaderen.” Deze intieme ontmoeting raakt Mozes tot in het diepste van zijn ziel. God spreekt tot zijn hart. “Hij verborg zijn gelaat, want hij durfde niet naar God op te zien.”
Ook in ons gebed is God actief. Je woestijn is een begenadigde plaats. Wees stil en laat God je hart raken. Nodig God uit je naam te fluisteren, vraag hem een kleine vlam in je hart te doen oplichten, en je te zeggen hoezeer Hij van je houdt.
Vrij naar Finbarr Lynch sj: “When you pray”
Met dank aan Nikolaas Sintobin: http://nikolaassintobin.blogspot.be/
8 april '13 / Paus Franciscus: 'Wees niet bang te leven als christen'
"We moeten niet bang zijn om christen te zijn en als christenen te leven" en "moediger te getuigen van het geloof in de verrezen Christus.” Die oproep deed paus Franciscus gisteren bij het Regina Coeli, het gebruikelijke middaggebed in de Paastijd. Christus is gekomen om ons het “geschenk” van vrede te brengen, van "echte, diepe vrede”, die “voortkomt uit de ervaring van Gods genade”. Daarmee deed de paus op de zondag van de Goddelijke Barmhartigheid opnieuw een oproep aan de gelovigen “er op uit te gaan”.
"Op deze zondag, die het Octaaf van Pasen afsluit, hernieuw ik tegenover iedereen de Paasgroet met de woorden van Jezus: ‘Vrede zij met u!’ Het is geen groet, zelfs geen eenvoudige wens: Hij geeft werkelijk een geschenk, de kostbare gave van vrede die Christus aan zijn discipelen geeft na het passeren van de dood en de onderwereld, zoals Hij had beloofd. ‘Vrede geef Ik u, mijn vrede laat Ik u. Niet zoals de wereld die geeft, geef Ik het aan u.’
Deze vrede is de vrucht van de overwinning van God op het kwaad, het is de vrucht van vergeving. En zo is het: Ware vrede, diepe vrede, komt voort uit de ervaring van Gods barmhartigheid. Vandaag is het de Zondag van Goddelijke Barmhartigheid, zoals gewild door de zalige Johannes Paulus II, die zijn ogen voor de laats keer sloot aan de vooravond van deze gedachtenis.""Het evangelie van Johannes vertelt ons dat Jezus twee keer aan de apostelen verscheen in de gesloten Bovenzaal: de eerste keer op de avond van de Verrijzenis, toen Thomas er niet bij was, die zei niet te kunnen geloven als hij Hem niet kon zien en niet kon aanraken. De tweede keer, acht dagen later, was Thomas er wel bij. En Jezus zei hem te kijken en de wonden aan te raken. Thomas riep toen uit: ‘Mijn Heer en mijn God!’ Jezus zei: ‘Geloof je omdat je mij gezien hebt? Zalig zijn zij die niet zien en toch geloven.’
En wie zijn zij die geloofden zonder te hebben gezien? De andere leerlingen, de mannen en vrouwen van Jeruzalem die, ondanks dat zij de verrezen Jezus nog niet hadden gezien, het getuigenis geloofden van de apostelen en de vrouwen.
Dit is een heel belangrijk woord over het geloof, dat we de zaligspreking van het geloof kunnen noemen. Zalig zij die niet gezien en toch geloofd hebben. Te allen tijde en op alle plaatsen zijn zij gezegend die, door het Woord van God dat in de kerk verkondigd en door christenen getuigd wordt, geloven dat Jezus Christus de vleesgeworden liefde van God is, de mens geworden genade. En dat geldt voor ons allemaal.""Jezus gaf de apostelen, met zijn vrede, ook de Heilige Geest, opdat zij vergeving van zonden aan de wereld konden brengen, de vergeving die alleen God kan geven, en dat het bloed van zijn Zoon heeft gekost. De Kerk wordt door de verrezen Christus gezonden om de mensheid vergeving van zonden te brengen, om daarmee het het koninkrijk van liefde te laten groeien, vrede te zaaien in ons hart, zodat het kan worden bevestigd in relaties, samenlevingen en instituties.
De Geest van de verrezen Christus verjaagt de vrees uit de harten van de apostelen en drijft ze uit de Bovenzaal om het Evangelie te brengen. Ook wij moeten meer moed hebben om te getuigen van het geloof in de verrezen Christus! Laten we niet bang te zijn christen te zijn en als christenen te leven! We moeten de moed hebben om er op uit te gaan en de verrezen Heer te verkondigen, want Hij is onze vrede. Vertrouw altijd op de genade van de Heer, omdat Hij op ons wacht en van ons houdt."De paus richtte zich na afloop speciaal tot de Neocatechumenale gemeenschappen van Rome, die zondag een speciale missie begonnen in de straten van de stad. "Ik nodig allen uit om de Blijde Boodschap te brengen, naar alle lagen van de bevolking, met vriendelijkheid en respect. Trek de straten in en verkondigen Jezus Christus, onze Heiland."
Bron: Katholiek Nieuwsblad
7 april '13 / Koptisch-Orthodoxe patriarch wil ontmoeting met paus Franciscus
De Koptisch-orthodoxe patriarch Tawadros II hoopt dat hij weldra Rome kan bezoeken en er de nieuwe paus Franciscus kan ontmoeten. Het zou pas de tweede ontmoeting zijn van het hoofd van de Koptisch-orthodoxe Kerk met de paus in de geschiedenis. Veertig jaar geleden vond al eens een gelijkaardige ontmoeting plaats tussen patriarch Shenouda en de toenmalige paus Paulus VI. Volgens Egyptische media sprak de nieuwe Koptisch-orhodoxe patriarch al in januari, tijdens een ontmoeting met de pauselijke nuntius in Egypte, de hoop uit op een versterking van de relaties tussen de rooms-katholieke Kerk en de Koptisch-orthodoxe Kerk, met naar schatting 10 miljoen gelovigen.
Bron: kerknet.be
Braambos-radio vanavond op Radio 1Beloken Pasen. Daarmee wordt het Paasoctaaf afgesloten, de achtdaagse feestperiode die met Paaszondag is begonnen. 'Beloken' wordt ook vaak in verband gebracht met de evangelielezing van deze zondag. De leerlingen verschuilen zich bang achter gesloten deuren. Maar de verrezen Jezus laat zich niet buiten sluiten. Hij komt naar hen toe. Jezus is gestorven, maar toch leeft Hij. Hoe kunnen we dit geloven? De zondagen tot Pinksteren tonen hoe met deze boodschap van oudsher wordt geworsteld. Eigenlijk zijn wij allemaal ongelovige Thomassen. Dat vertelt ook Erik Galle in zijn paascauserie over de confrontatie met het lege graf.
Kunstenaars proberen hun leven lang de schoonheid te vangen in licht en penseelstreken. Zo iemand is Harold Van de Perre. Cultuurcentrum Caermersklooster in Gent wijdde onlangs een retrospectieve tentoonstelling aan zijn veelzijdige werk. Erik Galle trok er met de kunstenaar naartoe. Al dat fraais ziet u volgende zondag op Braambos televisie. Bij ons krijgt u alvast een uitgebreid interview.
Meer info over de tentoonstelling: klik hier.
6 april '11 / Mail uit Syrië
Een email van enkele tienermeisjes, leden van de Focolarebeweging
Op zekere dag zijn de rebellen hier in Aleppo binnengedrongen in de wijk, waar velen van ons wonen. Op dat moment waren wij op Facebook met elkaar aan het chatten. Bezorgdheid, woede,… het waren de gevoelens van elkeen. Gegrepen door de angst, schreef een van ons: “Je ziet het: zelfs God is tegen ons”; een ander: “Nee, Hij is samen met ons aan het wenen”; en: “Ze hebben ons leven helemaal verknoeid”; “Proberen we hen met eerbied te benaderen, alsof ze Jezus waren”. “Maar hoe?”
Ten slotte hebben we de uitdaging aangegaan om “onze vijanden lief te hebben”, zoals het Evangelie het vraagt.
“Om de waarheid te zeggen” – schrijft Mira – “ik slaag er niet altijd in om het ideaal van de eenheid te beleven zoals ik zou willen; de haat rond mij heen is er bijna in geslaagd, in mijn hart binnen te dringen, maar het zal hem niet lukken mij te overheersen. Het is zo ver gekomen dat mijn kijk op het leven pessimistisch is geworden. Ik heb me afgevraagd: hoe heeft Chiara Lubich de oorlogssituatie kunnen beleven, toen de Beweging (Focolarebeweging) begonnen is? Maar daarna heb ik mezelf geantwoord: als zij daarin geslaagd is, dan betekent dit dat ook ik hierin kan slagen. Dit zet me ertoe aan te herbeginnen. Soms heb ik sterk het gevoel dat we moeten trachten lief te hebben, zoals Jezus het in onze plaats in Syrië zou doen. Juist dit zet ons aan te helpen, zo goed we maar kunnen; zelfs als we alleen maar erin slagen, kleine dingen te verrichten. Ik zou iedereen willen vragen te bidden; want, geloof me, jullie gebeden geven ons een grote kracht. Ik hoop maar dat niemand van jullie zulke zwarte momenten moet doormaken zoals wij hier, of moet zien wat wij hier zien. Sorry, dat ik maar zo weinig schreef. Ik heb trachten vlug te schrijven, vooraleer de elektriciteit wordt afgesneden. Vragen we God, aan ons hart de vrede te schenken”.Deze gebedsketen trekt nu al talloze mensen in de wereld mee: het is onze time-out elke dag om 12 uur plaatselijke tijd. Als een tamtam van gebed voor de vrede.
Bron: website Focolare.be
5 april '13 / Vanuit Taizé: Jezus, Zoon en Broeder (Heb. 5, 7-10)
De gemeenschap van Taizé biedt maandelijks de mogelijkheid om via hun website een kort bijbelgedeelte met overweging te lezen om het 'zoeken naar God ook in het dagelijks leven door stilte en gebed te ondersteunen'.
De Bijbeltekst voor deze maand april vind je hier.
4 april '13 / Kijken in de ogen van mensen
In de bossen van Zoersel richtte Wivina Demeester samen met enkele anderen Huize Monnikenheide op, een centrum voor mensen met een verstandelijke beperking. Vanuit de inspiratie dat de mens centraal staat en iedereen aanwezig mag zijn, schept Monnikenheide een warme, huiselijke sfeer.
3 april '13 / Woord van leven: De kiem van het goede laten groeien / "Klaag niet over elkaar, broeders en zusters" (Jak. 5, 9)
Het Woord van leven, uitgegeven door de Focolarebeweging, wordt genomen uit een evangelielezing volgens de liturgie van deze maand. De tekst wil helpen om tot een concrete beleving van het evangelie te komen.
De tekst wordt in 90 talen uitgegeven en bereikt wereldwijd via drukpers, radio en televisie meer dan 26 miljoen mensen. Tevens is het in vele talen beschikbaar op internet.Het Woord van leven van deze maand april vind je hier.
2 april '13 / Kans op hereniging Oost en West
De oecumenische patriarch Bartholomeus van Constantinopel acht de kans op een hereniging van de orthodoxe en rooms-katholieke Kerk bijzonder groot. “Al zal ik dat tijdens mijn leven wellicht niet meemaken.” De oecumenische patriarch woonde vorige week als eerste patriarch van Constantinopel ooit de ambtsaanvaarding bij van de nieuwe paus Franciscus. Bij die gelegenheid nodigde hij de Heilige Vader ook uit om samen Jeruzalem te bezoeken. De patriarch vertelt dat hij aangenaam was verrast toen hij in Rome ook gewoon voor het diner met de kardinalen werd uitgenodigd. Volgens de patriarch waait er een nieuwe wind in het Vaticaan, die belangrijke en beloftevolle perspectieven opent voor de oecumene en het herstel van de onderlinge eenheid.
Anglicaanse-katholieke theologische dialoog in ChevetogneEen groep van katholieke en anglicaanse theologen heeft van 17 tot 20 maart overlegd in het Belgische klooster van Chevetogne met het oog op een nieuwe oecumenische verkenning. De groep heeft zich omgedoopt tot de ‘Groep van de Mechelse gesprekken’, naar de gesprekken die vanaf de jaren 1920 plaatsvonden onder impuls van kardinaal Mercier, de toenmalige aartsbisschop van Mechelen-Brussel. De ‘Mechelse gesprekken’ waren een serie informele discussies waarin de mogelijkheden werden verkend voor een hereniging tussen de katholieke en de anglicaanse Kerk. De deelnemers bogen zich destijds ook over de sociaal-culturele, liturgische en kerkelijke ontwikkelingen uit die tijd . De gesprekken vonden plaats in Mechelen.
De nieuwe gespreksgroep wil aansluiten bij die traditie van de gesprekken van Mechelen. De nieuwe oecumenische dialoog heeft niet plaats op initiatief van de kerkleiding, maar de gesprekken staan wel onder de bescherming van de gewezen anglicaanse aartsbisschop Rowan Williams en de kardinaal Godfried Danneels. Deelnemers sloten tussen de gespreksronden door soms ook aan bij de monniken van Chevetogne voor de liturgie, zowel volgens de Byzantijnse als de Latijnse ritus. Op het programma stond ook een daguitstap naar Mechelen, met een bezoek en een gebed bij het graf van kardinaal Mercier.
Net als bij de Mechelse Gesprekken uit de jaren 1920, is ook de nieuwe dialoog informeel. De nieuwe oecumenische dialoog zal plaatsvinden in nauw overleg met de Anglicaanse-Rooms-Katholieke Internationale Commissie (ARCIC) en de Internationale Anglicaanse-Rooms-Katholieke Commissie voor Eenheid en Zending (IARCCUM). Het was een speling van het lot, dat de gesprekken, die al eerder waren gepland, samenvielen met de ambtsaanvaarding van zowel de nieuwe paus Franciscus als de nieuwe anglicaanse aartsbisschop Justin Welby, die Rowan Williams opvolgde aan het hoofd van Church of England en Wales en als geestelijke leider van 77 miljoen anglicanen wereldwijd.
Bron: kerknet.be
1 april '13 / Uit de homilie van Paus Franciscus tijdens de Paaswake
Aanvaard dat de de Verrrezen Jezus je leven binnenkomt. Onthaal Hem als een vriend, met vertrouwen: Hij is het leven !
Als je tot op heden ver van Hem af stond, doe dan een kleine stap: Hij zal je ontvangen met open armen.
Als het je koud laat, durf dan het risico te nemen: je zal niet ontgoocheld worden.
Als het je moeilijk lijkt om Hem na te volgen, wees niet bang, heb vertrouwen in Hem, wees zeker dat Hij dicht bij jou is. Hij is met jou en Hij zal je de vrede schenken die je zoekt en de kracht om te leven zoals Hij het verlangt.
Met dank aan Nikolaas Sintobin, sj ('In alle dingen' / mijmeringen van een jezuiet)
31 maart '13 / Paaseiland
Paasbrief van mgr. Bonny, bisschop van Antwerpen
Jacob Roggeveen, een wiskundige en ontdekkingsreiziger uit Middelburg (Zeeuws-Vlaanderen), vertrok op 1 augustus 1721 met drie schepen uit Texel. De West-Indische Compagnie steunde hem om het zogenaamde Zuidland te vinden, in de richting van de Zuidpool. Hij zette koers naar Zuid-Amerika en voer rond Kaap Hoorn. Op paaszondag 5 april 1722 kwam hij met zijn kleine vloot bij een nog onbekend klein eiland. Omdat het Pasen was, gaf hij het eiland een nieuwe naam: het Paaseiland. Zo heet het eilandje nog steeds. Staatkundig behoort het tot Chili. Ik ben er nooit geweest. Alleen blijft de naam me verwonderen: het Paaseiland.
Heeft Pasen iets met een eiland te maken? Ja en neen. Neen: omdat Pasen niet bedoeld is voor een klein aantal mensen op een afgelegen plek. Met Pasen is iets nieuws gebeurd dat alle mensen van alle tijden en van alle continenten aangaat. We geloven immers dat Jezus door te sterven aan het kruis ons allen van de dood heeft verlost, en dat Hij door zijn opstanding uit het graf ons allen tot nieuw leven opricht. Zodra de eerste christenen goed en wel beseften wat op Pasen gebeurd was, gingen ze het goede nieuws van de Verrijzenis overal verkondigen, zo ver als ze stappen of varen konden. Dat Jezus uit de dood is opgestaan, als eerste van ons allen, is goed nieuws voor iedere mens. Niemand die het niet mag weten.
Wat heeft Pasen dan wel met een eiland te maken? Hoe moeilijk onze samenleving het ook heeft met Jezus of met de Kerk, vaak kom ik op plaatsen die aanvoelen als kleine Paaseilanden. Ze maken weinig ophef en komen zelden of nooit in de media. Ze lijken te klein voor de stoere ontdekkingsreizigers van onze tijd. Ze laten ze links liggen. Aan wie denk ik? Ik denk aan een echtpaar dat al ruim twintig jaar meerdere kinderen met een zware mentale of fysieke handicap in het gezin opneemt. Ik denk aan een gemeenschap van contemplatieven, die elke nacht opstaan om te bidden en om Jezus te begroeten als het Morgenlicht. Ik denk aan jongeren die met een bakfiets rondrijden in de stad om aan straatbewoners een warme maaltijd te brengen. Ik denk aan een palliatieve dienst waar mensen elkaar zorgzaam nabij blijven, terwijl de dood stilaan nadert. Ik denk aan een jong gezin dat pas zijn derde kindje heeft gekregen: een meisje na twee jongens. Ik denk aan een koppel dat ‘s avonds samen met hun twee kinderen een verhaal uit de Bijbel leest. Het zijn kleine Paaseilanden in de Golfstroom van onze samenleving. Ik ben er dankbaar voor. Daar is de verrezen Heer levend onder ons aanwezig.
Ik wens dat je met Pasen even voet aan wal mag zetten op de oever van een Paaseiland. Je moet er geen wereldreis voor maken. Pasen gebeurt ook hier dichtbij.
Zalig Pasen !
+ Johan Bonny
Bisschop van Antwerpen
30 maart '13 / Biografisch boek over paus Franciscus verschijnt rond Pinksteren
De Nederlandse vertaling van het boek ‘El papa Francisco. Conversaciones con el cardenal Jorge Bergoglio SJ’, zal binnenkort verschijnen bij de uitgeverijen Adveniat (NL) en Halewijn (B).
Het boek "Paus Franciscus. Leven en denken van Jorge Bergoglio", dat onder de naam ‘El Jesuita’ eerder in Argentinië verscheen, bevat indringende gesprekken met de toenmalige kardinaal van Buenos Aires, die op 13 maart jl. tot paus werd verkozen. Het boek bevat foto’s van zijn familie en van momenten uit zijn pastorale werk en wordt rond Pinksteren verwacht.
In dit boek vertelt Jorge Bergoglio, nu Paus Franciscus, hoe zijn familie in Buenos Aires terechtkwam, waar hij geboren werd en opgroeide. Hij vertelt over zijn priesterroeping, zijn keuze voor de Jezuïetenorde, zijn ervaringen in het onderwijs en het pastoraat en zijn verheffing tot kardinaal door paus Johannes Paulus II. Ook geeft hij zijn visie op actuele maatschappelijke en kerkelijke kwesties. Bergoglio voert een openhartig gesprek met de journalisten en schuwt lastige onderwerpen zoals de misbruikschandalen en de Argentijnse dictatuur niet.
Vertaler drs. Marc van der Post is katholiek theoloog, al jaren werkzaam als pastoraal werker in El Jaguël, een voorstad van Buenos Aires. Daarvoor werkte hij als pastoraat werker in Utrecht, Enschede en in Barranquilla (Colombia).
Boekinformatie:
Titel: Paus Franciscus. Leven en denken van Jorge Bergoglio
Auteurs: Sergio Rubin en Francesca Ambrogetti
Oorspronkelijke titel: El Jesuita/El Papa Francesco
Uitvoering: Paperback met flappen, 14 x 21 cm, ca. 208 pagina’s
Illustraties: zwart-wit foto’sISBN 978 94 9104 277 5
Prijs € 19,50
Voorintekenprijs tot 1 mei: 17,50 euro
29 maart '13 / Paus Franciscus herdenkt Witte Donderdag met 50 jonge delinquenten
Paus Franciscus ging gisteren donderdag, in de vooravond, voor tijdens de herdenking van het Laatste Avondmaal in een jeugdgevangenis in het noordwesten van Rome. De paus knoopte daarmee aan bij zijn gewoonte als aartsbisschop van Buenos Aires om met Witte Donderdag een viering op te dragen in ziekenhuizen, opvanghuizen voor armen, bejaardenhuizen en gevangenissen. De plechtigheid was uitzonderlijk niet live te volgen via de televisieomroep van het Vaticaan. Ook zijn voorganger paus Benedictus XVI droeg op Witte Donderdag al een eucharistie op in een gevangenis in Rome.
Volgens de persdienst van het Vaticaan betrof het een bescheiden viering, in aanwezigheid van 10 meisjes en 40 jongens. Bij aanvang waste de paus de voeten van twaalf van hen, van verschillende nationaliteit en geloofsovertuiging. Aansluitend bij de herdenking van het Avondmaal was er een ontmoeting met de jongeren uit de instelling ‘Casal del Marmo’ en het personeel. Tijdens die ontmoeting waren er 150 mensen aanwezig, onder wie ook de Italiaanse minister van Justitie Paola Severino. De paus kreeg van de jongeren een houten kruisbeeld en een bidbank, die de jongeren zelf hadden gemaakt. Honderden gelovigen hadden al uren vooraf in de straten aan het ‘Casal del Marmo’ postgevat om een blik van de paus op te vangen.
Bron: Kerknet.be
28 maart '13 / Braambos-tv op Goede Vrijdag en Paaszondag
Goede Vrijdag
Uitzending op één, om 15.00u
Christenen gedenken elk jaar op Goede Vrijdag Jezus' lijden. Naar aanleiding hiervan brengt Braambos een ingekorte versie van 'The Passion', een groots muziekevenement in Rotterdam waarbij op verschillende plaatsen in de stad scènes uit het lijdensverhaal van Jezus werden uitgebeeld. Er was ook een processie waarin een groot lichtgevend kruis meegedragen werd en bekende artiesten brachtten popnummers die aansluiten bij het lijdensverhaal.
PaaszondagUitzending op één, om 9.00u
Heruitzending op Canvas, om 23.30uDonkere nacht of depressie? Lucette Verboven interviewt Pater Reinhard Körner
Meer mensen dan ooit lijken vandaag in een depressie terecht te komen. Ze worden overmand door gevoelens van zinloosheid en leegte. De Spaanse mysticus, Johannes van het Kruis, gebruikt de uitdrukking donkere nacht om de loutering van de ziel te beschrijven. Maar is deze 'godverlatenheid' hetzelfde als een depressie? En is therapie het aangewezen hulpmiddel in dit geval? Lucette Verboven vroeg het aan karmeliet Reinhard Körner die een grondige studie maakte over de verhouding tussen rationaliteit en mystiek bij Johannes van het Kruis. In zijn spiritueel centrum in het klooster Birkenwerder bij Berlijn, begeleidt Körner mensen die zoeken naar zin, zowel gelovigen als atheïsten. Pater Körner verrast doordat hij een andere kijk heeft op traditionele begrippen zoals 'eeuwig leven' en 'leven na de dood'. Wellicht is zijn ervaring met een geseculariseerde omgeving en een jeugd die hij doorbracht in het voormalige Oost-Duitsland onder een streng communistisch regime daar niet vreemd aan.
27 maart 2013 / 'De christen is niet alleen een gelover, maar ook den doener'
Voor Gerard Bodifee zoekt wetenschap waarheid en religie goedheid
“Het is veel interessanter naar oude mensen te luisteren, dan naar mensen die nog professioneel bezig zijn”, zegt Gerard Bodifee tijdens ons gesprek. “Pas na je loopbaan heb je de vrijheid om te zeggen wat je denkt.” Nochtans heeft Bodifee nooit een blad voor de mond genomen en is hij altijd een productief denker geweest, maar nu hij de 65 voorbij is, spreekt hij vanuit een vrijheid die de tegendraadsheid niet schuwt en vanuit een overzicht dat de synthese mogelijk maakt. Dat maakt een interview met hem tot een intellectueel stimulerende ervaring.
Wat betekent Pasen voor u?
“Er was een tijd dat het christendom gekend was onder de naam ‘De weg’. Het leven is ook een weg, met een vertrek en een aankomst. Pasen is het feest van de aankomst. Het einddoel en de bestemming van het leven is niet de dood, de totale verdwijning, maar integendeel het totale bestaan, het volkomen leven. De uiteindelijke bestemming van iedere mens is het deelnemen aan de totaliteit van het bestaan, dat we God noemen. Daar spreekt Pasen over. De dood is alleen maar de begrensdheid van het bestaan, de eindigheid van de weg die we volgen. Maar het einddoel is geen onderweg-zijn meer, maar een er-zijn. Het volkomen zijn.”Hoe beleeft u de Goede Week?
“Net als vorig jaar ga ik de diensten van Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Pasen volgen in de abdij van Averbode. De liturgie is aangrijpend: zij roept op waar ze over spreekt, het lijden van een mens tot in de dood. Als liturgie mij aanspreekt, betekent ze veel voor mij. Liturgie is een vorm van ‘herschepping’, ze moet alle zintuigen aanspreken. Daarom tellen wierook, de gezangen, de architectuur. Een niet-verzorgde liturgie is een kwelling. Het herbeleven van de passie van Jezus die uitloopt in de vreugde van de verrijzenis, is het best te volgen in de liturgie. Maar mensen die in die dagen bezig zijn het lijden van anderen te verlichten, in ziekenhuizen of bejaardenhuizen, komen wellicht nog dichter bij de ware Christus.”Wat zegt Jezus, de lijdende mens van het ‘Ecce homo’, ons over God?
“Wat het christendom buitengewoon fascinerend maakt en wat het zo’n onpeilbare diepe betekenis geeft, is de idee van incarnatie. Onze God is een ‘incarnatus’; Hij is mens geworden. Dat is een verbijsterende gedachte die alle logica overtreft. Wezenlijk gaat het christendom over de nauwe band tussen God en mens. Zoals kerkvader Athanasius zo treffend zegt: ’God is mens geworden in Jezus, opdat de mens God zou kunnen worden’. Niet toevallig is die mens, die voor de christen God is, een lijdende mens. Hij is geen triomferende keizer, maar een timmermanszoon die peilloos lijden ondergaat. Hij is geen overwinnaar maar een verliezer, die wordt vernederd en bespot. Daarin lijkt Hij op de minst begunstigden onder ons: de zieken, de vernederden, de onbegrepenen. Dat is de christelijke paradox: de lijdende, schijnbaar machteloze mens is het beeld van de Schepper van het heelal.”Heeft lijden een betekenis?
“Lijden is de ervaring van de begrensdheid van het bestaan. Door te lijden, ervaar je de tekorten van het fysieke bestaan: het falen van het lichaam, de ziekte, het onrecht, de armoede, de eenzaamheid. Alleen door deze gebreken te kennen, kunnen ze ook worden weggenomen. Handelingen die het lijden verminderen of wegnemen, zijn scheppende handelingen. Lijden op zichzelf heeft geen zin, maar het nodigt de mens uit grenzen te verschuiven. Zo neemt de mens deel aan het scheppingswerk. Met Pasen vieren we de voltooiing van de schepping, het opgaan van de schepping in God zelf.”Onze (post-)postmoderne tijd kan hoe langer hoe minder met lijden om. Dat komt opnieuw sterk tot uiting in het euthanasiedebat. Wat zegt dat over onze cultuur?
“Veel. Lijden wordt ‘inhumaan’ genoemd en uit ‘menselijkheid’ gaan we over tot doden. ‘Euthanasie’ hoort thuis in de veeartsenij. Mensen horen anders met elkaar om te gaan. De houding van onze samenleving is paradoxaal omdat ze tegelijk zelf zoveel doet lijden. Nooit was er zoveel depressiviteit en zelfdoding. Het is een schande dat zoveel jonge mensen een einde aan hun leven maken. Elk jaar wordt iedere school weer met dat fenomeen geconfronteerd. Ook bij oude mensen neemt zelfdoding toe. Dat zou tot bezinning moeten aanzetten; er is iets grondigs fout met de tijdgeest. Maar onze samenleving durft niet in de spiegel te kijken. Ze biedt peptalk, valse sentimentaliteit en verdoving in de vorm van drugs. De kerk veroorlooft zich daar niet in mee te gaan en dat wordt haar niet vergeven.”In hoeverre de kerk moet meegaan met de moderniteit, is een heikel debat.
“De kerk moet niet meegaan. Ze is een religieuze, geen wereldse instelling. In religie gaat het niet in de eerste plaats om wat de mens bezighoudt, maar om wat het goddelijke voor de mens betekent. Het goddelijke is tijdloos. Tijdloosheid komt het best tot uitdrukking door tradities. Hoe ouder de symbolen of de teksten zijn, hoe krachtiger ze spreken.” “Onze seculiere, galopperende tijd heeft daar geen begrip voor. Ze wil dat alles meedoet in haar tempo. Euthanasie, homohuwelijk enzovoort: de seculiere tijd legt haar dictaten op. En de kerk zegt ‘neen’. Dat is de diepe reden voor de onvrede die de kerk in onze samenleving schept. Dat ‘neen’ wordt haar hoogst kwalijk genomen, maar ik heb grote bewondering voor die standvastigheid.”U schreef recentelijk een boek over tijdelijkheid en eeuwigheid. Hoe kunnen we de vergankelijkheid denken in het licht van de eeuwigheid?
“Het menselijke bestaan is een begrensd bestaan, ook met betrekking tot de tijd. Het is een vergankelijk en daardoor slechts gedeeltelijk bestaan. Een mens, een ‘ik’, bestaat niet ten volle, maar is een voortdurend verschijnen en verdwijnen. Wat geweest is, is niet meer, en wat zal zijn, is nog niet.”
“Onder God verstaan we het volle bestaan, niet onderhevig aan ontstaan en vergaan, niet verlopend met de tijd. Ieder mens die ooit geleefd heeft of zal leven, is niet wegneembaar aanwezig in het geheel van alles wat er is. Dat is een merkwaardige gedachte: wat ontbreekt in dat geheel zijn alleen de gebreken zelf, de begrensdheden van het bestaan. Een beeld kan helpen om dit aanschouwelijk te maken: een druppel die opspat uit de oceaan, leidt gedurende een korte tijd een apart, ‘individueel’ bestaan. Hij is begrensd en gescheiden van de rest, en daardoor ‘zichzelf’. Als hij even later weer in de oceaan valt, lijkt de druppel als zodanig weg. Maar er is niets weg. Alles wat hij was, het water waaruit hij bestond, is gebleven, alleen gaat hij nu op in het geheel. De eenheid is hersteld. Die vorm van bestaan is volkomener dan die van het individu.”Hoe kan de boodschap van het evangelie gedijen in een geseculariseerde cultuur?
“De boodschap van het evangelie is de Bergrede. Dat is de essentie van het christendom. Bemin elkaar, zorg voor elkaar, vooral voor de sukkelaars. Er bestaat geen cultuur waarin die boodschap niet zou kunnen gedijen. Daarom hoeft het christendom niet bang te zijn van secularisering of globalisering. De kerk kan worden bedreigd, de boodschap van Jezus niet.”Hoe kijkt u naar de manier waarop de katholieke kerk evolueert?
“Als ik terugdenk aan de preconciliaire kerk van mijn jeugd, heb ik helemaal niet dat beeld van het afschrikwekkende instituut met zijn onderdrukkende seksuele moraal, zoals het vaak wordt voorgesteld. De zogenaamde bevrijding daarvan die kwam in onze cultuur, is veeleer een benauwenis geworden. Jongeren moeten vandaag seksueel actief zijn, vanop jonge leeftijd. Ik zie bij hen hoeveel angst dat creëert. De oude moraal was: ‘Je moet je leren beheersen als jongere; er komt een moment wanneer je trouwt met de ware en dan kun je je seksualiteit ten volle beleven’. Dat was niet zo onzinnig als het vandaag wordt voorgesteld.”
“Wel leed de kerk van voor het Concilie aan dorheid en verkalking. Ik heb de routine meegemaakt van pastoors die hun missen aframmelden. Een revitalisering was nodig. Maar de liturgische veranderingen hebben geleid tot een banalisering en daarvoor betalen we tot op vandaag de prijs. Niets heeft de jongeren meer de kerk uitgejaagd dan de zogenaamde jongerenmissen. Waar jongeren vandaag te maken krijgen met een mooie, waardige en plechtige liturgie voelen ze zich vaak aangesproken.”Wat verwacht u van de nieuwe paus, Franciscus?
“Ik ben blij dat het iemand is die van buiten Europa komt. In Europa brandt de lamp niet meer. We hebben hier nog een hoge dunk van onszelf; we achten ons vernieuwers, maar vaak zijn we alleen maar bezig met de eigen obsessies van de dag. Ik hoop dat Franciscus zich niet de les laat lezen door een zogenaamde moderniteit die in werkelijkheid veeleer een postmoderniteit is, en dat hij in plaats daarvan de weg wijst naar de bronnen van het christendom, dat wil zeggen, naar het evangelie.”
“De eerste tekenen zijn zeker gunstig. Er is veel hoop. Maar zeker is dat deze paus, hoe belangrijk zijn pontificaat ook zal zijn, de herinnering aan zijn beide voorgangers niet zal wegnemen. Ik had steeds een mateloze bewondering voor zowel Johannes Paulus II als Benedictus XVI.”Hoezo?
“Beide pausen hebben mij diep ontroerd en kracht gegeven. Ik bewonder de wijze waarop ze allebei niet toegaven aan de druk van de seculiere tijdgeest. Ze hielden stand en trotseerden de onpopulariteit. Allebei werden ze bespot en vernederd, en zeker in de laatste fasen van hun pontificaat leken ze op de Jezus van de kruisweg. Ze toonden aan dat een paus niet een manager van een bedrijf is, maar een herder, een plaatsvervanger van Petrus, die het dichtst bij Christus staat. De abdicatie van Benedictus XVI groeide wellicht in het besef dat zijn krachten te kort schoten. Naar wereldse maatstaven was zijn pontificaat wellicht een mislukking, wegens de schandalen die hij niet onder controle had. Hij is bezweken onder de slagen, zoals Christus bezweken is onder het kruis dat hij moest dragen. Naar christelijke maatstaven is zijn pontificaat geen mislukking, maar integendeel de aangrijpende getuigenis van een diep en trouw geloof.”De seculiere cultuur verabsoluteert het wetenschappelijke en discrediteert het religieuze vertoog. Hoe kunnen geloof en wetenschap opnieuw samen worden gedacht?
“Je moet ze niet samenbrengen; ze bestaan naast elkaar. Wetenschap en religie zijn verschillende manieren om over de werkelijkheid te spreken. Wetenschap kijkt naar de fysische toestand en de wetmatigheden van de wereld. Religie gaat niet daarover, maar over de bestemming van het bestaan. Een tekst die geldt als een schoolvoorbeeld voor het zogenaamde conflict tussen geloof en wetenschap is het scheppingsverhaal in Genesis 1. De wetenschappelijke mens zal zeggen dat het verhaal niet klopt, omdat het heelal ontstaan is uit een big bang en het ontstaan van de mens te verklaren is vanuit een Darwiniaans proces van mutaties en selecties.”
“Maar dan leest hij die tekst niet goed. Want Genesis geeft geen feiten weer, maar zegt dat het bestaan goed is. ‘En God zag dat het goed was…’ Dat is een uitspraak die de wetenschap nooit zal doen, want zij stelt zich neutraal op. Zij beschrijft feiten, geeft geen appreciaties. Bovendien geeft de tekst van Genesis een opdracht aan de mens, namelijk om het scheppingswerk voort te zetten. Dat houdt een ethiek in. De schepping voortzetten betekent het goede uitbreiden en dat gebeurt door morele handelingen. Een puur wetenschappelijke kijk op de mens reduceert hem tot een combinatie van willoze proteïnen en nucleïne-zuren, zonder zin of zonder taak. Wetenschap zoekt waarheid, religie zoekt goedheid. Wellicht vallen het goede en het ware samen. Maar niet noodzakelijk nu al, in deze onvolmaakte wereld.”Wat drijft u? Waaraan ontleent u uw hoop?
“Hoop is een vreemde deugd, een mengsel van deugd en ondeugd. Want hoop houdt altijd een zekere ontevredenheid met de bestaande toestand in. De hopende mens berust niet in het bestaande, maar verlangt naar een betere werkelijkheid. Hoop is een uiting van onvrede. Het typeert het christendom dat het deze houding verheft tot een goddelijke deugd.”
“Een christen legt zich niet op zijn rug in de zon om in alle tevredenheid te genieten van de wereld zoals die is. Een christen sluit de ogen niet voor het lijden in de wereld en beseft dat hij aan het werk moet. Daarom is een christen nooit alleen een gelover, maar ook een doener. Hij kent de ervaring van het lijden, van het tekort, en wordt daardoor een scheppend wezen wanneer hij dat probeert te verhelpen. Daardoor is het leven onvermijdelijk ook een onrustig bestaan. Mijn hoop is dat het zo mag blijven tot er uiteindelijk geen reden meer is om nog te hopen, omdat alle levenskrachten zijn omgezet in liefde. Alles is dan vervuld. Daarover spreekt het feest van Pasen.”
Gerard Bodifee (67) is astrofysicus en filosoof. Hij werd bekend als wetenschapsjournalist in De Standaard. Mede uit onvrede met de redactionele lijn verliet hij de krant in 1994 om zich geheel te wijden aan het publiceren van boeken en het geven van lezingen. Hij is gehuwd met Lucette Verboven, bekend van Braambostelevisie. Bodifee noemt zich van kindsbeen af religieus bewogen. “Mijn geloof is geen gelukstherapie, het is altijd problematisch. Soms ben ik blij om eens gewoon aan wetenschap te doen, dat is zoveel ongecompliceerder.”Bodifee herkent zich in de uitspraak van de Nederlandse schrijver Willem Jan Otten, die zegt dat hij eerder een katholiek is dan een christen. “We zouden moeten huiveren voor het woord ‘christen’. Volgens Friedrich Nietzsche heeft er ooit maar één christen geleefd en die is gestorven aan het kruis. Voldoe ik aan de hoge normen die aan een christen worden gesteld? Haat ik mijn vijand niet meer dan ik hem bemin? Het is eenvoudiger katholiek te zijn, dan ben je lid van een club met een christelijk doel.”
Jan De Volder / Ontleend aan Tertio van deze week
° Naar de website van Gerard Bodifee
26 maart '13 / Hartelijke paaswensen voor Joodse gemeenschap
Het Staatssecretariaat van het Vaticaan heeft gisteren een boodschap van de paus aan de opperrabbijn van Rome bekend gemaakt. De Joodse religieuze leider woonde woensdag de ambtsaanvaarding bij van de paus. In het telegram maakt paus Franciscus zijn paaswensen over aan de Joodse gemeenschap. Hij spreekt zijn dank uit voor de aanwezigheid van de opperrabbijn van Rome en andere belangrijke vertegenwoordigers van de Joodse gemeenschap wereldwijd tijdens zijn ambtsaanvaarding. Paus Franciscus schrijft ook dat God, die de Joden uit ballingschap heeft geleid, het Joodse volk ook vandaag nog blijft bijstaan. Paus Franciscus die belooft zich nog in te zetten voor de verstandhouding tussen beide geloofsgemeenschappen vraagt om voor hem te bidden.
Pesach, het Joodse paasfeest, wordt gevierd van vandaag 26 maart tot en met 1 april.
Bron: Kerknet.be
25 maart '13 / Boek-tip: God diep in mij
Auteur: Patrick Lens
Vele mensen zijn op zoek naar spiritualiteit. Het heeft vooral iets te maken met een verlangen om terug thuis te komen in het leven zelf, om een nieuwe plaats te vinden in het "geheel". Verinnerlijking helpt om dingen te dragen.
Meister Eckhart is een christelijk auteur die in brede kring gelezen wordt. Hij spreekt veel over loslaten, over het hier en nu. Je merkt dat het bij hem gaat over een persoonlijk proces dat hij doorlopen heeft in een uiterst actief leven. Toch ontdekte hij via meditatie en gebed een innerlijke bron die zijn innerlijk één maakte. Zo kon hij volop leven en functioneren. Hij ontmoette God op onverwachte wijze, achter traditionele beelden en nieuwe ideeën. Maar wellicht is het vooral de "achterkant" van zijn eigen leven die hem veel heeft geleerd. In de stilte vond hij God, "groenend en bloeiend" in de diepte van zichzelf en in heel de schepping. God geeft leven en doet leven. Hij geeft vrede door alles heen.Patrick Lens (°1963, Antwerpen) is dominicaan, doctor in de godgeleerdheid (K.U. Leuven). Hij is studentenpastor in Brussel en werkzaam in theologisch vormingswerk in diverse ambtsopleidingen in Nederland. Hij geeft spirituele retraites en leidt sessies rond geloof en psychologie. Hij bekwaamt zich op dit ogenblik in de Gestalttherapie.
ISBN: 978907667180218 euroUitgeven bij uitgeverij Carmelitana, en eventueel ook daar te bestellen.
24 maart '13 / Ontmoeting tussen Franciscus en Benedictus
Gisteren hebben paus Franciscus en emeritus paus Benedictus XVI elkaar voor het eerst ontmoet. Deze historische ontmoeting vond plaats in het pauselijk zomerverblijf Castel Gandolfo. Hieronder de beelden daarvan die door het Vaticaan werden vrijgegeven.
Mooi en ontroerend !
Etienne Vermeersch enthousiast over paus Franciscus en jezuietenEtienne Vermeersch was vorige week donderdag te gast in Reyers Laat. Gespreksthema was de verkiezing van jezuïet Jorge Bergoglio tot Paus.
Voormalig jezuïet Vermeersch deed geen moeite om zijn enthousiasme voor Paus Franciscus en voor de jezuïeten onder stoelen of banken te steken.Met dank aan Nikolaas Sintobin ('In alle dingen - mijmeringen van een jezuiet')
23 maart '13 / Paus tot diplomaten: 'Samen voor vrede en verstandhouding'
Paus Franciscus ontmoette vrijdagmorgen de diplomaten bij het Vaticaan. “Uw talrijke aanwezigheid bewijst de uitstekende relaties van de Heilige Stoel met uw landen”, zei paus Franciscus. Hij beklemtoonde verder de bezorgdheid van het Vaticaan voor de noodlijdenden en voor elke inwoner op aarde. Hij hoopt dat er onder zijn pontificaat relaties worden aangeknoopt met landen waarmee de Heilige Stoel nog geen diplomatieke akkoorden heeft. Tegelijk zei hij de katholieke Kerk tracht bij te dragen tot een menselijke en rechtvaardige samenleving. Hij zei ook dat er naast de grote materiële armoede in ontwikkelingslanden ook nog de ‘geestelijke armoede’ bestaat in vele rijke landen.
“Ik wens dat onze dialoog bruggen helpt bouwen tussen alle mensen, opdat wij elkaar niet als vijanden en concurrenten beschouwen, maar als broeders die elkaar aanvaarden en omhelzen.” In dat verband benadrukte hij de bijdrage van godsdiensten tot de vrede en de dialoog. “Wij kunnen geen bruggen tussen mensen bouwen, indien wij God vergeten. Maar ook het tegendeel is waar. Wij kunnen geen band hebben met God, zonder oog te hebben voor anderen.” De paus besloot met een oproep om samen de materiële en geestelijke armoede te bestrijden en om samen bruggen te bouwen en vrede te stichten.
Welby legt eed af als aartsbisschop van CanterburryDe 57-jarige gewezen manager Justin Welby hield donderdagnamiddag een opmerkelijke homilie tijdens zijn ambtsaanvaarding. De kerkleider legde gisteren zijn eed af als nieuwe aartsbisschop van Canterbury en geestelijk leider van 20 miljoen Britse anglicanen en 77 miljoen anglicanen wereldwijd. Hij vestigde de aandacht van de 2.000 aanwezigen, onder wie de Britse premier Cameron en prins Charles, op de blijvende relevantie van de navolging van Christus en hij spoorde hen aan om ondanks alle weerstand moedig van hun geloof te durven getuigen. Tegelijk erkende hij dat de anglicaanse Kerk al duizend jaar ‘met vallen en opstaan’ probeert te verkondigen en uit te dragen dat Jezus de Zoon van God is. Tegen de achtergrond van de moeilijkheden en verdeeldheid binnen de anglicaanse gemeenschap hield hij een krachtig pleidooi voor verzoening en eenheid.
Centraal in zijn preek stond het verhaal uit het evangelie van Matteus over de wonderbaarlijke visvangst, waarbij Jezus zijn leerlingen opdracht geeft om naar het diepe te varen en de netten uit te werpen: “In Engeland alleen al beheren de Kerken ontelbare voedselbanken, opvangplaatsen voor daklozen, zorgen zij voor de opvoeding van miljoenen kinderen, geven zij schuldadvies, troosten zij de nabestaanden en nog zoveel meer. Wereldwijd beheren Kerken vluchtelingenkampen, bemiddelen zij bij burgeroorlogen, helpen zij mee verkiezingen organiseren, richten zij ziekenhuizen op, trouw aan de oproep van Jezus om stormen te doorstaan en door de golven op weg te gaan. Wij hebben alle mogelijke redenen voor optimisme over de toekomst van het christelijk geloof in onze wereld en in dit land. Dat optimisme danken wij niet aan onszelf, maar aan Jezus die zegt ‘Vat moed, ik ben het, wees niet bang’. Laten wij elkaar uitdagen om de oproep van Jezus te doen weerklinken, laten wij duidelijk zijn in onze verkondiging, toegewijd in gebed aan Christus en wij zullen zien dat de wereld wordt omgevormd.”
° Lees de volledige homilie van de nieuwe anglicaanse aartsbisschop
Bron: kerknet.be
22 maart '13 / Paus en oecumenische patriarch bezoeken samen Jeruzalem
Paus Franciscus en de oecumenische patriarch Bartholomeus I van Constantinopel blijven geschiedenis schrijven. Nadat Bartholomeus I dinsdag als eerste oecumenische patriarch sinds het schisma van 1054 en eerste oecumenische patriarch überhaupt de ambtsaanvaarding van paus Franciscus bijwoonde, wordt nu ook een gemeenschappelijk bezoek van de paus en de patriarch aan Jeruzalem aangekondigd. Patriarch Bartholomeus I formuleerde het voorstel tijdens zijn ontmoeting met de paus. Volgens het doorgaans goed geïnformeerde ‘Asianews’ heeft de paus positief op dat voorstel gereageerd. Helemaal onuitgegeven is het bezoek niet, omdat paus Paulus VI in 1964 al eens een ontmoeting had met de toenmalige oecumenische patriarch Athenagoras I van Constantinopel op de Olijfberg.
Het in 2014 geplande bezoek aan het Heilige Land is een huldebetoon aan die historische ontmoeting van 50 jaar geleden. De ontmoeting tussen beide kerkleiders betekende destijds een historische doorbraak voor de relaties tussen de katholieke en orthodoxe Kerk. Volgens ‘Asianews’ heeft paus Franciscus gisteren ook ingestemd met een tegenbezoek aan Phanar, de hoofdzetel van het oecumenische patriarchaat in de Turkse hoofdstad Istanbul, het vroegere Constantinopel. Het patriarchaat van Constantinopel hoopt dat paus Franciscus in 2015 ook een aangekondigde tentoonstelling over de schepping, op de Athosberg, wil komen openen.
° Naar een videofragment over de ontmoeting van de paus en de oecumenische patrirarch
Paus Franciscus feliciteert nieuwe anglicaanse aartsbisschop WelbyPaus Franciscus heeft de nieuwe anglicaanse aartsbisschop Justin Welby van Canterbury, de geestelijke leider van 77 miljoen anglicanen wereldwijd, gefeliciteerd met zijn ambtsaanvaarding. Bij die gelegenheid vroeg hij de anglicaanse kerkleider om voor hem te bidden. De Heilige Vader kijkt uit naar een ontmoeting met de anglicaanse kerkleider ‘in de nabije toekomst’. Tegelijk hoopt hij dat de goede relaties tussen beide Kerken worden voortgezet.
Justin Welby werd vandaag in de kathedraal van Canterbury geïnstalleerd als nieuwe aartsbisschop van Canterbury. Hij staat voor de moeilijke opdracht om de eenheid te bewaren binnen een kerkgemeenschap die sterk wordt verdeeld door het debat over homohuwelijken en de wijding van vrouwelijke bisschoppen. De delegatie van het Vaticaan werd geleid door kardinaal Kurt Koch, de voorzitter van de Pauselijke Raad voor de Eenheid van de Christenen.
(Bron: Kerknet.be)
21 maart '13 / Paus Franciscus weigert suite voor nieuwe paus
Paus Franciscus, die al meermaals blijk gegeven heeft van grote eenvoud, wil de kamer behouden die hij betrok tijdens het conclaaf. Hij weigert zijn intrek te nemen in de suite die ingericht werd voor de nieuwe paus.
Dat heeft het katholieke persagentschap Apic dinsdag gemeld.(Bron: Rorate)
Kerkleiders en religieuze leiders ontvangen bij paus FranciscusPaus Franciscus ontving woensdagmorgen delegaties van andere christelijke Kerken en religieuze gemeenschappen. De paus verzekerde hen dat de dialoog die na Vaticanum II is opgestart ook onder zijn beleid wordt voortgezet.
“Ik begin mijn pontificaat in het ‘Jaar van het geloof’, dat door mijn voorganger werd uitgeroepen. Dat initiatief wil ik voortzetten. Het betreft voor ons allen een soort pelgrimstocht naar wat essentieel is: de persoonlijke relatie met Jezus Christus, de Zoon van God, die om ons heil gestorven en verrezen is.” De nieuwe paus benadrukte het belang van het Tweede Vaticaans Concilie voor de oecumene. “Ik bevestig mijn vaste wil om naar het voorbeeld van mijn voorganger de weg van het oecumenische gesprek voort te zetten. Ik groet ook de vertegenwoordigers van de andere godsdiensten, die dezelfde, levende en barmhartige God aanbidden. In uw aanwezigheid zie ik een teken van uw bereidheid om in wederzijds respect samen te werken voor het gemeenschappelijk welzijn van de mensheid.” De paus riep op tot samenwerking met de andere godsdiensten voor de bescherming van de schepping, de strijd tegen de armoede en de wereldvrede.
De bijeenkomst van vanmorgen begon met een toespraak van de oecumenische patriarch Bartholomeus, die gisteren als eerste patriarch van Constantinopel ooit de ambtsaanvaarding van de paus bijwoonde. Hij bracht hulde aan de wijsheid en de liefde van paus Benedictus XVI. Hij zei tot de nieuwe paus: “Uw verantwoordelijkheid voor God en de mensen is enorm. De eenheid van de christelijke Kerken moet daarbij één van uw eerste en belangrijkste zorgen zijn, omdat ons christelijk getuigenis daardoor veel geloofwaardiger zal zijn.”(Bron: Kerknet.be)
Oecumenische patriarch blikt terug op 'historisch gebaar'De oecumenische patriarch Bartholomeus heeft het historische belang benadrukt van zijn aanwezigheid bij de ambtsaanvaarding van paus Franciscus. “Zelfs voor het schisma van 1054 (de breuk tussen de Kerken van de oosterse en de westerse christenheid) woonde geen enkele patriarch van Constantinopel een ambtsaanvaarding van de paus bij”, vertelde de patriarch aan de Turkse televisie. “Met dit gebaar wil ik het belang onderstrepen van de vriendschappelijke relaties tussen beide Kerken.”
Tegelijk looft de patriarch paus Benedictus XVI, die een belangrijke bijdrage heeft geleverd tot de versterking van de relaties tussen de katholieke en de orthodoxe Kerken.(Bron: Kerknet.be)
Giavinni Valente kent paus als allesbehalve showmanVoor de Italiaanse journalist Gianni Valente is de nieuwe paus noch een conservatief, noch een revolutionair. “Hij is iemand die Christus wil belijden zonder omwegen, en op zoek is naar communio en broederlijkheid.”
Gianni Valente leerde de aartsbisschop van Buenos Aires meer dan tien jaar geleden kennen, toen hij voor het – inmiddels ter ziele gegane – Italiaanse maandblad Trenta Giorni een reportage maakte in het door een zware economische crisis getroffen Argentinië. “Daar leerde ik Jorge Mario Bergoglio kennen en waarderen. Tussen ons groeide een diepe vriendschap. Ik beschouw hem ook als een spirituele vader”, zegt hij in de gebouwen van de Congregatie voor de Evangelisatie van de Volkeren, zijn nieuwe werkgever. Meermaals trok Valente met zijn gezin naar Buenos Aires, en wanneer Bergoglio in Rome is, ontmoet hij Valente. “Dat tekent de nieuwe paus ten voeten uit, hij is een man met veel zin voor een persoonlijke en trouwe vriendschap.”
In Buenos Aires zag Valente met eigen ogen hoe de toenmalige aartsbisschop er zich bewoog tussen het volk. “We namen samen de metro naar ‘Ciudad Oculta’, een van die ellendige biddonvilles van de Argentijnse hoofdstad. Hij was gekleed als altijd: eenvoudig in clergy, het bisschopskruis in de binnenzak verborgen. Zijn gemakkelijke omgang met de mensen trof mij: wanneer hij werd uitgenodigd, bleef hij aan tafel mee-eten, zelfs in de minst appetijtelijke omstandigheden. Zijn houding is allesbehalve moralistisch. Toen enkele straatkinderen hem om geld bedelden om hun ‘coca’ te kunnen betalen, lachte hij en zei me teder: ‘Deze jongens zeggen ook altijd de waarheid.’ Ook zijn liefde voor voetbalclub San Lorenzo is er vooral uit pastorale bewogenheid, meer dan om sportieve redenen: dat is zeker niet de beste voetbalclub van Buenos Aires, maar hij werd gesticht door een priester om de straatjongeren op te vangen. Als aartsbisschop moedigde hij de priesters aan om arm te leven tussen de armen. Zij zijn de echte erfgenamen van die ‘voorkeursoptie voor de armen’ waarvoor de Latijns-Amerikaanse bisschoppen tekenden in de jaren 1970.”
Geen barrières
In zijn eerste preek als paus voor de kardinalen, hamerde de paus erop dat “christenen eerst en vooral Christus moeten belijden: anders zijn we niet meer dan een caritatieve ngo”. Volgens Valente tekent dat de nieuwe paus: “Hij is echt rechttoe, rechtaan. Uiterst eenvoudig, ook in zijn bewoordingen. Zijn preken beslaan nooit meer dan acht minuten. Hij vindt dat het geloof zo eenvoudig mogelijk moet worden doorgegeven: in weinige, simpele bewoordingen, met de sacramenten, de devoties voor de heiligen, met de mariale volksdevotie die hem dierbaar is. Hij is ook gehecht aan de spiritualiteit van de heilige Teresa van Lisieux. Hij is een groot voorstander van de ‘gemakkelijke doop’: hij vindt niet dat er enige barrière moet worden opgeworpen voor wie zich wil laten dopen. Veel van zijn priesters deden er moeilijk over, bijvoorbeeld in geval van ongehuwde moeders. Bergoglio nooit.”Wat verwacht Valente van paus Franciscus? “Hij gaat gewoon voortdoen zoals hij is. Hij is geen showman, ieder protagonisme is hem vreemd: ‘what you see is what you get’. Ik word een beetje moe van al wie zegt dat hij ten slotte een conservatief is: dat zijn zulke oude etiketten. Zijn prioriteit is Christus te belijden. Hij doet dit op en top als man van het Concilie. Het viel op hoe hij zich bij zijn eerste optredens geen enkele keer als ‘paus’ omschreef, maar wel als bisschop van Rome. Dat is ten volle de ecclesiologie van het Concilie. Hij ziet zich niet als de spirituele superpresident van de katholiciteit, wel als de bisschop van Rome die een primaatschap heeft in de dienst aan de eenheid van de wereldkerk. Voor hem telt niet zozeer de ‘collegialiteit’ – want dat kan ook een gevaarlijke term zijn, oligarchieën kunnen even belust zijn op macht als monarchieën. Waar hij naar op zoek is, is naar communio en broederlijkheid. Hij wil niets uitvinden: voor hem leeft de kerk niet van programma’s en strategieën. Wanneer de kerk rond zichzelf begint te draaien, wordt ze ziek.”
Valente zegt tot slot: “Natuurlijk zal hij de Curie hervormen en zich omringen met nieuwe mensen. Maar hij is geen revolutionair, geen koppensneller met een dialectisch vijandbeeld. Er gaan beslist dingen veranderen in de kerk, maar niet als gevolg van een of andere agenda, maar gewoon door de manier van zijn van de man die als herder en bisschop van Rome is verkozen.”
Jan De Volder
(Bron: Tertio)
20 maart '13 / Mooi ...
Gisteren, bij het rondjes maken op het Sint-Pietersplein, stopte paus Franciscus om een lamme man te begroeten.
Mooi beeld !Het past mooi bij de tweede tweet die de paus stuurde iets na 12u gisteren: 'De ware kracht is dienstbaarheid. De Paus moet dienaar zijn van alle mensen. In het bijzonder de armen, de zwakken en de kwetsbaren'.
19 maart '13 / Intronisatie paus Franciscus
De intronisatie van paus Franciscus is live te volgen op TV-één vanaf 9u.
Als je liever VTM kijkt, dan kan dat vanaf 9.15u.
RKK in Nederland zendt uit ook vanaf 9.15u. op Nederland 2.
Moest uw tv het net voor bekeken hebben, kan u op uw pc live kijken via de website van RKK, en dit vanaf 9.30u.
En natuurlijk kan u via de webcam van het Vaticaan ook ten allen tijde volgen wat er op het Sint-Pietersplein te Rome gebeurt: http://player.rv.va/rv.player01.asp?language=nl&visual=Tv
18 maart '13 / Oecumenische patriarch Bartholomeus I naar intronisatie Paus Franciscus
De oecumenische patriarch van Constantinopel Bartholomeus I woont morgen de ambtsaanvaarding van paus Franciscus in Rome bij. Dat is zaterdag door het oecumenische patriarchaat van Constantinopel bekendgemaakt. “Dit is een belangrijk signaal van de christelijke eenheid. Het is de eerste keer sinds 1054 dat een oecumenische patriarch bij de ambtsaanvaarding van een paus in Rome aanwezig zal zijn”, aldus het communiqué van het patriarchaat. Bartholemeus I had de nieuwe paus eerder al een felicitatietelegram gestuurd waarin hij de hoop uitsprak dat de goede relaties met de katholieke Kerk ook onder paus Franciscus zal worden voortgezet.
Hand naar Joodse gemeenschapPaus Franciscus heeft ook de opperrabbijn van Rome, Riccardo Di Segni, uitgenodigd aanwezig te zijn morgen op de plechtigheid naar aanleiding van zijn ambtsaanvaarding. Met deze uitnodiging maakte paus Franciscus een belangrijk en symbolisch gebaar naar de Joodse gemeenschap. Hij liet weten aan de opperrabbijn dat hij hoopt dat de relaties met de Joodse gemeenschap, die een belangrijke impuls kregen door het Tweede Vaticaans Concilie, steeds sterker worden.
De Joodse gemeenschap in Rome is de oudste in de diaspora. Traditioneel vervult zij een voorstrekkersrol in de Joods-christelijke relaties. Volgens Italiaanse media had kardinaal Bergoglio ook al bijzonder hartelijk relaties met de Joodse gemeenschap in Buenos Aires, toen hij er aartsbisschop was. Intussen heeft de Israëlische president Shimon Pérès hem al uitgenodigd voor een bezoek aan Israël. Hij zei te hopen dat de nieuwe paus zal bijdragen tot de vrede in de regio.
17 maart '13 / Paus Franciscus: 'Ik wens een arme Kerk en een Kerk voor de armen'
Paus Franciscus stond gisterenmorgen bijzonder openhartig de pers te woord. Hij vertelde hen onder meer hoe hij ertoe was gekomen om
‘Franciscus’ als pausnaam te kiezen.
“Vergeet de armen niet. Vergeet vooral de armen niet”, had de Braziliaanse kardinaal Claudio Hummes hem verteld, toen deze Braziliaanse aartsbisschop emeritus van Sao Paulo hem na zijn verkiezing als eerste geluk had gewenst. Daarna was het als het ware het vanzelfsprekend om de pausnaam Franciscus te kiezen, als eerbetoon aan de heilige Franciscus van Assisi die een man was van armoede, van vrede en die ook steeds de schepping heeft gekoesterd. “Dat is bij ons niet altijd het geval”, zei de Argentijnse paus nog.
Franciscus zei dat de katholieke Kerk moet terugkeren naar haar wortels. De Kerk moet zich concentreren op de armen en zij moet het goede, het ware en het schone verkondigen.
16 maart '13 / Braambos-tv zondag 17 maart
Uitzending op Eén om 9u.
Heruitzending op Canvas om 23.30u.Mensen aan de grote meren
Ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de onafhankelijkheid van Burundi maakten drie verslaggeefsters Alexandra, Aisling en Julie een tocht in de regio van het Kivu- en het Tanganikameer in Centraal-Afrika. Zij bezochten er projecten die een concrete bijdrage leveren aan het welzijn van de plaatselijke bevolking. In de streek van Bukavu zagen ze hoe met de steun van Entreaide et Fraternité, Franstalige tegenhander van Broederlijk Delen, 900.000 mensen toegang kregen tot drinkbaar water. In Burundi waren ze getuige van de grote inzet in de gezondheidszorg. Dit met een sterke nadruk op de belangrijke rol van de vrouwen in hetontwikkelingsproces. Hen leren lezen en schrijven vormt één van de speerpunten hiervan.Start de stilte
Een mens kan vandaag geïnitieerd worden in van alles en nog wat. Voor wie de stilte wil leren kennen is er sinds kort de website en facebookpagina 'Start De Stilte', een initiatief van het Studiecentrum Kerk en Media. Verschillende manieren van mediteren, stilvallen en bidden staan er uitnodigend naast elkaar. Nikolaas Sintobin vertelt er ons meer over.
Braambos-radio zondag 17 maartUitzending op Radio 1 na het nieuws van 20u.
Daags na het conclaaf gaf kardinaal Danneels in Rome een persconferentie. We laten hem ruim aan het woord.
15 maart '13 / Belgische bisschoppen feliciteren Paus Franciscus
“De bisschoppen van België hebben de verkiezing van kardinaal Jorge Mario Bergoglio met grote vreugde begroet. Het conclaaf, dat amper twee dagen duurde, heeft aangetoond dat de kardinalen het heel snel eens zijn geworden over de opvolging van paus emeritus Benedictus XVI”, staat te lezen in een perscommuniqué van de bisschoppenconferentie. “De persoonlijkheid van paus Franciscus heeft indruk gemaakt op de bisschoppen door zijn keuze om dicht bij de armen te leven vanuit de inspiratie van Christus en het evangelie. Met zijn keuze voor de naam ‘Franciscus’ verwijst hij naar Sint-Franciscus van Assisi, die een grote kerkhervormer was. Zijn leven in eenvoud en zijn sterke inzet voor de dialoog met de moslims blijven ook voor de Kerk van vandaag heel belangrijk.”
“De bisschoppen van België hopen dat het geloof, de vreugde en trouw van de katholieken in Latijns-Amerika ook voor de Kerk in Europa een bron van inspiratie zal zijn.Zij verzekeren de nieuwe paus van hun gebed en van het gebed van de katholieken in België. Ontroerd door de manier waarop de nieuwe paus de avond van zijn verkiezing de menigte op het Sint-Pietersplein uitnodigde tot gebed, beloven de bisschoppen met hem als goede herder mee te werken aan de uitbouw van de universele Kerk.”
Ook andere christelijke kerken van België reageren positiefDat Jorge Mario Bergoglio zich paus Franciscus laat noemen schept hoge verwachtingen, zegt ds. Steven H. Fuite, synodevoorzitter Verenigde Protestantse Kerk in België (VPKB). “Nooit eerder droeg een paus deze naam, waardoor deze keuze mogelijk de wens tot een nieuwe en eigen weg aanduidt. In een zelfgekozen naam ligt een programma besloten. De naam Franciscus roept ontegenzeggelijk associaties op met de wil zich te identificeren met de armen en de onderdrukten en met het verlangen om dienstbaar, vredevol in mensen Gods aanwezigheid te willen ontdekken, ook in andersdenkenden. Begeesterd door de sociale implicaties van de Bijbelse boodschap hoopt de Verenigde Protestantse Kerk in België dat de oecumenische inzet voor een wereld van vrede en recht, van respect en erkenning van de rijkdom van de diversiteit en vol waardering voor ieders eigenheid, met het aantreden van paus Franciscus een nieuwe impuls zal krijgen.”
De Orthodoxe Kerk in België, geleid door Metropoliet Panteleimon van het Oecumenisch Patriarchaat van Constantinopel, is verheugd met de verkiezing van paus Franciscus. “Werkend aan een oecumenisch ideaal zijn ook de andere christelijke Kerken betrokken bij deze belangrijke gebeurtenis. Dit is zeker het geval voor het Oecumenisch Patriarchaat van Constantinopel dat al decennia lang een dialoog in de liefde en een theologische dialoog voert met de rooms-katholieke Kerk. De orthodoxe Kerk in België wenst de nieuwe paus veel sterkte en genade toe. Dit zal ongetwijfeld noodzakelijk zijn in de vervulling van zijn nieuw ambt, vooral in de westerse wereld waar vele gelovigen de rug hebben gekeerd naar God en Zijn Kerk en waar meer dan ooit nood is aan zingeving.”
Kardinaal Danneels is opgetogen“Ik zou liegen mocht ik zeggen dat niet gelukkig ben met de keuze van de nieuwe paus. Het is een heel bekwaam man.” Met die woorden kardinaal Godfried Danneels de persconferentie vanmiddag in het Belgisch College in Rome. “En toch was ik verrast. Hij is een niet-Europeaan, al 76 jaar en geen bekende wereldfiguur, wel eerder bescheiden, iemand die zich niet opdringt. Maar het is wel een uitzonderlijk iemand en wat vooral uitzonderlijk is, is zijn naam. De eerste in een rij van 266 pausen die de naam Franciscus kiest. Hij heeft er trouwens uitdrukkelijk bijgezegd dat het een eerbetoon is aan Sint-Franciscus van Assisi. Waarmee hij niet gezegd wou hebben dat hij iets tegen Sint-Franciscus Xaverius zou hebben.”
“Hij is een jezuïet, iemand met een stevige opleiding dus, en betrokken in het sociale leven. Bovendien heeft hij de mentaliteit van de ‘terroir’ van Latijns-Amerika. Een sociaal man, met een heel eenvoudige levensstijl. Iemand van wie je duidelijk kan zeggen dat hij een goede herder is. Als Latijns-Amerikaan heeft hij wortels in de volkse religiositeit. Hij zoekt het niet hoog – dat heeft iedereen kunnen zien bij zijn presentatie – maar in de diepte.”Franciscus
“Wat heeft Sint-Franciscus als eerste gehoord toen hij voor het vervallen kerkje van San Damiano stond? De stem zei: ‘Bouw mijn kerk terug op’. Sint-Franciscus heeft het in eerste instantie letterlijk opgevat en klom op het dak om het te herstellen. Maar in feite luidt de opgave, ook voor deze tijd, ‘herbouw mijn Kerk’. En dat samen met paus Franciscus. En Sint-Franciscus heeft ook ooit tegen een van zijn plaatselijke oversten gezegd: ‘Als er bij u iemand komt, stuur hem dan nooit terug naar huis als hij nog triestig is. Je moet ‘m troosten in het verdriet.’ Wel, ik denk dat wij dat nodig hebben in de Kerk. Als de paus dat zou kunnen doen – ook al blijft hij de behoeder van de orthodoxie en de leer en moet hij soms duidelijke taal spreken – dan is zijn taak als Franciscus al bijna volbracht.”Bidden
“Dat hij dat gedurfd heeft – en dat komt diep uit hem – om een moment van stilte te creëren met die tienduizenden mensen die daar waren om te bidden! En wat heeft hij gebeden? Het Onzevader en het Weesgegroet. Dat is hem helemaal: bidden en eenvoudig bidden. Ik heb hem ontmoet op de vooravond van zijn keuze – en we zagen het al een beetje aankomen – en ik heb hem gevraagd hoe hij zich voelde. ‘Wat God met mij doet, is goed’, antwoordde hij. Het is ook een typische uitspraak van een jezuïet. Nu, ik kan me voorstellen dat als de paus gisterenavond op zijn kamer kwam, dat hij plots heeft gezien, en misschien met tranen erbij, wat hem allemaal te wachten staat. De vragen en behoeftes van de Kerk zijn onmetelijk voor het ogenblik. Het is geen menselijk werk meer, maar bovenmenselijk. En hij zegt: ‘Wat God van mij vraagt dat vind ik goed.’ Met zo’n gevoel van interioriteit en densiteit. Hij moet het niet hebben van de grote gebaren – kijk naar hoe hij het publiek groette – maar hij stak nauwelijks een hand op. Het markeert hem heel diep: alle schoonheid zit vanbinnen.”Eenheid
“Een van zijn grote opdrachten wordt uiteraard het bewaren van de eenheid in verscheidenheid. Hij vertrekt al met een positief saldo: hij komt uit een ander land, een ander continent. Hij heeft de verscheidenheid al aan den lijve gevoeld. Maar gemakkelijk zal het niet zijn. Het veronderstelt ook dat men de collegialiteit van de bisschoppen onderstreept en uitbreidt. En aangezien de paus niet alleen theologisch alleen staat, maar ook als Petrus een unieke en ondeelbare figuur is, zou het dan niet goed zijn om hem te omringen met een kleine groep mensen. Niet om hem te leiden of te sturen, zelfs niet met beslissingsmacht, maar om hem te helpen en misschien ook omdat Sint-Franciscus heeft gezegd: ‘Laat de paus niet heengaan in verdriet.’”Penitentie
“Ik heb ook gedacht dat de Kerk, op dit moment van transitie met deze paus, zou moeten kunnen binnentreden in een act van penitentie. We hebben gezondigd – het Oude en Nieuwe Testament staat er vol van – laat ons dat eens publiek erkennen, op een plechtig moment, zonder daarom toneel te spelen. Want als het niet oprecht is, moeten we het niet doen.”Balkon
“Waarom ik mee op het balkon stond gisterenavond? Om twee redenen. Heel simpel, ik was de oudste van de kardinaal-priesters en als proto-priester heb ik een soort protocollaire voorrang. Maar ook omdat ik hem graag zie en hij me gevraagd had of ik erbij wou zijn. Maar u moet nu vooral niet denken dat ik zijn toekomstige staatssecretaris zal zijn."Johannes XXIII
De leeftijd van de nieuwe paus, 76 jaar, mag volgens kardinaal Danneels op zich geen probleem opleveren. "Ik vergelijk hem wat dat betreft met Johannes XXIII. Die was ouder, maar het heeft hem niet belet de Kerk grondig te hervormen."Bron: Kerknet.be
14 maart '13 / Eerste reacties op pausverkiezing
Al van kort nadat bekend werd dat de Argentijnse aartsbisschop Jorge Mario Bergoglio tot paus Franciscus was verkozen stroomden felicitaties binnen uit de hele wereld. De Amerikaanse president Obama zei dat miljoenen Hispanics in de Verenigde Staten samen met hem voor de nieuwe paus bidden. “Franciscus komt op voor de armen en de kwetsbaren en vertegenwoordigt de liefde en het erbarmen die de wereld door de hele geschiedenis van de katholieke Kerk heen hebben geïnspireerd. Ik zie ernaar uit met de paus samen te werken aan vrede, veiligheid en waardigheid voor mensen van alle gezindten.”
Ook de Britse premier David Cameron en de Franse president François Hollande brachten paus Franciscus hun felicitaties over. “Woensdag is een grootse dag voor de 1,2 miljard katholieken in de wereld”, zei Cameron. Bondskanselier Angela Merkel zei dat ze vooral blij is voor de katholieken uit Latijns-Amerika, “die voor de eerste keer iemand van hen aan het hoofd van de katholieke Kerk krijgen aangesteld”. De algemene secretaris van de Verenigde Naties, Ban Ki-moon, kijkt uit naar de samenwerking. Hij hoopt met de nieuwe paus samen te werken voor de bevordering van “vrede, sociale gerechtigheid en mensenrechten, evenals de bestrijding van armoede en honger”. EU-president Herman Van Rompuy en commissievoorzitter José Manuel Barroso wensten paus Franciscus I 'een lang en gezegend pontificaat'.
Pater Lombardi, de verantwoordelijke van de perszaal van het Vaticaan, benadrukte dat de nieuwe paus gewoon Franciscus, zonder cijfer, heet. “Het wordt Franciscus I zodra er een Franciscus II is.” Lombardi bestempelde de keuze als een verassing, ook al omdat de nieuwe paus eveneens jezuïet is. De Amerikaanse kardinaal Dolan, die zelf een belangrijk kanshebber was, is in de wolken met de verkiezing van een paus uit het Amerikaanse continent. “Wij brachten een toast uit op hem en hij op ons, met de woorden ‘Moge God jullie vergiffenis schenken’.” Broeder Alois, de prior van de oecumenische gemeenschap van Taizé, zei dat deze verkiezing een illustratie is van de universaliteit van de katholieke Kerk. “De pausnaam die hij heeft gekozen drukt de vreugde en de liefde uit van de armen die van Franciscus van Assisi hielden en die bij de nieuwe paus een belangrijke plaats in zijn leven hebben bekleed in Argentinië.” Volgens broeder Aloïs staat de nieuwe paus zowel voor vernieuwing als voor continuïteit.
Historische pauskeuzeDe verkiezing van de Argentijn Jorge Mario Bergoglio is zonder meer historisch. Zijn verkiezing maakt duidelijk dat het centrum van de katholieke Kerk niet langer in het sterk geseculariseerde Europa is gesitueerd. In 2005 haalde hij het net niet tijdens het conclaaf. Deze keer is de wereld wel klaar voor een paus uit Latijns-Amerika, waar met 501 miljoen gelovigen bijna de helft van de katholieken wereldwijd woont. Nu al wordt druk gespeculeerd en uitgekeken naar zijn eerste pausreis naar Latijns-Amerika. De nieuwe paus Franciscus I kan een belangrijke brugfiguur worden tussen de ‘oude’ en de ‘nieuwe’ wereld.
Paus Franciscus I staat bekend om zijn bescheidenheid. Zo kookte hij tot aan zijn pausverkiezing zelf zijn maaltijden. Hij heeft steeds een eigen chauffeur geweigerd. In 2001 waste hij op Witte Donderdag de voeten van twaalf aidspatiënten tijdens een viering in het Munizhospitaal. Met dit symbolische gebaar wilde hij zijn verbondenheid met de patiënten en hun familie uitdrukken. Pastoraal deed hij veel ervaring op als provinciaal van de jezuïeten in Argentinië (1973-1979) en als aartsbisschop van Buenos Aires (1997-2012). De jezuïet combineert zijn wetenschappelijke achtergrond met een grote bezorgdheid voor de armen en de derde wereld.
Urbi et orbiPaus Franciscus I gaf gisteravond zijn eerste ‘Urbi et orbi’-zegen. Daaraan voorafgaand hield hij een korte toespraak in het Italiaans. Tot ontroering van de velen op het plein begon de nieuwe paus zijn toespraak met een hartelijk buonasera, goedenavond. De paus zei, doelend op zijn Argentijnse afkomst, dat de heren kardinalen hem gevonden hadden "bijna aan het einde van de wereld."
De nieuwe paus wilde vervolgens "heel graag" bidden voor zijn voorganger emeritus paus Benedictus XVI. Hij bad vervolgens het Onzevader en het Weesgegroet samen met de tienduizenden aanwezigen. Iets dergelijks is tijdens de presentatie van een paus nog nooit gedaan.
Voorafgaand aan de zegen zei de paus dat hij “iedereen van goede wil heel graag wilde zegenen.” Hij voegde daar een klein verzoek aan toe. “Bidt veel voor uw bisschop, want het gebed van de gelovigen is de zegen voor de bisschop.” Na de zegen wenste hij nog iedereen een goede nacht.
Bron: Kerknet.be
13 maart '13 / Nieuwsbrief van de Taizé-gemeenschap binnenkort ook in het Nederlands
Binnenkort zal de nieuwsbrief van de Taizé-gemeenschap ook in het Nederlands verschijnen. Naast nieuws over de ontmoetingen in en buiten Taizé zullen er ook inhoudelijke artikelen in verschijnen.
De eerste uitgave kunt u alvast via deze link bekijken.
12 maart '13 / Extra Omnes
Vandaag, dinsdag, wordt om 10 uur de mis ‘Pro Eligendo Summo Pontifice’ (‘voor de keuze van een nieuwe paus’) opgedragen. De eucharistieviering geeft de aanzet voor het conclaaf waarin een nieuwe paus wordt verkozen.
Het eigenlijke conclaaf (van het Latijnse ‘cum clave’, wat letterlijk ‘met sleutel’ betekent) begint dan deze namiddag om 16.30 uur met de processie van de kardinalen naar de Sixtijnse kapel. Televisiecamera’s zijn toegelaten tot aan de intrede in de kapel. Na de intrede wordt plechtig de formule ‘Extra omnes’! (‘Allen buiten!’) uitgesproken en worden de deuren van de Sixtijnse kapel plechtig afgesloten.
Daarna volgt een korte bezinning van de Maltese kardinaal Prosper Grech. De eigenlijke stemming begint met de loting van 3 kieskardinalen als stemopnemers, 3 gevolmachtigden (infirmarii) die de stemmen van de kardinalen die zich niet of nauwelijks kunnen verplaatsen moeten ophalen, en 3 revisoren. Daarna heeft al meteen de eerste stemronde plaats en worden de stembiljetten geteld. De kans dat al meteen een paus wordt verkozen is gering, maar de stemming is wel belangrijk omdat hier duidelijk kan worden wie de belangrijkste kandidaten zijn voor de opvolging van paus Benedictus XVI. Aansluitend worden de stembiljetten een eerste keer verbrand. Om 20 uur begeven de kardinalen zich naar het huis van de H. Martha voor het avondeten.
Verloop
Vanaf morgen woensdag vinden er dan dagelijks maximaal vier stemmingen per dag plaats, tot de nieuwe paus is verkozen. Pater Federico Lombardi, de verantwoordelijke van de persdienst van het Vaticaan: “Omdat er elke morgen en namiddag twee stemmingen plaatsvinden en de stembiljetten slechts twee keer worden verbrand, kan er dagelijks omstreeks 12 uur ’s middags en 19 uur ’s avonds rook worden verwacht. Tenzij er tijdens de eerste stemming van ’s ochtends of ’s namiddags al een paus is verkozen. Dan is de rook uiteraard al vroeger te zien.”
Deze week hebben er van woensdag tot vrijdag telkens 4 stemmingen plaats. Zaterdag is er een dag van bezinning en gebed, zonder stemming, als er tegen dan nog geen paus is verkozen. Zondag 17 maart kunnen er 4 stemmingen plaatsvinden en op maandag 18 maart 3. Indien er dan na twintig stemrondes nog geen paus is verkozen, wordt een korte pauze ingelast met een korte exhortatie, die door kardinaal Godfried Danneels zal worden gegeven. Als er op zaterdag 23 maart nog steeds geen paus is verkozen, heeft opnieuw een dag van bezinning, gebed en gesprek plaats. Vanaf de dertiende dag, zondag 24 maart (Palmzondag) wijzigt de procedure. Er kan dan enkel worden gestemd voor de kardinalen die het hoogste aantal stemmen behaalden tijdens de laatste stemming van vrijdag. Maar ook daarna blijft tweederdemeerdeheid vereist voor de nieuwe paus.
Geheimhoudingsplicht
Tijdens de pausverkiezing worden de kardinalen ‘opgesloten’ om de geheimhouding te garanderen en ervoor te zorgen dat ze niet van buitenaf worden beïnvloed. Zowel in de Sixtijnse kapel als hun gastenverblijf is technische apparatuur geplaatst om te vermijden dat de kardinalen kunnen communiceren of dat ze worden afgeluisterd. Er wordt ook voor gezorgd dat de kieskardinalen door niemand kunnen worden benaderd. De stemgerechtigde kardinalen zien af van elke briefwisseling en telefonische of andere communicatie met de buitenwereld (sociale media als Twitter en Facebook inbegrepen), zelfs met diegenen die op dat moment op een legitieme manier in Vaticaanstad verblijven. Kardinalen leggen een eed van geheimhouding af, waarbij ze zich ertoe verbinden geen enkele inmenging van buitenaf te aanvaarden en de regels van de apostolische constitutie te aanvaarden.
Gedurende het conclaaf verblijven de kardinalen in het Huis van de H.Martha, een residentie met 105 kamers voor twee personen en 26 eenpersoonskamers. Tijdens het conclaaf verlaten de andere bewoners van het huis hun kamers om plaats te maken voor de kardinalen die aan het conclaaf deelnemen.
(Bron: Kerknet.be)
In onderstaand filmpje horen we enkele kardinalen aan het woord (in het engels) die precies uitleggen hoe een pauskeuze er aan toe gaat.
Met mooie beelden !
GebedOp tal van plaatsen in de wereld wordt er gebeden voor het welslagen van het conclaaf dat een nieuwe paus moet verkiezen. Dat is onder meer het geval in de kerk van het San Lorenzo centrum in Rome, de kerk die het dichts bij het Sint-Pietersplein gelegen is.
In het internationale Lorenzo centrum, dat 30 jaar geleden door paus Johannes Paulus II voor de jongeren werd opgericht, nemen honderden jongeren sinds maandagmorgen deel aan een non stop gebed tot aan de verkiezing van de nieuwe paus. Volgens de onthaalverantwoordelijke van het centrum willen de participerende jongeren hun liefde voor de Kerk van Rome uitdrukken.
(Bron: Rorate)
11 maart '13 / Kruiswegmeditatie - Mario Luzi
21 maart - Godsvriendenhuis Herent
In opdracht van paus Johannes Paulus II schreef de Italiaanse dichter Mario Luzi (zie foto) in 1999 La Passione. Deze krachtige meditatieve tekst laat de eenzame Christus aan het woord. In een ononderbroken monoloog spreekt Jezus op weg naar Golgota zijn liefde voor de wereld uit. Woordkunstenaar Michel Kempeners brengt Luzi’s kruisweg, naar een vertaling van Patrick Lateur, op 21 maart om 20 uur in het Godsvriendenhuis in Herent (Sint-Jozefsdreef 1). De evocatie wordt muzikaal begeleid door Deborah Vassen.
Inschrijven hoeft niet. Gratis Toegang. Info: 016 22 23 72
10 maart '13 / KMS publiceert wenskaart voor Boeddha-dag
Kerkwerk Multicultureel Samenleven (KMS), dat eerder al wenskaarten verspreidde om joden en moslims met hun belangrijkste feestdagen te feliciteren, publiceert nu een wenskaart voor de Boeddhadag op 25 mei. Dat is de dag waarop in de meeste boeddhistische landen de geboorte, de verlichting en het sterven van Boeddha worden gevierd.
Met de publicatie van de wenskaart wil KMS een gebaar stellen naar de boeddhistische gemeenschap in ons land. De kaart bevat een wens in het Nederlands, Frans, Engels, Japans en het Tibetaans. Er is ook ruimte voor een eigen boodschap of wens. De wenskaart moet mensen helpen om de banden met boeddhisten in hun buurt, op school, op het werk, in het ziekenhuis of in een organisatie waar zij actief zijn sterker aan te halen. De wenskaarten kosten 0,60 euro, exclusief de verzending. Bestellen kan via www.kms.be of telefonisch op het nr 02.502.11.28.
° Praktische info en bestelling
9 maart '13 / Een paus met compassie
Column door Wilfred Kemp
Dat zou wat zijn
Stel je toch eens voor: proto-diaken kardinaal Tauran verschijnt op het balkon van de Sint-Pieter en spreekt de verlossende woorden: Habemus Papam. Eminentissimum ac Reverendissimum Dominum, Dominum Ludovicus Antonius, Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalem, Tagle. Dat zou wat zijn!Onwaarschijnlijk
Dat zou namelijk betekenen dat de kardinalen de 55 jarige Luis Antonio Tagle hebben gekozen. Het is zeer onwaarschijnlijk. Want hij is te jong en onervaren in bestuurlijk opzicht. Maar als het volk zou mogen kiezen, zouden ze zeker voor de Filippijnse Tagle kiezen.Goedlachs
Deze aartsbisschop van Manilla is een goedlachse, beminnelijke man. Hij is actief op Facebook en heeft meerdere filmpjes op You Tube. Hij wordt de Obama uit Azië genoemd en meer dan wie dan ook is hij in staat jongeren aan zich te binden.Daklozen
Het verhaal gaat dat hij met de bus naar zijn werk gaat, omdat hij anders nooit ‘normale’ mensen ontmoet. Regelmatig zou hij ook daklozen uitnodigen om met hem te lunchen. Of het waar is of niet, alleen al het feit dat dit soort verhalen aan hem kleven maakt hem voor mij sympathiek.Pastoraal hart
En als Tagle het niet wordt, laat het dan in ieder geval iemand worden met een pastoraal hart. Meer een herder dan een leraar. Voorlopig hebben we nog genoeg te lezen van wat leraar Benedictus XVI ons heeft nagelaten. Wat mij betreft wordt het tijd voor iemand die weliswaar net als zijn voorganger het ideaal hooghoudt, maar tegelijkertijd ervan doordrongen is dat dat ideaal niet voor iedereen haalbaar is. Iemand dus die weet dat we in een onvolmaakte wereld leven.Huwelijk
Ik vind het prima als de nieuwe paus het ideaal blijft verkondigen van het huwelijk tussen man en vrouw. Maar het kan niet zo zijn dat mannen en vrouwen die daar vanwege hun geaardheid niet toe in staat zijn, hun levenlang verstoken moeten blijven van erotiek.Het kan niet zo zijn
Van mij mag de nieuwe paus het ideaal verkondingen dat gehuwden elkaar tot in de dood trouw blijven. Maar het kan niet zo zijn dat een vrouw die een leven lang vernederd en bedrogen is door haar man en eindelijk een nieuwe liefde vindt die haar respecteert, dat die vrouw niet meer te communie mag gaan.Buitenschot
En ook het ideaal dat het leven vanaf de conceptie tot aan de dood gerespecteerd moet worden, blijft wat mij betreft overeind. Maar het kan niet zo zijn dat als een kind van 9 door haar vader is verkracht en de bevalling haar leven bedreigt, dat de moeder die haar dochter meeneemt naar de abortusarts wordt ge-excommuniceert terwijl de vader buitenschot blijft.Familiale termen
Over de kerk wordt vaak in familiale termen gesproken. We hebben het over onze Moeder de Kerk en over de paus als Heilige Vader. Maar een moeder die haar homoseksuele zoon en zijn vriend de deur wijst, vindt in onze ogen weinig genade. Een vader, die zijn dochter, die na jarenlange vernedering eindelijk de liefde van haar leven heeft gevonden, niet meer wil zien, die deugt niet. En ouders die bewust het leven op het spel zetten van hun 9-jarige dochter, moeten wat ons betreft uit de ouderlijke macht worden ontzet.Werkelijk moeder, heilige vader
Als de kerk werkelijk Moeder en de paus werkelijk een Heilige Vader wil zijn, dan moeten ze compassie hebben met mensen, voor wie, ondanks alle inzet, het ideaal onbereikbaar blijft. Het is net als vroeger op school. Van mijn ouders mocht ik voor lezen, schrijven en rekenen best een onvoldoende hebben, als ik voor ijver maar een voldoende had.Heilige geest
Ik hoop dus op een nieuwe paus met compassie. Compassie met al die mensen die zich de afgelopen jaren minderwaardig hebben gevoeld en buitengesloten omdat zij niet konden voldoen aan het ideaal van de kerk. Ik geloof dat Luis Antonio Tagle zo’n paus zou kunnen zijn. Of de Heilige Geest dat geloof met mij deelt, zal over een paar dagen blijken.Bron: RKK
8 maart '13 / 'Evangeliseren is kernopdracht volgende paus'
Kardinaal Donald Wuerl (VS) blikt terug op pontificaat en kijkt vooruit naar conclaaf
Het missionaire vuur van de kerk aanwakkeren binnen de seculiere westerse cultuur is volgens Donald Wuerl de essentie van het Petrusambt anno nu. De Amerikaanse kardinaal hoopt dan ook dat de opvolger van Benedictus focust op nieuwe evangelisatie. Liefst met de glimlach, want de vreugde ontbreekt naar zijn gevoel al eens wanneer we de Blijde Boodschap verkondigen.
De aartsbisschop van Washington heeft niet het charisma van zijn collega-kardinaal Timothy Dolan uit New York. Ook de prijs van de eenvoud dient hij aan een andere Amerikaanse conclaafganger te laten, in de persoon van Sean O’Malley. En toch lijkt kardinaal Donald Wuerl de invloedrijkste prelaat in de Verenigde Staten. Veel ‘watchers’ zien hem als de spil van de Amerikaanse bisschoppenconferentie. Als pragmatische denker verzoent hij uiteenlopende visies en verschillende temperamenten. Bovendien geniet hij de reputatie een efficiënte bestuurder te zijn. Kwaliteiten die van hem de brugfiguur bij uitstek maken tussen bisschoppen in de VS en een scala aan gesprekspartners.
Ook binnen het Vaticaan is Wuerl geen onbekende. Tussen 1969 en 1979 woonde en werkte hij er als secretaris van kardinaal John Joseph Wright, destijds prefect van de Congregatie voor de Clerus. En op de band met Rome kwam blijkbaar geen sleet. De kardinaal stond nog altijd hoog aangeschreven bij Benedictus XVI. Toen de ‘emeritus paus’ in 2012 een bisschoppensynode organiseerde over de nieuwe evangelisatie, fungeerde Wuerl als ‘relator’ (leidinggevende moderator naast de secretaris en voorzitter, nvdr).
Het verrassende nieuws over Benedictus XVI heeft u intussen laten bezinken. Hoe omschrijft u zijn nalatenschap?“Deze paus gaat intellectuelen en academici bijblijven als een denker die echt gepoogd heeft het samengaan van geloof en rede ingang te doen vinden. Puur pastoraal is de nieuwe evangelisatie zijn geestelijke erfenis. Over dat thema heeft hij nagenoeg bij elke gelegenheid gesproken, in vele vormen en op talrijke wijzen. Deze inspanningen heeft hij geleverd omdat net op dit punt de grote uitdaging van deze tijd ligt. We dienen de huidige generatie opnieuw in contact te brengen met ons geloof.”
“Een andere dimensie van dit pontificaat die me zeker bijblijft is zijn ‘dienst van de nabijheid’. Johannes Paulus II heeft daarin de weg gewezen, maar Benedictus XVI heeft dat eveneens bijzonder goed ingevuld. Misschien ben ik niet geheel objectief, maar toen hij naar Washington is afgereisd, heeft hij iedereen hier bijzonder gecharmeerd. Tegelijk heeft Benedictus aangevoeld dat de manier waarop we ‘aanwezigheid’ invullen, verandert. De nood om fysiek present te zijn neemt af. Elektronische media en talloze mogelijkheden om wereldwijd de anderen te bereiken dagen ook de volgende paus uit om die ‘dienst van de nabijheid’ te herzien. Hem wacht de taak het Petrusambt zichtbaar en efficiënt in te vullen zonder daarom per se de wereld rond te vliegen en door mensenmassa’s te waden.”
“De invloed van de media vormt sowieso een aandachtspunt voor de kerk. Eeuwenlang spraken we de gelovigen rechtstreeks aan. Vanaf de kansel richtten priesters het woord tot hun kuddes. Tijdens mijn studentenperiode bereikten encyclieken waaronder Mediator Dei van Pius XII ons niet primair langs radio, tv of kranten. Die informatie kregen we direct.”
U doelt erop dat de media vroeger geen noodzakelijk tussenstation vormden?“Precies. Tegenwoordig wordt nagenoeg alles wat de kerk onderneemt, gefilterd door iemands ‘prisma’. Wat de moderne mens over ons verneemt, is gekleurd door de kijk en het referentiekader van een reporter. En dat vervormt vaak de werkelijkheid. Zo herinner ik mij dat toen paus Johannes Paulus II in 1987 de Verenigde Staten aandeed, zijn bezoek volgens de dominante verhaallijn gecontesteerd was. Zelf woonde ik een van de evenementen bij en merkte daar niets van. Niemand demonstreerde. Geen spandoek te zien. Toch zoomde het avondnieuws in op drie eenzame demonstranten. De camera gaf het hele pausbezoek weer met dat drietal. Toen dacht ik: dit is een scenario, niet de feitelijke waarheid; een prisma, niet de werkelijkheid.”
“De Heilige Stoel zit op dat punt in een leerproces, zoals wij allemaal. In het aartsbisdom van Washington hebben we onze communicatie volledig op de schop genomen. Daarbij hebben experts ons geleerd dat we nagenoeg alles verkeerd deden. Een van hun tips betrof precies directe communicatie. Zoals ik al aangaf, spraken we eeuwenlang voor de media die als intermediaire factor optraden. We dienen terug naar die korte communicatielijnen en sociale media lijken daartoe een mogelijkheid.”
Wat zijn volgens uw inschatting de belangrijkste thema’s waarmee de kardinalen straks rekening houden bij hun pauskeuze?“Het eerste en overheersende thema dat ons bezighoudt, is de secularisering die onze huidige cultuur in haar greep houdt. De volgende paus dient daarom opnieuw duidelijk te maken dat transcendentie een mogelijk onderdeel is van de menselijke ervaring. Velen zijn dermate ingenomen door deze seculiere wereld dat ze een relatie met God niet langer kunnen ervaren. Hun horizon reikt niet zo ver. Deze boodschap uitdragen zal de opvolger van Benedictus bijzonder veel energie kosten en vergt alternatieve communicatiemethodes en dan vooral in de media. Maar de kerntaak van het ambt bestaat er sowieso in de mens in contact te brengen met Gods Woord. Anders gezegd, we dienen het missionaire vuur van de kerk opnieuw aan te wakkeren.”
Jullie zoeken met andere woorden een ‘hoofd evangelisatie’?“Zo kunt u het stellen. De synode voor de nieuwe evangelisatie heeft onder meer uitgewezen dat het huidige kerkinstituut meer parallellen vertoont met de vroegste kerk dan met de massagemeenschap van vijftig jaar terug. De eerste christenen moesten eveneens hun ervaringen van de verrezen Heer delen met een wereld die geen idee had waarover zij spraken. We zijn opnieuw op dat punt aanbeland. Stap voor stap dient die ervaring de harten van mensen te veroveren, zoals dat in de beginjaren van onze kerk gebeurde.”
U focust erg op de secularisering. Is dat niet een westerse bekommernis die andere delen van de wereld minder bezighoudt?“Met die gedachte trok ik ook naar de synode. Maar veel bisschoppen en kardinalen veerden er op met de boodschap dat zij dezelfde evolutie ervoeren. Zij kwamen niet uit Europa maar wel uit Afrika, Azië en Oceanië. Door hun tussenkomsten werd ik gedwongen mijn visie bij te stellen.”
“De secularisering aanpakken daagt ons uit naar de kern van de verkondiging terug te gaan. Soms gaan we zodanig op in deze of gene aspecten van de leer dat we vergeten hoe, voor wie Christus niet heeft leren kennen en Hem dus niet heeft aanvaard als de verrezen Heer, ons discours negatief klinkt, als een stel regels die de persoonlijke vrijheid inperken.”
Bedoelt u daarmee dat we meer dienen te benadrukken waarvan de kerk allemaal voorstander is, veeleer dan waartegen ze gekant blijft?“Dat is inderdaad een uitvloeisel van die verkondiging. Een positievere insteek is ook besproken tijdens de synode. Mensen herinnerden ons eraan dat het toegelaten is te glimlachen wanneer we de Blijde Boodschap verkondigen. We hebben dan ook prachtig nieuws te melden. Christus is waarlijk verrezen. Dat hoeven we toch niet aan te kondigen alsof het een last is die we moeten torsen. Uiteraard gaat onze boodschap samen met verplichtingen. We kennen allemaal de redenering: ‘Als ik dit aanvaard, dien ik mijn leven te veranderen.’” De paus zegt hierover evenwel in zijn encycliek over de hoop (Spe Salvi, nvdr) dat mensen met hoop anders leven.”
Over welke kerncompetenties dient de volgende paus te beschikken om in die uitdaging te slagen?“Openheid voor de moderne cultuur is alvast een belangrijk vertrekpunt. Dit vergt een eigentijdse aanpak met dito communicatiemiddelen en een herijking van wat pauselijke aanwezigheid betekent. Benedictus heeft al stappen in die richting gedaan, maar bezat naar eigen zeggen niet meer de energie om verder te gaan.Een andere kwaliteit, en dat geldt voor alle ‘papabili’, is het spirituele gehalte. De paus dient als een man van God te worden gezien. Dat was zo bij Benedictus die zijn relatie met God als het ware uitstraalde. Hij kon moeiteloos zijn glimlach bewaren in de meest moeilijke omstandigheden. Daardoor dacht ik: deze man heeft vrede met zichzelf. Ik hoop dat zijn opvolger een gevoel van hoogdringendheid koppelt aan eenzelfde sereniteit.”
Hoe bekijkt u de Vaticaanse bureaucratie?“De Heilige Stoel en de werking van de kerk in het algemeen worden doorgaans beschreven met een vaste verhaallijn. Maar die strookt niet altijd met de waarheid. In het aartsbisdom Washington hebben we net een nagelnieuw seminarie geopend door de toename van het aantal roepingen. Liefst 1.200 volwassenen bereiden zich voor op hun doopsel tijdens de komende paaswake. Wanneer ik parochies aandoe, merk ik dat het geloofsleven floreert en de leken op bewonderenswaardige wijze mee aan de kar trekken.”
Toegegeven, het vitale van de kerk krijgt nauwelijks aandacht in de media. Maar we worden ook afgeleid van dat positieve verhaal door ‘Vatileaks’ of door een bisschop die negationistische uitspraken doet.“De Vaticaanse administratie is niet onbelangrijk. Een of andere vorm van toezicht blijkt noodzakelijk. Door de media-aandacht bestaat vast ook een roep om betere ‘governance’. Maar ik denk niet dat dergelijke overwegingen straks centraal staan tijdens het conclaaf. De hoofdbekommernis blijft het ruimere plaatje.”
Het lijkt moeilijk voorbij te gaan aan de controverses die het conclaaf voorafgaan. Zo dissen Italiaanse media onder meer verhalen op over de vermeende ‘homolobby’ in het Vaticaan (zie Tertio nr. 681).“Ik plaats die berichtgeving graag in een ruimer perspectief. Deze ochtend heeft het Italiaanse televisienieuws geopend met een klaagzang: ‘Arm Italië. We hebben geen paus en evenmin een regering.’ Zo loopt altijd wel iets niet zoals verhoopt. Onze kerk is wel universeel maar werkt door incarnatie. Het geschenk van Gods genade wordt doorgegeven door mensen. En zolang zij een intermediaire rol spelen, vallen problemen niet uit te sluiten. Tegelijk is het zo dat, zodra de katholieke kerk problemen heeft geïdentificeerd, die ook daadwerkelijk worden aangepakt. Daarvan is het hele dossier rond seksueel misbruik van minderjarigen in de VS een voorbeeld.”
Dreigt de stemming in de pers de kardinalen niet te beïnvloeden?“Wat ook vandaag de krantenkoppen haalt, morgen is dat oud nieuws. Wanneer het conclaaf begint, dienen we ons te richten op de stilte die de Geest toelaat om te spreken in onze harten. En ik denk dat die Geest ons appelleert vanuit een wijdere visie. Die bestaat erin de kerk sterker te richten op haar spirituele missie, in de geesten en de harten van onze mensen.”
De secularisering aanpakken begint toch met luisteren naar de gemeenschap? Velen haken ondanks hun grote liefde voor de kerk af door haar seksuele moraal. Intussen hebben katholieken in vijf staten mee het homohuwelijk gesteund. Zwitserse abten pleiten ervoor de positie van gescheiden en hertrouwde gelovigen te herbekijken. Sommigen onder hen hebben de indruk dat ze geen gehoor krijgen. Uw reactie?“Het uitdagende van secularisering is dat zo’n evolutie zich niet buiten ons voltrekt. In te veel gevallen heeft dit proces de kerk dermate doordrongen dat het ook een referentiekader vormt voor goede mensen die zich met de kerk verbonden voelen. Daarbij horen ze vaak alleen nog hun eigen informatiebronnen, lezen ze louter welbepaalde lectuur en vangen ze nauwelijks meer dan de meningen van vrienden op.”
Hoe bereikt u deze groep dan wel?“Hier komt de nood aan directe communicatie om de hoek kijken. Zolang alles wat ik zeg gefilterd is door een ander blijft het lastig om een echt gesprek aan te gaan. Dat is zeker zo bij gelovigen die wel geëngageerd zijn, maar vernemen dat hun engagement samengaat met talloze zaken afzweren of afkeuren.”
“Als ik hoor hoeveel mensen voor het homohuwelijk hebben gestemd, blijkt daaruit dat ik niet goed genoeg heb gecommuniceerd waarover het huwelijksverbond in essentie gaat. Veel hangt ook af van hoe zaken worden voorgesteld aan het publiek. Voorstanders en vooral jongeren vertellen me dat ze dit dossier als een kwestie van burgerrechten beschouwen. Maar niemand vertelt hen bijvoorbeeld dat ‘huwelijk’ historisch gezien altijd heeft gewezen op een natuurlijke menselijke relatie tussen man en vrouw met openheid voor kinderen.”
U privilegieert de dialoog met katholieken die er afwijkende standpunten op nahouden?“Dat is toch onze opdracht. Die bestaat erin medemensen naar Christus te leiden. Hiertoe werken we met uiteenlopende personen die allen op pad gaan, bij voorkeur in dezelfde richting. Onze begeleidende rol is vandaag bijzonder uitdagend, net zoals in het verleden. Op de kansel dienen we de kerkelijke leer in haar onverbloemde helderheid aan te reiken aan de gelovigen. Maar daarna is het onze taak om neer te dalen en hen te ontmoeten in de situatie waarin ze zich bevinden om samen op weg te gaan.”
© The National Catholic Reporter.
Vertaling en bewerking: Joris Delporte
Het originele, Engelstalige interview valt te raadplegen op http://ncronline.orgBron: Tertio
7 maart '13 / Belgische bisschoppen pleiten voor uitbouw van de palliatieve zorg
De bisschoppen van België zijn gekant tegen de huidige voorstellen om de euthanasiewet van 2002 uit te breiden tot minderjarigen en dementerenden. Hun bezorgdheid en verzet hebben ze uitgeschreven in een document, dat aan de pers werd voorgesteld. De visietekst werd op de persconferentie in het Interdiocesaan Centrum in Brussel toegelicht door mgr. André-Joseph Léonard, de Vlaamse arts dr. Chantal Kortmann en haar Franstalige confrater dr. Catherine Dopchie. Hierna volgt een samenvatting ervan en de integrale tekst is na te lezen via onderstaande link.
Het centrale argument in de euthanasiewet van 2002 is de toestemming van de patiënt: om niet strafrechtelijk vervolgd te worden moet de dodelijke ingreep beantwoorden aan een ernstige en volgehouden vraag van de patiënt. “Maar wat betekent die noodzakelijke voorwaarde van toestemming in het voorstel waarover vandaag gedebatteerd wordt, als het gaat om dementerende personen en minderjarigen?”, vragen de bisschoppen zich af. Omwille van hun verondersteld gebrek aan volwassen oordeel, worden deze kwetsbare personen door het burgerlijk - en het strafrecht beschermd, “maar als het om het einde van het leven gaat, worden ze wel in staat geacht geëuthanaseerd te worden op basis van, hetzij een (zelfs lang) vooraf ondertekende verklaring als het gaat om demente personen, hetzij om een akkoord (al of niet met de instemming van de ouders) als het gaat om minderjarigen die ‘over voldoende oordeelsvermogen beschikken’. De wilsbeschikking die de wet voorziet, wordt dan wel een heel wankel en weinig consistent begrip.”
“Wij zijn ervan overtuigd dat de toekomst van onze samenleving ligt in een groeiende onderlinge solidariteit”, schrijven de bisschoppen. Hoe bijzonder ingrijpend en confronterend lichamelijk en geestelijk lijden ook kunnen zijn, toch moeten we beducht blijven voor de verleiding om er een einde aan te maken door euthanasie. “Dat die bekoring ons overvalt, is best te begrijpen want de ontmoediging bij de zieke of in zijn omgeving kan totaal zijn. Maar toch moeten we ook het sluipend gif in deze houding onder ogen durven zien. Want als we het leven van een mens louter laten afhangen van zijn individuele instemming met euthanasie, evolueren we naar een samenleving die niet meer gebaseerd is op het vertrouwen dat we in elkaar mogen hebben om voor elkaar te zorgen.”
Kwetsbare mensen
“Het is waar dat niemand zijn naasten tot last wil zijn en dat iemand doodsangst kan uitstaan bij de gedachte alleen gelaten te worden met de nakende dood”, aldus de bisschoppen. “Voor een zieke kan dit een lange fase van pijnlijke onzekerheid, van zinloosheid of diepe ontmoediging betekenen. In deze cruciale periode hopen we dat elke zieke de zorgende nabijheid van een medemens mag ervaren. Zorgverleners die aan de zieke tonen dat zijn menselijke waardigheid oneindig veel meer is dan de uitputting van zijn lichaam of zijn geest. Zieken moeten zich niet schamen bij het besef niet langer voor zichzelf te kunnen zorgen. Zo’n intense periode krijgt nog meer gewicht als het gaat om erg kwetsbare mensen, zoals minderjarige of dementerende personen. Zijn we het niet aan elkaar verplicht om met een bijzondere waakzaamheid te zorgen voor hen die nog niet of niet meer over al hun fysieke of mentale mogelijkheden beschikken om weloverwogen beslissingen te nemen? Is euthanasie voor deze mensen die aan de zorg van anderen zijn toevertrouwd niet in tegenspraak met onze diepste menselijkheid? Uitgerekend daar waar we elkaar het sterkst nabij moeten zijn, kiezen we voor meer afstand.”
De bisschoppen vragen ook aandacht voor de mogelijke consequenties op lange termijn van een uitbreiding van de wet. Riskeert een geschreven vraag om euthanasie in het geval van dementie niet zo banaal te worden dat men zich op den duur zal afvragen of een dergelijk document eigenlijk nog wel nodig is? Zal de vraag naar euthanasie voor een minderjarige niet als zo ‘redelijk’ of zo ‘normaal’ worden ervaren dat euthanasie zou moeten kunnen bij elk kind vanaf het ogenblik dat zijn ziekte of handicap in onze ogen ondraaglijk is geworden? Is het dit soort samenleving dat wij willen uitbouwen?Palliatieve zorg uitbouwen
De bisschoppen roepen de wetgever op om de zorgsector en vooral de palliatieve zorgeenheden nog meer toe te rusten om zwaar zieke mensen - minderjarig of dement - nog beter te kunnen opvangen. “Onze weigering om euthanasie toe te passen is geen keuze voor het lijden of voor het doen lijden of laten lijden. In de palliatieve zorgverlening kan men steeds beter het lijden verlichten. Deze pijnverlichting maakt dat er minder aanvragen voor euthanasie zijn. “
De bisschoppen danken en bemoedigen dokters en al het verzorgende personeel die het beste van zichzelf geven in hun zorg voor de meest kwetsbare mensen en hun gewetensvrijheid mag in geen geval aangetast worden.
Door zich uit te spreken over zo’n gevoelig onderwerp willen de bisschoppen hun bijdrage leveren aan de werking van de democratie en aan het begrip van de menselijke vrijheid en waardigheid. “Uiteindelijk gaat het erom hoe we in de samenleving met elkaar omgaan, in het bijzonder met de zwakste mensen onder ons. Wij zijn allemaal mensen van vlees en bloed. Dat is de diepste werkelijkheid die ons verbindt en die ons er moet toe aanzetten om elke vorm van geweld en elke vorm van druk op elkaar, te weren uit onze omgang. Wij denken dat onze democratie meer gediend is met de erkenning van onze menselijke verbondenheid die veel fundamenteler is dan de broze instemming met euthanasie.”° Visietekst van de Belgischie bisschoppen
° Naar de integrale tekst van de presentatie van mgr. Leonard
° Naar de integrale tekst van dr. Chantal KortmannBron: Kerknet.be
6 maart '13 / Kardinaal Danneels: 'Kerk moet zich bekeren'
Kardinaal Danneels, op de valreep nog stemgerechtigd, mag voor de tweede keer in zijn leven deelnemen aan een conclaaf. ‘Kerk & Leven’ had een gesprek met hem, vlak voor zijn vertrek naar Rome.
Of hij ernaar uitkijkt? „Iedereen weet dat ik niet zo houd van netwerken en strategieën bepalen, maar het is nu eenmaal de plicht van kardinalen om een nieuwe paus te verkiezen en ik zal trachten dat zo goed mogelijk te doen, vermoeiend of niet.”
Toch verheugt de kardinaal zich ook wel op wat er te gebeuren staat. „Wordt het preconclaaf gekenmerkt door vergaderingen en veel praten, het conclaaf zelf is als een liturgie, compleet met rituelen en gewaden. Alle ruim honderd kardinalen hullen zich in stilte en proberen in eer en geweten de beste keuze te maken. Indrukwekkend is dat en mooi om mee te maken. De stilte wordt slechts onderbroken bij het voorlezen van de namen na elke stemmingsronde. Wie dat wil, kan op een blad streepjes zetten om de stand bij te houden, maar meestal heb je al snel door welke richting het uitgaat. De blaadjes worden overigens telkens opgehaald als voer voor de kachel die zwarte of witte rook zal uitstoten.”
‘Je weet nooit hoe een stemming kan evolueren’
Bij de vorige pausverkiezing was niemand echt verbaasd over het resultaat. Op de vraag of de keuze ditmaal verrassender zal zijn, moet de kardinaal het antwoord schuldig blijven. „Je weet nooit hoe een stemming plotseling kan evolueren. Laat de heilige Geest zijn zin maar doen.”
Kardinaal Danneels zegt zich vooral al biddend voor te bereiden op het conclaaf. „Voorts kijk ik naar de noden van de Kerk en zoek ik een profiel dat daaraan beantwoordt en dat een meerderheid van de kardinalen zou kunnen overtuigen. Niemand bezit alle charisma’s, we moeten gewoon de beste kiezen.”
Maar welke zijn dan de grootste noden van onze Kerk volgens de kardinaal? „Allereerst eenheid in verscheidenheid. De paus als een-makende figuur is buitengewoon belangrijk, maar tegelijk kan de collegialiteit nog veel verbeterd worden. Er is een andere debatcultuur nodig in de bisschoppensynode en meer beslissingsrecht op een lager niveau.”Prioriteiten
Kardinaal Danneels hoopt daarnaast dat Benedictus’ opvolger de curie tot de orde roept, het carrièrisme aanpakt en de buitenwereld meer inzicht geeft in de werking van het Vaticaan. Ook meer openheid voor de moderne cultuur ligt hem na aan het hart. De kardinaal houdt ook een vurig pleidooi voor een meer vooraanstaande plaats voor vrouwen in de kerkelijke organisatie. „De Congregatie voor de Religieuzen kan en moet geleid worden door een vrouw. De ontzaglijke meerderheid van de religieuzen is immers vrouw.”
Sinds de aankondiging over het aftreden van Benedictus XVI neemt de media-aandacht voor de Kerk niet af. In en rond het Vaticaan vallen dan ook heel wat sappige verhalen te rapen en lang niet altijd de meest opbeurende. „De Kerk heeft het lastig en de crisissfeer wordt extra aangedikt in de media, maar ik ben er zeker van dat de kardinalen hun gezond verstand bewaren, net als hun zin voor verantwoordelijkheid”, meent kardinaal Danneels.
Toch vindt de kardinaal het tijd dat de paus met alle bisschoppen en de hele kerkgemeenschap „aan de Jordaan gaat staan om te luisteren naar de boodschap van Johannes de Doper, die streng oproept tot bekering”. En hij vervolgt: „Een geste van boetedoening is op haar plaats. We moeten God weer centraal stellen en het evangelie beleven zoals Franciscus dat deed. De rest is slechts hulpmiddel. Die innerlijke bekering en de beleving van het evangelie in de praktijk zijn nodig om als Kerk te overleven. De fundamentele vraag als het gaat over de toekomst van de Kerk, is dus voor mij: zal de Kerk zich bekeren?”
5 maart '13 / Maronitische patriarch bezoekt Moskou
De Maronitische patriarch van Antiochië, kardinaal Bechara Boutros Rai, kwam gisteren aan in Rome, na een bezoek aan Moskou. De Libanese patriarch sprak er met belangrijke politici en leiders van het Russisch-orthodox patriarchaat van Moskou. Hoogtepunt van het bezoek was de ontmoeting met de Russisch-orthodoxe patriarch Kyrill I in het bekende Danilov-klooster in Moskou.
Beide kerkleiders prezen de onderlinge samenwerking en de brugfunctie van de Maronitische Kerk bij de dialoog met de orthodoxe Kerk. De kardinaal prees de inzet van Rusland, evenals de Russisch-orthodoxe Kerk voor de verdediging van de rechten en gelijkberechtiging van christenen in het Midden-Oosten. Patriarch Bechara Boutros Rai: “Wij zijn verworteld met het oosten. Wij waren hier al zeshonderd jaar vroeger dan de islam.”
Patriarch Kyrill bedankt Paus Emeritus
De Russisch-orthodoxe patriarch Kyrill bedankt de paus voor zijn bijdrage tot de relatie tussen de katholieke en de orthodoxe Kerk. “Zijn pontificaat gaf een positieve impuls aan de relaties tussen de Russisch-orthodoxe en de katholieke Kerk. Wij hopen dat deze goede relaties en het wederzijdse vertrouwen zich ook onder zijn opvolger blijven ontwikkelen.” De patriarch prijst de trouw van de paus emeritus betreffende de gemeenschappelijke geloofsschat en de traditie. “In een tijd van moreel relativisme verhief hij moedig zijn stem ter verdediging van het ideaal van het Evangelie.”
Bron: Kerknet.be
4 maart '13 / Conclaaf
Kerknet.be heeft naar aanleiding van de komende pausverkiezing een microsite geopend.
Een warme aanbeveling voor wie meer achtergrond wltl over dit gebeuren en het conclaaf op de voet wilt volgen.http://www.kerknet.be/microsite/paus/
3 maart '13 / Woord van leven: De kunst van het vergeven
Het Woord van leven, uitgegeven door de Focolarebeweging, wordt genomen uit een evangelielezing volgens de liturgie van deze maand. De tekst wil helpen om tot een concrete beleving van het evangelie te komen.
De tekst wordt in 90 talen uitgegeven en bereikt wereldwijd via drukpers, radio en televisie meer dan 26 miljoen mensen. Tevens is het in vele talen beschikbaar op internet.Het Woord van leven van deze maand maart vind je hier.
2 maart '13 / Vanuit Taizé: Een stad zo mooi als geen ander (Op. 21, 1-6)
De gemeenschap van Taizé biedt maandelijks de mogelijkheid om via hun website een kort bijbelgedeelte met overweging te lezen om het 'zoeken naar God ook in het dagelijks leven door stilte en gebed te ondersteunen'.
De Bijbeltekst voor deze maand maart vind je hier.
1 maart 2013 / Broederlijk Delen: 'Paus moet aandacht hebben voor groeiende sociale onrechtvaardigheid'
Broederlijk Delen zegt als christelijke ontwikkelingsorganisatie te hopen dat de nieuwe paus aandacht blijft hebben voor de groeiende kloof tussen arm en rijk. “Wij hopen dat de nieuwe paus aandacht heeft voor deze toenemende onrechtvaardigheid in onze wereld. Terwijl sommigen steeds rijker worden, krijgen de armste bevolkingsgroepen het hard te verduren, vooral in deze tijden van crisis en besparingen. Spreken over een God van liefde en verzoening is belangrijk, maar onvoldoende. In de Bijbels-christelijke traditie is God ook altijd een God van gerechtigheid. God neemt het op voor de armsten, voor hen aan wie onrecht wordt aangedaan.”
“Heel veel wereldproblemen kunnen niet met aalmoezen opgelost worden. Ze vragen structurele en maatschappelijke veranderingen, die vaak ingaan tegen de belangen van de rijken en de machtigen. In het voetspoor van Jezus van Nazareth dient de Kerk dus meer de kant van de slachtoffers van de geschiedenis en van de zwakste bevolkingsgroepen te kiezen. De inspiratie van het evangelie samen met degelijke maatschappijanalyses laten ons toe de tekenen van de tijd goed te verstaan. Wil de Kerk in onze wereld relevant blijven, dan moet ze vanuit het evangelie de gelovigen en de mensen van goede wil mobiliseren om de armoede de wereld uit te helpen”, zegt Lieve Herijgers, directeur van Broederlijk Delen. “
Dat de toekomstige paus uit het Zuiden zou komen, vindt de ontwikkelingsorganisatie een goede zaak, op voorwaarde dat de dialoog met de wereld van vandaag voorop blijft staan. “Onze wereld van vandaag staat voor gelijkheid tussen man en vrouw, voor meer autonomie en meer participatie in beleidsstructuren, voor democratie, voor echte dialoog met de moderne wetenschap en cultuur, voor diversiteit, … allemaal positieve verworvenheden van de moderne wereld. Grote waardering en respect voor wat mensen aan de basis doen en denken behoort ook tot dat moderne levensgevoel. Het is met deze moderne wereld die zich in sneltempo ook in het Zuiden ontwikkelt, dat de toekomstige paus in dialoog moet gaan, of hij nu uit Europa, de VS, Latijns-Amerika of Afrika komt”, aldus nog Lieve Herijgers.
Bron: Kerknet.be
28 febr. '13 / Tv-tip: Abdicatie paus Benedictus XVI
Vanaf vanavond, 20.00u, is Benedictus XVI officieël geen Paus meer. RKK-kruispunt biedt een live-uitzending aan rond dit gebeuren.
Leo Fijen en Antoine Bodar blikken terug op het pausschap van Joseph Ratzinger.
Wilfred Kemp brengt het laatste nieuws en reacties vanuit Rome.
- RKK-Kruispunt, Nederland 2, 19.30u - 20.30u. -RKK biedt ook volgende zondag een uitzending aan over het aftreden van de paus en de tijd van het conclaaf naar de komende pausverkiezing.
- RKK-Kruispunt, zondag 3 maart, Nederland 2, 23.00u. -
27 febr. '13 / Een goed gevoel
In Sint-Michiel Leopoldsburg loopt het Ziezo-project, waarbij leerlingen vrijwillig een sociaal engagement opnemen. Carolien, Wannes en Glenn zijn jongeren die elk op hun manier anderen proberen te helpen. Bovendien worden ze daar zelf ook een stukje gelukkiger door.
Checkpoint-tv
26 febr. '13 / 'Kakafonie van interreligieuze monologen overstijgen'
Vertegenwoordigers van christelijke en andere geloofstradities hebben recentelijk een informeel ontbijtgesprek gehouden in Brussel. Menig leidsman heeft daarbij de nood onderstreept om burgers op te voeden tot dialoog met andersgelovigen.
“We leven in tijden van intolerantie.” Met deze analyse leidde minister van Justitie Annemie Turtelboom (Open Vld), bevoegd voor de erediensten, het recente ‘Interfaith Harmony Breakfast’ in de Brusselse vestiging van Sant’Egidio in. Tal van religieuze vertegenwoordigers traden de politica bij. Ze vroegen aandacht voor de “broederstrijd in Syrië”, “de financiële en morele crisis binnen de Griekse samenleving”, de “druk op het klassieke gezin” of nog voor de “negatieve beeldvorming rond moslims”.
Voorbeeld geven
“In het licht van al die problemen dienen hoofden van religieuze tradities het goede voorbeeld te geven. Wederzijds respect en de wil om verdeeldheid te overstijgen zijn daarom de boodschap”, pikte de protestantse synodevoorzitter Steven Fuite in. Instemming alom, niet het minst bij de aanwezigen die binnen hun thuisregio’s geen klimaat kennen waarin interreligieuze dialoog gedijt. Toch plaatsten sprekers ook kanttekeningen bij het soort gesprekken dat ze zelf voeren. Zo benadrukte hulpbisschop Leon Lemmens dat ontmoetingen met andersgelovigen nog vaker mogen plaatsgrijpen op het terrein, zeker met de talrijke vluchtelingen.
Ook islamkenner Yacob Mahi wees een valkuil voor interreligieuze gesprekken aan. “Door ‘valse diplomatie’ en schroom om onze specificiteit te benoemen, dreigen we naast elkaar te praten. Het resultaat is niet langer een dialoog maar een kakofonie van monologen om mijn christelijke tafelgenoot, Zadik Avedikian, te parafraseren. Dat leidt tot een steriel gesprek en biedt geen perspectief op engagement. Dit terwijl we een dialoog pas realiseren in het concrete. Vragen we ons niet beter af welke tastbare oplossingen voor pakweg jeugdwerkloosheid uit interreligieuze overlegfora voortvloeien?”
In reactie op Mahi gaven de meeste religieuze gezagsdragers aan dat gelovigen en bij uitbreiding alle burgers opleiden tot dialoog, een noodzakelijke eerste stap blijkt. Denksporen die daartoe werden voorgesteld, variëren van extra aandacht voor andere levensbeschouwingen in het onderwijs tot kalenders waarop elkaars religieuze feesten voorkomen. Een echt actueel werkpunt blijft evenwel ‘off the record’. In de marge van de bijeenkomst werd wel verklapt dat de aanwezigen samen nadenken over “een actie die de Europese waardecrisis mee dient aan te pakken”.
De geest van Assisi
Dit interreligieuze ontbijt was in ons land aan zijn derde editie toe. Het past in de ‘World Interfaith Harmony Week’ die koning Abdullah II van Jordanië internationaal heeft gelanceerd. Zijn ambitie om christelijke en islamitische religieuze leiders te verenigen in dialoog is opgepikt door Sant’Egidio. “Een prima initiatief dat bij mij de herinnering oproept aan de eerste interreligieuze gebedsdag voor de wereldvrede in 1986”, besloot de apostolische nuntius voor België, aartsbisschop Giacinto Berloco. “Paus Johannes Paulus II heeft tijdens dat memorabele treffen in Assisi met kopstukken van de grote wereldgodsdiensten gebeden voor de vrede. Een waar profetisch teken dat uiteenlopende culturen ook vandaag nog inspireert tot vredig samenleven. En deze inspirerende ‘geest van Assisi’ is hier vandaag neergedaald.”
° Joris Delporte / Tertio
25 febr. '13 / Geloofsgesprekken
In de catechese hebben wij geen leraren nodig, maar getuigen. Dat is het motief van de Nederlandse televisiemaker Leo Fijen om voor Omroep RKK op zondag een echt geloofsgesprek met iemand in te blikken. Dit boekje bundelt een rist van die gesprekken. Aan het woord komen katholieken, van bisschoppen tot politici, priesters, jongeren, vrouwen, mannen, getrouwd en celibatair. Doel is „de sprakeloosheid te doorbreken”, zoals mgr. Gerard de Korte het stelt.
Fijen formuleert het aldus: „Als katholieken in het openbaar spreken, dan is dat vaak over kerkpolitieke thema’s of onderwerpen die het in de pers goed doen. Dat doen zij in dit boek niet. Integendeel, zij spreken hier over de binnenkant van hun geloof. Het gaat steeds om de uitdrukking van het diepste wezen van het geloof, om de bron waaruit katholieken leven. Als een onbevangen zoektocht naar de bron van ons geloof en naar de ziel van de katholieken. Ook met een zeker fierheid op de katholieke traditie.”
Honderdvijftig gesprekken zijn het, het een al langer dan het ander. Leo Fijen steekt van wal met een kort gesprek met Epke Zonderland, turner en revelatie op de Olympische Spelen in Londen. Hij is katholiek opgevoed, altijd katholiek gebleven en met een hart dat klopt van geloof in Christus kijkt hij anders naar topsport. Tientallen personen komen aan het woord: een pastoor-deken die zelf erg ziek is en alles uit handen moet geven, iemand die reeds 42 jaar bedlegerig is zowel als de abt van de trappisten van Lilbosch. „God zie je maar van de achterkant”, zo leert de lezer.
Het is ook een werkboek met vragen voor persoonlijke overweging en groepsgesprek. Paul van Geest stelt ten behoeve van de lezer een kleine katholieke catechismus samen. Wezenlijk is dat, meer nog dan in haar geschiedenis en traditie, de katholieke Kerk haar kracht openbaart in de sacramenten en de liturgie. In de Kerk wordt immers niet enkel geloofd, maar ook gevierd. Dat aspect is ook in de gesprekken nadrukkelijk aanwezig.
„Dankzij de liturgie blijken grenservaringen, die verwondering, ontzag en extase oproepen, voor de Kerk kansen om nieuwe mensen te bereiken, omdat de liturgie, beeldtaal en rituelen de mensheid haast doet zien wat er voorbij de horizon is die zij waarneemt met het blote oog. Van wat geen oog heeft gezien, getuigen veel mensen in dit boek.” (eds)
° Leo Fijen, Geloven op zondagmorgen. Katholieken doorbreken de sprakeloosheid, Kok, Utrecht, 2013, 272 blz., 19.90 euro.
Het boek is te koop via het mediacentrum van Kerknet.be.
Bron: Kerknet.be
24 febr. '13 / Habermas looft bijdrage van godsdiensten tot de vrede
De Duitse filosoof Jürgen Habermas heeft tijdens een conferentie in Wenen de bijdrage geprezen van godsdiensten tot de vrede. “Godsdiensten hebben een grote bijdrage geleverd tot het beheersen van conflicten, en in het bijzonder in Europa. Zij kunnen een bron zijn om zich in te zetten voor de inclusie van minderheden en de uitbouw van een politieke cultuur. Waarden zoals solidariteit zijn juridisch niet afdwingbaar.”
De conferentie in Wenen had als thema ‘Rethinking Europe with(out) Religion’. De deelnemers bogen er zich over de maatschappelijke rol van godsdienst in een pluralistisch Europa.Bron: kerknet.be
23 febr. '13 / De zon zoals we haar nog nooit zagen
De NASA heeft een filmpje op zijn website geplaatst met verbluffend gedetailleerde beelden van de zon. 'De beelden hebben ieders hoop en verwachtingen overtroffen', klinkt het.
Sinds 2010 loopt de missie Solar Dynamics Observatory (SDO), waarbij een satelliet vijf jaar lang de zon bestudeert. Het doel van de SDO is om meer te weten te komen over de invloed van de zon op de aarde en de ruimte om de aarde.
De foto’s en video’s zijn gemaakt met behulp van diverse lichtgolflengten waardoor de verschillende samenstellingen van de zon en bewegingen kunnen worden vastgelegd.
Bijzonder op de beelden is de ringvormige gloed boven het oppervlak van de zon. Het lijkt op plasma dat door magnetische krachten in twee richtingen tegelijkertijd wordt opgestuwd.
Ook dat is God.
Bron: Nieuwsblad.be
22 febr. '13 / Ieder mens is beeld van God
Zoals verwacht keurde de Franse Assemblee nationale vorige week met een ruime meerderheid het wetsvoorstel goed over het huwelijk voor iedereen. Er zijn de voorbije weken en maanden tussen voor- en tegenstanders bijzonder harde woorden over gevallen. Wie zich tegen het wetsvoorstel uitspraken, werden weggezet als reactionairen en homofoben, voorstanders kregen voor de voeten geworpen dat ze er het klassieke gezin als een van de fundamenten van de beschaving mee onderuithaalden.
Ook de Franse bisschoppen delen in de klappen. In hun verklaring 'Elargir le mariage aux personnes de même sexe - Ouvrons le debat' tonen ze aan de ene kant begrip voor de vraag van homoseksuele koppels om de duurzaamheid waarmee ze hun relatie beleven een juridisch kader te geven. Maar het huwelijk openstellen voor andere relaties dan de heteroseksuele, vinden de Franse kerkleiders op basis van hun biologisch-antropologische argumentatie onmogelijk te verantwoorden. Voor hen en zovele anderen die er zo over denken, houdt dat immers de ontkenning in van het fundament zelf waarop het instituut huwelijk moet gegrond zijn en waaraan het uiting geeft: het verbond dat twee seksueel wezenlijk verschillende partners met elkaar voor altijd willen aangaan en dat - en niet het minst - de mogelijkheid inhoudt om zelf nieuw menselijk leven te scheppen zonder tussenkomst van een derde.
De bisschoppen hebben moeten ondervinden dat al wat daarvan blijft hangen het tegen is terwijl dat evengoed kan omschreven worden als een voor: voor het absolute respect voor het seksuele verschil als voorwaarde om te kunnen spreken van een huwelijk. Dat heeft niet alleen te maken met een maatschappij waarin communiceren steeds vaker wordt gereduceerd tot bits en bites en elke nuance het kind van de rekening is, maar ook met de vaststelling dat het kerkelijke jargon niet meer wordt begrepen. Vooral staat zo n redenering haaks op het feit dat in dit postmoderne tijdsgewricht het streven naar gelijkberechtiging er meer en meer in bestaat verschillen ingrijpend te relativeren. Gelijkwaardigheid moet het steeds meer afleggen tegen gelijkheid. VS-president Barack Obama gaf daar in zijn inaugurale toespraak vorige maand nog een treffend voorbeeld van toen hij zijn keuze voor het homohuwelijk verantwoordde met gelijk geschapen en gelijke liefde die ons verbindt.
Intussen dreigt de katholieke kerk nog maar eens het odium op zich te hebben geladen van altijd maar tegen te zijn, niet het minst tegen de vrijheid en de autonomie van de mens. Nochtans is een Jezus-volgeling - zoals Jean Vanier, de grondlegger van de Arkgemeenschappen, het vorige week nog benadrukte - allereerst voor: voor de armen, voor de zwaksten, voor de uitgestotenen, voor de mensen en hun integrale ontplooiing. En of een christen nu voor of tegen het huwelijk voor iedereen is, hij is in ieder geval vanuit het evangelie geroepen het op te nemen voor elke mens die nog steeds wegens zijn of haar seksuele geaardheid niet wordt aanvaard. En dat zijn er nog altijd heel velen, want onverdraagzaamheid en het geweld ter zake - hier zowel als elders - woekeren voort of nemen zelfs toe. Denk maar aan wat gaande is in sommige Afrikaanse en Arabische landen, maar evenzeer in Rusland. Denk maar aan de studie van hoogleraar Mark Elchardus die uitwijst dat een op de tien Gentse en Antwerpse scholieren geweld op homo s goedkeurt en waarbij in het bijzonder het verschil tussen moslims en niet-moslims opvalt. Maar ook christenen siert bescheidenheid, want in welke mate voelt de homoseksuele medemens zich in de eigen kerkelijke milieus echt welkom en thuis? In deze veertigdagentijd is het meer dan passend zich daarover extra te bezinnen en vooral er werk van te maken.
Geert De Kerpel
Bron: Tertio
21 fevr. '13 / Vasten in de christelijke traditie(s)
Deze tekst is een samenvatting van de lezing ‘Geschiedenis van het christelijke vasten’ die Anthony Dupont gaf in het Parochiaal centrum van Kessel-Lo, op 12/03/08.
In de christelijke traditie zijn verschillende belevingsvormen van vasten te ontdekken. Deze tonen verschillende perspectieven op het vasten, die steeds wezenlijk met elkaar verbonden zijn. Er zijn drie mogelijke benadering: wettisch, ascetisch & religieus-moreel. Deze drie onthullen steeds iets van het wezen van vasten, op een verschillende manier, maar steeds ook wezenlijk met elkaar verbonden daar het steeds om hetzelfde vasten gaat.
Het wettische aspect
In de wettische benadering kunnen we onderscheid maken tussen onthouding en vasten. Onthouding staat voor het zich onthouden van bepaald voedsel of drank. Deze onthouding wordt geregeld via een verzameling van geboden, verboden en wetteksten. Vasten staat voor deze onthouding op specifiek hiervoor vastgelegde tijden.
Onthouding
De wortels van de onthoudingswetten bevinden zich in het Oude Testament. In het tweede scheppingsverhaal geeft God aan de mens het verbod om te eten van de vruchten van de boom van de kennis van goed en kwaad. Dit is de symbolische uitdrukking dat er een grens is aan de vrijheid van de mens. Toch negeert de mens dit verbod en eet van de boom. De mens probeert de plaats van God in te nemen. Theologen noemen dit hoogmoed. De mens probeert volgens de Bijbel deze grens voortdurend te doorbreken. Denk maar aan Kaïn die Abel vermoordt of aan de mens die de hemel tracht te bestormen in het verhaal van de toren van Babel. Daarom wil God na de zondvloed duidelijker afspraken maken. Noah krijgt de toestemming om alles wat beweegt op aarde te eten, tenzij vlees waarin nog bloed zit. In Leviticus wordt dit voedselgebod meer technisch uitgewerkt. Dit vindt vandaag zijn neerslag in het joodse onderscheid tussen koosjer en niet-koosjer eten.
Christenen houden zich niet aan deze voedselwetten ten gevolge van een discussie tussen Petrus en Paulus. Petrus vond dat heidenen eerst jood moesten worden om christen te kunnen zijn, maar Paulus vond dit niet nodig. Hij won het pleit en zo moesten christenen zich niet eerst onderwerpen aan de joodse wetten en gebruiken, zoals de besnijdenis en de joodse voedselvoorschriften. Toch ontwikkelt zich in het vroege christendom ook een systeem van onthouding- en vastenwetten. Reeds vanaf de middeleeuwen was er een duidelijk systeem: op bepaalde dagen en in bepaalde periodes was het verboden om vlees te eten. Hier zit een theologische redenering achter. Het zich onthouden van vlees is een uitdrukking van de strijd tegen de zondige verlangens, die door Paulus ‘vleselijke verlangens’ genoemd worden. In de loop der tijden ontstond er een heel uitgebreid en rigide systeem met specifieke wetten over wie zich wanneer aan welke regels moest houden. Dit vond zijn neerslag in de codexen van het canoniek recht (1917 & 1983). Terwijl deze vastenwetgeving aanvankelijk bedoeld was om de inhoud en bedoeling van de vasten te beschermen en te stimuleren, kwam de klemtoon steeds meer te liggen op de regels om de regels en werden inhoud en bedoeling uit het oog verloren.
Vasten
Vroeger werd op iedere vrijdag en zaterdag gevast, op alle dagen van de veertigdagentijd, op bepaalde dagen tijdens de advent en ter voorbereiding van een aantal feesten zoals Pinksteren, Allerheiligen en Maria Immaculata. Ook in de vroegchristelijke gemeenten werden belangrijke gebeurtenissen voorbereid door vasten en gebed. Net als bij de onthoudingsregels groeide dit uit tot een uitgebreid wettelijk systeem doorheen de geschiedenis van de Kerk.
Een bijzondere periode van vasten is de veertigdagentijd. In de tweede eeuw ontwikkelde zich een vastenperiode als voorbereidingstijd op Pasen. Aanvankelijk was dit een korte periode van boetedoening op de vrijdag en de zaterdag voor Pasen en dit op ‘de dagen dat de bruidegom weggenomen was’ (Mt. 9, 15; Mc. 2, 20 & Lc. 5, 35). Pas in de vierde eeuw evolueerde het naar een periode van veertig dagen. Men koos voor deze tijdspanne omwille van symbolische redenen. Zo verbleef Mozes veertig dagen op de berg Sinaï zonder voedsel en drank, de zondvloed duurde veertig dagen en Christus zei neen tegen de verleidingen van de duivel tijdens een veertigdaagse vasten in de woestijn.
Aanvankelijk was deze veertigdaagse vastenperiode voorbehouden voor de boetedoening van de penitenten (gelovigen die omwille van zware zonden voor een periode buiten de kerkgemeenschap werden geplaatst en na veertig dagen van publieke boetedoening op Pasen terug in de gemeenschap opgenomen werden) en doopleerlingen, maar al snel werd het een vasten voor alle gelovigen, vanuit de theologie dat alle gelovigen moeten sterven met Christus om samen met Hem in de paasnacht opnieuw te verrijzen.
Het ascetische aspect
Deze benadering legt sterk de nadruk op ascese, onthechting, afstandname van het lichamelijke met de bedoeling dit lichamelijke te overstijgen. Deze vorm van ascetisch vasten is vooral gestoeld op Paulus, die schrijft over de strijd tussen het lichamelijke en het geestelijke. Hiermee verdedigt Paulus geen dualisme, waarbij het lichaam volledig slecht zou zijn en de geest onverdeeld goed. Hij vindt de ‘vleselijke ingesteldheid’ zondig, met name de neiging om zich te richten op het aardse. Lichamelijke onthouding moet dus beantwoorden aan een vasten van de geest. Vasten moet helpen om in aanraking met God te komen. Ascese ontkent dus het aardse niet, maar wil een te grote gehechtheid aan dit aardse voorkomen en binnen het aardse een ruimte creëren om in relatie met God te kunnen komen.
Het religieus-morele aspect
Dit aspect gaat op zoek naar de diepere inhoud en de authentieke bedoeling van de vasten. In het evangelie waarschuwt Jezus zelf tegen een verkeerde beleving van het vasten. Niet het uiterlijke vasten, maar de innerlijke gesteldheid telt en ascetische prestatiezucht is uit den boze. Vasten is met andere woorden een innerlijke gesteldheid: bekering van het hart. Augustinus plaatst vasten binnen een triptiek van vasten, aalmoezen geven en bidden. Vasten leert volgens hem beheersing en matiging. De behoefte aan eten en drinken wordt tot juiste proporties teruggebracht. Vasten helpt om zich te realiseren dat het eigen ik niet centraal staat in de schepping en om die schepping op een juiste wijze te gebruiken, namelijk steeds gericht naar de Schepper. Dit vasten drukt zich ook uit in een solidariteit met hen die zelf geen voedsel hebben. Dit impliceert een delen van de eigen bezittingen. Beide aspecten staan in het teken van de liefde tot God. Dit wordt uitgedrukt in het derde deel van de triptiek: de vasten is een periode van verdiept gebed.
Conclusie
Vasten is niet zoals de kinderen vroeger deden: veertig dagen niet snoepen, alle snoepjes gedurende de vasten opsparen in een doos en op Pasen alles opeten. Vasten is ook geen vorm van een religieus dieet, dat als doel op zich zou fungeren, de vergissing van de wettische benadering en waar sommige overijverige asceten de bal mis sloegen. Nee, de matiging van voedsel heeft te maken met enerzijds het herstellen van een innerlijk evenwicht door een bezinning hoe we ons tot de materiële wereld verhouden en anderzijds met het herstellen van rechtvaardigheid door te delen met de armen. Het is een periode van zelfonderzoek: zowel het uitzuiveren van de eigen verlangens en aspiraties (‘wat is belangrijk in mijn leven?’, ‘waar ligt het ware geluk?’) als een periode van bewustwording van de eigen kleine menselijke kanten, en vanuit dit besef van de eigen kleinheid er toe komen de kleinheid van anderen te vergeven. Deze hernieuwde openheid naar het eigen innerlijk en naar de medemens staat steeds in het teken van een hernieuwde openheid naar God: de triptiek van vasten, aalmoezen en gebed. Het is met andere woorden een bekeringsperiode van het hart, een periode waarin de mens opnieuw Gods barmhartigheid ontdekt.
Bron: http://www.pastoralezorg.be/
20 febr. '13 / Kruiswegmeditaties van Kardinaal Godfried Danneels
Op 11 maart verschijnt het boekje 'Meditaties bij de kruisweg' van kardinaal Danneels. Het bevat voor elke statie van de kruisweg een poëtische bezinning die de kardinaal speciaal schreef om tijdens de liturgie gebruikt te worden. Het boekje is geïllustreerd met kleurrijke afbeeldingen van schilderijen van Wim Van Rompuy.
10,5 x 16 cm; 64 blz.
Prijs:
2,95 euro/ex.
vanaf 20 ex.: 2,50 euro/ex.
vanaf 50 ex.: 2,00 euro/ex.Verzendingskosten in België:
1 tot 5 ex.: 2,50 euro
vanaf 6 ex.: 7,00 euro
Voor verzending buiten België worden de portkosten plus 0,75 euro verpakkingskosten aangerekend.Via dit formulier kunt u nu reeds de MEDITATIES BIJ DE KRUISWEG van kardinaal Danneels bestellen.
19 febr. '13 / Benefietconcert - Noot voor Nood
Op zaterdag 23 februari 2013 om 15 uur vindt in de Sint-Andrieskerk van Antwerpen het slotconcert plaats van de benefietactie ‘Noot voor Nood’ ten voordele van Kamiano, het Antwerpse restaurant voor daklozen.
Het ZVEZDOLIKI-ensemble met Gregory Frateur en Elise Caluwaerts als zangsolisten brengen een unieke uitvoering van het Stabat Mater van Pergolesi.
U kan deze actie ondersteunen door de muzieknoten aan te kopen. Alle info vindt u hier.Bron: Sant' Egidio
18 feb. '13 / Augustinus van Hippo
Over Augustinus van Hippo (354-430) is al veel gepubliceerd. De man schreef ook zelf ontzettend veel, over de Bijbel, preken en ook over zichzelf. Dat is allemaal op wonderlijke wijze bewaard gebleven, wellicht omdat deze kerkvader als geen ander het denken van de Latijnse Kerk in één vorm goot. Augustinus is dan ook een van weinige mensen uit de oudheid over wie we echt veel weten.
Henry Chadwick (1920-2008) was een anglicaanse geestelijke en de dean van Christ Church in Oxford. Hij was ook een gerenommeerd professor theologie. „De anglicanen hebben misschien geen paus,” schreef aartsbisschop Rowan Williams bij de dood van Chadwick in 2008, „maar wij hadden wel Henry Chadwick.” De laatste vijfentwintig jaar van zijn leven was Chadwick bijzonder geïnteresseerd in de persoon en het werk van Augustinus. Dat resulteerde in lezingen en in 1991 in een bijzonder boek dat thans vertaald werd door twee Nederlandse Augustinuskenners.
Chadwick levert geen heiligenleven af, maar vertelt op een levendige wijze het verhaal van Augustinus’ bestaan en leidt de lezer binnen in diens denken. Hij doet dat op een eerlijke manier, schuwt ook zijn kritiek niet. Hij toont steeds aan hoe diep Augustinus beïnvloed werd door de intellectuele, politieke en sociale context van zijn tijd.
Augustinus speelde een grote rol in het ontstaan van het concept van de erfzonde, waardoor als gevolg van de fout van Adam en Eva het lijden in de wereld is gekomen. De kerkvader hanteerde bijgevolg ook een behoorlijk negatieve kijk op seksualiteit, die bij ons vandaag zeer vreemd overkomt. Toch had hij net daarmee een grote invloed op de wijze waarop de rooms-katholieke Kerk eeuwenlang naar seksualiteit keek.
Volgens Chadwick is Augustinus in zijn betoog over seksualiteit echter bijna nooit consistent en vaak zeer dubbelzinnig. Dat wordt vaak verklaard door het feit dat Augustinus in zijn jeugdjaren een relatie had met een slavin, met wie hij een kind had. Terwijl hij zelf nooit trouwde, was het huwelijk voor hem heilig, maar de fysieke vereniging schatte hij blijkbaar laag in.
Chadwick benadrukt evenwel dat Augustinus meermaals een lans brak voor de rechten van de vrouw. Voor hem zijn man en vrouw volstrekt gelijkwaardig. Vreemd genoeg vergat de Kerk net dat heel lang. (eds)
Henry Chadwick, Augustinus van Hippo, Halewijn, Antwerpen, 2012, 164 blz., 19,50 euro.
° Te koop of te bestellen bij uitgeverij Halewijn, in de betere boekhandel, of via het mediacentrum van Kerknet.be.
17 febr. '13 / Start de stilte
Start de stilte is een initiatief van Studiecentrum Kerk en Media vzw en de katholieke kerk in Vlaanderen. In de traditie van de kerk ligt een schat aan ervaringen van stiltezoekers verborgen. Voor velen een onbekende innerlijke ruimte. Proef zelf de stilte! Leer stilvallen, mediteren of bidden.
Hoe kan jij in je drukke leven stilte, innerlijke rust, diepgang en waarachtigheid ervaren? Door regelmatig stil te vallen, te mediteren of te bidden. Hoe begin je eraan? Dat zie je op Start De Stilte.
Omdat je leven volsteken gemakkelijker is dan stilte en leegte toelaten, kan je een beproefde methode gebruiken. De audiomeditaties zijn gemaakt door mensen met een jarenlange ervaring in een meditatie- of gebedstraditie.
En omdat ieder zijn eigen weg moet gaan, kies je hier de methode die op dit moment het beste bij jou past. Maar laat niets je tegenhouden om overal eens van te proeven voor je kiest!
° Naar de site Start de stilte
16 febr. '13 / De weg van het 'ontdoen'
Vastenbrief mgr. Bonny, bisschop van Antwerpen
Broeders en zusters,
Het werkwoord ‘ontdoen’ staat tegenover ‘doen’, zoals ‘ontbinden’ tegenover ‘binden’ en ‘ontspannen’ tegenover ‘inspannen’. Wat je vastneemt om te ‘doen’, geef je met ‘ontdoen’ weer uit handen. Wat je met ‘doen’ verzamelt, laat je met ‘ontdoen’ weer los. Bij ‘ontdoen’ lees ik in Van Dale: vrijmaken, bevrijden, ontlasten (van), zoals in de uitdrukking ‘een boek van het omslag ontdoen’. Of: van de hand doen, verkopen, opruimen, zich losmaken van, zoals in de uitdrukking ‘hij kon zich van dat vooroordeel niet ontdoen’.
Van Vlamingen zegt men dat het ‘doeners’ zijn. We zeggen het ook graag van onszelf. Wij blijven niet bij de pakken zitten. Liever dan een probleem te laten liggen, gaan we ertegen aan. We vergelijken onze slaagcijfers met de sterkste prestaties uit het buitenland en willen niet achterblijven. We leggen onszelf een stevige werkdruk op en een volle agenda. Bij de evaluatie van medewerkers staan beschikbaarheid, snelheid en daadkracht hoog aangeschreven. “Excelleren” is een nieuw modewoord geworden. We leven in een van de best voorziene samenlevingen ter wereld. Er is weinig wat ons ontbreekt. De cijfers mogen gezien worden.
Toch hangt in onze samenleving een soort systemische onvoldaanheid. Vlaanderen haalt ook scores die we liever niet zien. Zoals de hoge cijfers met betrekking tot het gebruik van psychofarmaca, het aantal zelfdodingen (op steeds jongere leeftijd), de wisseling van gezinsverbanden, het gemis aan ‘quality time’ (tijd voor onszelf en voor de mensen die ons genegen zijn) en de groeiende kloof tussen rijk en arm. De gelukcijfers volgen de prestatiecijfers niet. Bij het minste euvel loopt het maatschappelijke ongenoegen of de politieke discussie hoog op. De drempel van de intolerantie ligt bijzonder laag. Dat moet ons tot nadenken stemmen.
Op Aswoensdag begon in de Kerk de jaarlijkse veertigdagentijd. Het is een tijd van bezinning en bekering in voorbereiding op het feest van Pasen. Waarmee zijn wij bezig? Waar zitten onze blinde vlekken? Wiens slaven zijn wij vandaag aan het worden? Vanuit een christelijk mens- en wereldbeeld moeten we kritisch blijven kijken naar onze eigen samenleving en, waar nodig, de vinger op de wonde durven leggen. Beantwoordt de evidente gang van zaken in onze samenleving aan de waardigheid van de mens en de bedoeling van God? Die kritische vraagstelling kan de Kerk niet naast zich neerleggen. Ze behoort tot de kern van haar zending.
Jaarlijks brengt de vastentijd ons deze moeilijke waarheid in herinnering: dat vrij-heid en geluk evenveel met ‘ontdoen’ als met ‘doen’ te maken hebben. Mens-zijn heeft immers met beide te maken: met opbouwen en loslaten, met vasthouden en afstaan, met verzamelen en weggeven. Het is een leessleutel voor het Evangelie. Wat heeft Jezus vastgehouden en wat heeft Hij losgelaten? Waarin stapte Hij mee en waarin niet? Wat maakte Hem gelukkig en wat niet? Hoe dichter bij Goede Vrijdag en Pasen, hoe meer zijn levensweg met afstaan en prijsgeven te maken had. Willen we straks Pasen vieren als een feest van ‘vrijmaking’ of ‘verlossing’? Dan moeten we met Jezus eerst nog de weg van het ‘ontdoen’ nader verkennen.
+ Johan Bonny
Bisschop van Antwerpen
15 febr. '13 / Wereldjongerendag te Sint-Niklaas
Op 23 en 24 maart 2013 zal voor het eerst een Wereldjongerendag in België plaatsvinden. Een weekend waarbij gelovige jongeren uit Vlaanderen en Wallonië samen komen om stil te staan bij wat christen zijn in deze tijd betekent.
Sint-Niklaas krijgt de primeur en mag als eerste stad in België 400 jongeren ontvangen tijdens dit weekend.
De Wereldjongerendag is een weekend voor jongeren tussen 16 en 30 jaar oud en combineert de onvergetelijkste momenten uit de Wereldjongerendagen en een internationale Taizé-ontmoeting.
Voor meer info en eventuele inschrijving: klik hier.Bron: ijd.be
14 febr. '13 / Droom voor het leven
Op woensdagnamiddag neemt Amra enkele jongeren mee naar het woonzorgcentrum Bilzenhof in Antwerpen. Tussen de bejaarden en de jonge mensen ontstaat een unieke vriendschap, die bijdraagt tot een betere samenleving. Amra vertelt over hoe hij heeft ontdekt wat hem inspireert.
Bron: Checkpoint-tv
13 febr. '13 / Veertigdagenboodschap 2013 - Paus Benedictus XVI
Geloven in de liefde roept de liefde op
De viering van de Veertigdagentijd biedt ons in de context van het Jaar van het Geloof een kostbare gelegenheid om na te denken over de verhouding tussen geloof en liefde, tussen geloven in God - de God van Jezus Christus - en de liefde, die de vrucht is van de Heilige Geest en die ons leidt op de weg van devotie voor God en anderen.
12 febr. '13 / Aftreden Paus
Zoals je waarschijnlijk weet heeft Paus Benedictus XVI gisteren op het consistorie, dat in Rome plaats vond, aangekondigd dat hij op 28 februari zal terugtreden. Al snel had zowat ieder die het hoorde z'n eigen mening daarover, overal werden perscommuniqué's gehouden, wereldwijd werd er al danig gespeculeerd naar wie de volgende Paus zal worden, enz..
Laat ons, doorheen al die drukte, toch nog eens de woorden van Paus zelf van zijn aftrede tot ons nemen. Er staan een paar hele mooie dingen in.“Dierbare broeders en zusters,
Ik heb u voor dit consistorie niet alleen samengeroepen voor drie heiligverklaringen, maar ook om jullie een beslissing mee te delen die van groot belang is voor het leven van de Kerk. Na een herhaald gewetensonderzoek voor God, ben ik tot de zekerheid gekomen dat mijn krachten, wegens mijn gevorderde leeftijd, niet langer volstaan om het ambt van Petrus naar behoren voort te zetten. Ik ben er mij van bewust dat deze taak, wegens zijn wezenlijk geestelijke aard, niet alleen met woorden en daden moet worden uitgevoerd, maar ook, en niet het minst, met lijden en gebed. In de wereld van vandaag, die onderhevig is aan vele snelle veranderingen en die dooreengeschud wordt door vragen die een grote relevantie hebben voor het geloofsleven, is de kracht van lichaam en geest noodzakelijk om het schip van Sint-Petrus te besturen en het evangelie te verkondigen. Die kracht in mij is de voorbije maanden sterk afgenomen, in die mate dat ik mijn onvermogen om deze taak die aan mij is toevertrouwd nog naar behoren te vervullen, moet erkennen. Daarom, welbewust van de ernst van deze beslissing en in volle vrijheid, verklaar ik dat ik mijn taak van bisschop van Rome en opvolger van Sint-Pieter, die de kardinalen mij op 19 april 2005 hebben toevertrouwd, neerleg en wel op die manier dat vanaf 28 februari 2013 om 20 uur de zetel van Rome, de zetel van de heilige Petrus, vacant zal zijn en dat een conclaaf zal moeten worden samengeroepen door hen aan wie het toekomt dit te organiseren..
Beste Broeders en Zusters, ik dank jullie oprecht voor de liefde en de inzet waarmee jullie mij bij de uitvoering van mijn taak hebben gesteund en ik vraag vergiffenis voor al mijn gebreken. Laten wij de heilige Kerk nu toevertrouwen aan de zorg van onze Opperste Herder, Onze Heer Jezus Christus, en laten wij de heilige Maagd Maria aanroepen, opdat zij de vaders kardinalen met haar moederlijke zorg zou omringen, om een nieuwe Heilige Vader te verkiezen. Persoonlijk zal ik de heilige Kerk van God ook in de toekomst trouw blijven dienen met een leven dat is toegewijd aan gebed.”
11 febr. '13 / Pax Christi lanceert solidariteitsactie voor Syrische vluchtelingen
Pax Christi International lanceert een solidariteitsactie met Syrische vluchtelingen. De campagne ‘Brood is Leven – Vasten voor Vrede in Syrië’ loopt van Aswoensdag (13 februari) tot Pasen (31 maart) en valt dus samen met de veertigdagentijd. Met het initiatief wil de internationale vredesbeweging het lijden van de Syrische bevolking, het grootste slachtoffer van de burgeroorlog, onder de aandacht brengen. Concreet wordt iedereen opgeroepen om individueel of in groep minstens een dag te vasten en zo zijn solidariteit uit te drukken.
“Wij roepen al onze leden en sympathisanten wereldwijd op om de vluchtelingen niet te vergeten en hun lot onder de aandacht te brengen. Zij kunnen hun solidariteit tonen door zich aan te sluiten bij acties van gebed en vasten of door er mee voor te zorgen dat er meer humanitaire hulp wordt verstrekt aan Syrische vluchtelingen.” Pax Christi International opent ook pagina’s op de sociale netwerken Facebook en Twitter, waar solidariteitsboodschappen kunnen worden achtergelaten.
Pax Christi International / Pax Christi Vlaanderen / Pax Christi Nederland
Bron: kerknet.be
10 febr. '13 / Salesianen lanceren website voor Frankrijk en Wallonië
Eind januari lanceerden de Salesianen in de provincie van Frankrijk en Wallonië een nieuwe website. Die verstrekt niet enkel informatie, maar gunt ook een blik op de salesiaanse pedagogie en spiritualiteit. De site kreeg de naam ‘Don Bosco Aujourd’hui’, naar de naam van het Franstalige salesiaanse tijdschrift. Dagelijks wordt een korte beschouwing aangeboden voor bezoekers. Met de website werden ook eigen accounts gelanceerd op Twitter, Facebook en Google+.
° Naar de website Don Bosco Aujourd' hui
Bron: kerknet.be
9 febr. '13 / 'Phil Bosmans leeft verder'
Hoewel ongeveer een jaar overleden, leeft Phil Bosmans verder. Op 29 november 2012 stelde Peter Ausloos in Sint-Truiden het boek over hem, 'Kijk naar de zon', voor. Naar aanleiding van deze voorstelling, maakte Braambos een mooie reportage waarin enkele bevoorrechte getuigen vertellen wat Phil Bosmans zo bijzonder maakte.
Braambos zond de reportage uit op 6 januari 2013 :
8 febr. '13 / Paus: 'Kerk heeft nood aan inbreng van jongeren'
In een toespraak tot de leden van de Pauselijke Raad voor de Cultuur heeft paus Benedictus XVI zijn vertrouwen uitgesproken in de jeugd. De raad vergadert momenteel in Rome en het thema van de bijeenkomst is niet toevallig de jongerencultuur.
De paus loofde vanmorgen de energie en de vitaliteit van de jeugd. Hij riep de verantwoordelijken voor de jongerenpastoraal op om rekening te houden met de levensomstandigheden en de cultuur van jongeren. “Hun leven wordt vaak gedomineerd door een gebrek aan rust en zekerheid, maar ook door bezorgdheid om tewerkstelling. Daardoor zoeken sommigen soms hun toevlucht in drugs en geweld.”
De paus stelde vast dat geloof en kerklidmaatschap in de huidige cultuur zo goed als volledig naar de privésfeer zijn verdrongen. Maar er zijn ook vele hoopvolle tekenen, zoals de vrijwillige inzet van jongeren of hun streven naar vrijheid en waardigheid voor iedereen - in het bijzonder voor de kleinsten en de zwaksten. De paus had lovende woorden voor de manier waarop vele jongeren hun kerklidmaatschap beleven. “De zorgen, de schreeuw om hulp en de provocaties van jongeren kunnen door de samenleving noch door de Kerk worden genegeerd. Kerk en samenleving hebben voor hun eigen ontwikkeling nood aan de vitaliteit en de inbreng van jongeren.”
Bron: kerknet.be
7 febr. '13 / Radio Maria
Een katholieke stem bij u thuis
Radio Maria is een jonge radio zender die heel Vlaanderen en Nederland wil bereiken om het Woord van God te laten weerklinken. Op hun frequenties krijgt u een zeer gevarieerd programma.
Er wordt plaats gegeven aan gebed, aan informatieve programma's waarin de Kerk een stem gegeven wordt, en men gaat in op wat mensen bezig houdt in het alledaagse leven.
° Radio Maria Vlaanderen: klik hier.
° Radio Maria Nederland: klik hier.
6 febr. '13 / Dag religieuze film focust op eigen interpretatie Bergrede
Met ‘Bergrede XIII’ als thema heeft op 11 februari in Kinepolis Hasselt ‘De dag van de religieuze film’ al voor de 22ste keer plaats. Aan de hand van drie sterke films wijst initiatiefnemer Sylvain De Bleeckere op de actualiteit van de Bergrede. De dag is een statement tegenover een door kijkcijfers gedicteerde beeldcultuur.
Op het programma van de dag staan Le gamin au vélo van de gebroeders Dardenne, Detachment van Tony Kaye en Le Havre van Ali Kaurismaki. Het lijkt wel de dag van de ‘betere’ film. Toch kiest Sylvain De Bleeckere, die cultuurwetenschappen doceert aan de UHasselt, voor de term ‘religieuze film’. Voor ons is “religieus” geen vies woord, onderstreept hij. “Religieus staat hier voor diepgang, ernst, meditatie, contemplatie en aan de hand van recente films willen we laten zien dat ‘religie’ in onze postmoderne tijden een open begrip is waarvan de betekenis blijft evolueren.”
Hoe is de dag van de religieuze film ontstaan?
“Ik heb in 1966 de vzw Men(S)tis opgericht om initiatieven te ontwikkelen rondom hedendaagse zingeving in relatie tot de beeldcultuur. ‘De Dag’ is een eigenzinnige combinatie van een minifestival met een studiedag. Terwijl het onderwijs en de vormingswereld hoofdzakelijk de woordcultuur hanteren, wijs ik op het belang van de beeldcultuur. Die moet, ondanks de perceptie, niet voor de eerste onderdoen. Film is voor mij, te midden van vele beeldschermvormen, nog steeds het meest hoogstaande medium in en van de beeldcultuur. Er verschijnen bovendien jaarlijks bijzonder waardevolle films vol esthetische en inhoudelijke rijkdom. Ik vind het onbegrijpelijk dat dit hedendaagse culturele kapitaal niet in onderwijs en vorming wordt geïnvesteerd.”Kan u het thema ‘Bergrede XIII’ toepassen op de gekozen films?
“Het Romeinse cijfer XIII wijst op de actualiteit van de Bergrede of op de hedendaagse scène ervan. De Bergrede vandaag en niet alleen die van 2000 jaar geleden. Neem bijvoorbeeld de film Detachment van Kaye. In zijn film zoemt de regisseur in op Henry Barthes, een zeer bekwame leraar die enkel inspringt waar een vaste kracht tijdelijk uitvalt. Hij komt in een school terecht met gedemotiveerde leerlingen die een negatief zelfbeeld hebben. In zijn even persoonlijk als ongewoon engagement licht de draagwijdte van de Bergrede op.”“In Le gamin au vélo van Luc en Jean-Pierre Dardenne komt de jonge vrouw, Samantha, toevallig in contact met de elfjarige Cyril die in een pleeginstelling verblijft. Tussen hen ontwikkelt zich een verhaal waarin de echo van de Bergrede hoorbaar wordt. Als film is Le gamin au vélo bijna perfect. Wat filmcritici minder makkelijk vertellen is dat de gebroeders Dardenne in hun interviews en geschriften erop wijzen dat zij hun inspiratie putten uit de katholieke opvoeding die ze van thuis uit meekregen. Hun christelijke inspiratie spreekt uit hun scenario’s en dat geldt bij uitstek voor hun ‘gamin’.”
“In Le Havre leeft de oudere bohémien, Marcel Marx, samen met zijn vrouw Arletty en hij komt aan de kost als schoenpoetser. De ernstige ziekte van zijn vrouw en de confrontatie met de minderjarige Afrikaanse vluchteling Idrassa verstoren zijn dagelijkse ritme. Op die twee verhaallijnen ent Kaurismaki een meditatie over wat de Bergrede vandaag kan betekenen.”
Volstaan verwijzingen naar de Bergrede om van een religieuze film te spreken?
“Het religieuze in de drie films ligt in de orde van het doen en niet in die van het spreken. De hoofdpersonages van Le gamin au vélo en Le Havre zijn geen intellectuelen die met de retorische macht van het woord spelen zoals dat vandaag in de media gebeurt en voorheen van op de kansel plaatsvond. Het zijn figuren zoals ze in de Bergrede worden genoemd: gewone mensen, geen politieke helden, geen vips. De filmcamera eert hen, want zij zijn vandaag de echte vredestichters. In Detachment staat een leerkracht centraal. Hij is een man van het woord, maar niet van het machtige woord dat beveelt en vernedert. Zijn woord is kwetsbaar tegenover de harde realiteit van de jongeren die worden afgeschreven. In het midden van de maatschappelijke hel tracht hij een woord te zaaien dat misschien nog wortel kan schieten. Hij is net zoals Samantha en Marcel een doener.Daarnaast steek het religieuze niet alleen in de filmbeelden zelf, maar ook in de blik van de toeschouwer. Wie alleen naar het verhaaltje kijkt of alleen de mooie beelden bewondert, blijft blind voor wat zich op het scherm afspeelt. Daarom is de dag van de religieuze film ook een alternatief toeschouwersforum waar de kijker zichzelf de tijd gunt te leren kijken en horen in plaats van alleen maar te consumeren.”
Media-alledaagse transcenderen
Met zijn initiatief wil De Bleeckere alle jongeren en volwassenen bereiken die geboeid zijn door films met een sterk verhaal of dito uitstraling, die de toeschouwer meenemen in een ervaringswereld die het media-alledaagse transcendeert. De dag moet deelnemers toelaten even stil te staan en hen helpen reflecteren hoe religie in het verleden werkte en welke aspecten ervan in positieve of kritische zin blijven doorwerken. “Het christendom roept de mens op als wakkere toeschouwer in de wereld te staan en dat werd door het Tweede Vaticaans Concilie vertaald als “wakker te blijven voor de tekenen van de tijd”. Geëngageerde cineasten houden met hun films wereldwijd de vinger aan de pols van de tijd. Hun films zijn uitgelezen tekenen van die tijd”, besluit De Bleeckere.Raf Butstraen
www.menstis.beBron: Tertio nr° 678
5 febr. '13 / Een jonge zuster van Don Bosco vertelt
Zr. Ann Meyvisch
Ook vandaag vragen jongeren: Hoe hebt jij geweten dat je zuster zou worden, wat is dat roeping? Dit is altijd een sterk moment als die vraag komt, ook al is het antwoord niet gemakkelijk te omschrijven.
Als kinderen en jongeren vragen naar de verklaring van mijn roeping weet ik dat ze op de eerste plaats niet zozeer iets over mij willen te weten komen, maar over zichzelf. Hoe roept God eigenlijk? Hoe gaat dat in zijn werk? Zoiets en nog meer vragen ze dan eigenlijk. En natuurlijk wil je hen dan duidelijk maken dat roeping tot religieus leven niet zomaar uit de hemel komt, maar altijd via mensen komt die de Heer herkennen, door je ouders, door een boek, door gebeurtenissen in het leven, door een ontmoeting of door iets dat je bent tegengekomen. Als kind heb ik de zusters van Don Bosco leren kennen en hun liefde en leven voor de Heer, voor de mensen heeft me erg aangesproken. Als 15 jarige mocht ik animator worden op een Don Bosco speelplein en zo voelde ik me steeds meer thuis met de zusters en deelde hun leven met hen. Roeping komt dus als het ware met de dagen mee in je leven; ze groeit door heel eenvoudige gebeurtenissen, mensen en dingen.
Als ik 22 was ben ik van thuis, ik woonde in Genk, weggegaan en naar het vormingshuis gegaan van de zusters in Heverlee. Daar heb ik een opleiding gekregen om zuster te worden. Na 4 jaar heb ik mijn geloften van armoede, gehoorzaamheid en zuiverheid uitgesproken. Daarna ben ik naar Wijnegem verhuisd.
Zoals Don Bosco en Maria Mazzarello, onze eerste zuster van Don Bosco wil ik naast kinderen en jongeren gaan staan, hen zien als kinderen van God, in hen geloven en hen bemoedigen, het leven met hen delen elke dag opnieuw. Ik leef met 5 zusters in een mooi nieuw internaat in Wijnegem. In het huis naast ons is er een tweede gemeenschap met ook een 20 tal zusters die niet meer concreet bij de kinderen staan maar ook nog dienstbaar zijn.
Doorheen het schooljaar ben ik opvoedster voor kinderen in het internaat. Ik ben verantwoordelijk voor een leefgroep van 17 kinderen tussen 4 en 8 jaar. Ik tracht mijn leven voor hen te geven in heel kleine concrete dingen. Ik wil een zus zijn voor hen, hen vertrouwvol nabij zijn en voorgaan, een open deur zijn, in hun leefwereld aanwezig zijn, aandacht en interesse tonen voor wat hen bezig houdt, luisteren naar hun noden en hen moed influisteren als ze het moeilijk hebben.
Ik wil hen voorleven hoe goed God is, dienstbaar en liefhebbend zoals Jezus ons getoond heeft. Ik tracht christelijke waarden en ook specifieke waarden van Don Bosco en Maria Mazzarello voor te leven en deze ook te verwoorden in het avondwoordje en gebed voor het slapen gaan. Ik tracht God en Jezus Christus ter sprake te brengen doorheen dagelijkse eenvoudige bezigheden en hen laten voelen dat er Iemand is die het beste met hen voorheeft en van hen houdt.
In de kleine vakanties ga ik als begeleidster mee op joto, (jongeren op tocht). Dit zijn kampen voor de kinderen en jongeren vanaf 12 jaar tot en met 15 jaar van de scholen van de zusters van Don Bosco. Dat is ook zeer boeiend.
Willen we het religieuze leven kans geven naar de toekomst dan zal men aan ons moeten zien dat we echte Godzoekers zijn, dan zullen er misschien wel kinderen jongeren zijn die mee op zoek willen gaan.
Ik ben zeer gelukkig als zuster va Don Bosco en jullie zijn altijd welkom bij ons om eens te komen kijken hoe we leven en werken tussen de kinderen en in de gemeenschap met de andere zusters.
Zr. Ann Meyvisch, zdb
° Website zuster van Don Bosco België
4 febr. '13 / Woord van leven: Een golf van goddelijke warmte
Het Woord van leven, uitgegeven door de Focolarebeweging, wordt genomen uit een evangelielezing volgens de liturgie van deze maand. De tekst wil helpen om tot een concrete beleving van het evangelie te komen.
De tekst wordt in 90 talen uitgegeven en bereikt wereldwijd via drukpers, radio en televisie meer dan 26 miljoen mensen. Tevens is het in vele talen beschikbaar op internet.Het Woord van leven van deze maand februari vind je hier.
3 febr. '13 / Vanuit Taizé: Wie in de beschutting van de Allerhoogste woont (psalm 91)
De gemeenschap van Taizé biedt maandelijks de mogelijkheid om via hun website een kort bijbelgedeelte met overweging te lezen om het 'zoeken naar God ook in het dagelijks leven door stilte en gebed te ondersteunen'.
De Bijbeltekst voor deze maand februari vind je hier.
2 febr. '13 / Tekenen tegen te snelle kosten
Sociale organisaties scharen zich achter petitie tegen aanmaningskosten
Een vrouw krijgt omstreeks het midden van de maand haar weduwenpensioen. Ze betaalt pas dan de rekeningen voor elektricteit, gas, water en televisie. „Elke maand ontvang ik van al die nutsbedrijven een herinneringsbrief en elke brief kost me zo’n 7 euro”, getuigt ze. „Ik schreef de bedrijven al dat ik echt niet vroeger kan betalen, maar dat veranderde niets.”
Het verhaal van deze vrouw is een van de vele reacties op de petitie Solidaritieit gaat boven hebzucht. Die reageert tegen het feit dat veel nutsbedrijven al enkele dagen na het overschrijden van de betalingsdatum van een factuur een brief met aanmaningskosten sturen. De initiatiefnemers pleiten voor een wet die een eerste herinnering kosteloos maakt en zijn van plan de petitie met Pasen te overhandigen aan minister van Economie en Consumentenzaken Johan Vande Lanotte (SP.A). Onder meer het Netwerk tegen Armoede, Welzijnszorg, Welzijnsschakels en de Vlaamse Huurdersbonden scharen zich achter het initiatief.
Het aanvankelijke idee komt echter van Limburger Felix Bergers, die onder meer actief is in het Limburgs Sociaal Forum. Door een probleem met overschrijvingen kreeg hij enkele maanden geleden zelf aanmaningskosten aangerekend. „Ik schrok van het bedrag en de snelheid. Het trof me als een cynische manier van omgaan met mensen”, zegt Bergers. „Natuurlijk zijn die kosten er opdat mensen de rekeningen van nutsbedrijven eerst zouden betalen. Een gezin in armoede echter kan die 7 euro, ongeveer de prijs van vier broden, echt nodig hebben. Twee weken na de eerste brief volgt er ook een tweede, waarbij de kosten al 15 euro bedragen. Dat kan het begin zijn van een sneeuwbaleffect van kosten die blijven oplopen.”
„Ik betaal al jaren kosten en intresten af aan nutsbedrijven. Daardoor kom ik er nooit toe het originele bedrag af te lossen”, reageert een ondertekenaar van de petitie.Bergers stuurde eerst een lezersbrief over het onderwerp naar een aantal kranten. „In de drukke periode na de gemeenteraadsverkiezingen raakte die echter niet gepubliceerd.” Toen hij een aantal sociale organisaties aansprak, sprongen die wel onmiddellijk op de kar.
„In onze budgetgroep overleggen en informeren we elke maand over leven met een beperkt budget. Aanmaningskosten kwamen daar al meermaals ter sprake”, zegt Johnny Cypers van De Brug in Hasselt, een vereniging waar armen het woord nemen. „Nutsvoorzieningen zijn levensnoodzakelijk en mensen leveren vaak grote inspanningen om hun rekeningen te kunnen betalen. Soms zijn die aanmaningskosten dan echt de druppel.”
Niet enkel mensen in armoede hebben echter een probleem met aanmaningskosten. „Ik hoorde ook al dat mensen even op vakantie gingen en ermee te maken kregen”, zegt Bergers.Heel wat mensen die de petitie ondertekenen, hebben ook een eigen verhaal. „Ik ben niet hulpbehoevend, maar kreeg kosten aangerekend vanwege een vermeende laattijdige betaling”, klinkt het bijvoorbeeld. „Ik weigerde te betalen, maar het bedrag liep zo hoog op, dat het de kosten voor elektriciteit en gas ruimschoots overtrof. Toen kreeg ik een brief die dreigde met afsluiting. Ik veranderde van leverancier, maar de torenhoge aanmaningskosten moest ik uiteindelijk toch betalen. Ik voelde me bestolen.”
Niet alle nutsbedrijven zijn even kwistig met aanmaningskosten. Felix Bergers stelde echter wel vast dat de Vlaamse Watermaatschappij, een overheidsbedrijf, sinds eind 2011 hetzelfde systeem hanteert als veel privébedrijven. „Dat vind ik allesbehalve sociaal. Er mag wat meer solidariteit komen en als dat niet vanzelf gaat, dan moet het maar met een wet”, meent hij.
„Ik wil echter niet enkel dat de situatie verandert, ik beschouw deze petitie ook als een manier om mensen in armoede mondiger te maken”, vervolgt Bergers. „Zelf slaagde ik erin om met een telefoontje van de kosten af te geraken, maar mensen in armoede zijn vaak murw geslagen door hun situatie en doen zelden hun mond open.
We krijgen nu steun uit alle hoeken, ook van politici. Hopelijk geeft dat mensen een duwtje in de rug.”De petitie ondertekenen kan onder meer op www.debrughasseltvzw.tk.
Info bij Felix Bergers via 089 35 64 20 of felixbergers@hotmail.com.Bron: Kerk & Leven
1 febr. '13 / Bisschoppen buigen zich over nieuwe evangelisatie
De bisschoppen (van België) hebben zich in de abdij van Grimbergen gebogen over de nieuwe evangelisatie. Ze hebben de realiteit en de toekomstmogelijkheden voor de Kerk onderzocht.
Eerst en vooral blijkt duidelijk dat de tijden zodanig veranderd zijn dat een nieuwe aanpak zich opdringt. Het bewustzijn dat de Kerk van toen niet meer is kan nog groeien. De grondige wijzigingen op sociaal, cultureel en religieus vlak vragen een grondig onderzoek van de methoden van evangelisatie. Veel is al aan het groeien, zegt de Gentse bisschop Luc Van Looy.
We moeten het geloof delen met elkaar, zegt de bisschop. Dat moet niet enkel gebeuren in onze vertrouwde kring maar we moeten ook woorden vinden om het geloof door te geven aan hen die er niet (meer) mee vertrouwd zijn. Als Kerk hebben we een boodschap voor alle mensen.
Het vraagt moed en durf om over Christus en het evangelie te spreken, vooral bij jongeren, in de scholen, in verenigingen en bij de voorbereiding van sacramenten als doopsel, vormsel en huwelijk, zegt mgr. Van Looy.
In een tijd van herschikking van het parochielandschap is een nauwere samenwerking tussen priesters onderling en met de medewerkers noodzakelijk. Vooral het getuigenis van priesters die samen de pastoraal trekken is belangrijk. Een sterke teamvorming van de priesters op dekenaal vlak is meer dan ooit nodig, stelt de Gentse bisschop.
Bron: bisdom Gent
31 jan. '13 / Drie zussen
Leven met een zus met een beperking is niet altijd gemakkelijk. Maar de affectie die Dorien en Margo van Sarah terugkrijgen, doet hen alledrie stralen. Doorheen spelen, plagen en genieten tonen de zussen dat zorgen voor iemand vooral kleine tekenen van liefde zijn.
Bron: tv-zorg
30 jan. '13 / 'In het hart van de kerk zal ik liefde zijn'
Anne Van daele voelt zich thuis bij karmelietessen
“In die dagen was een woord van de Heer een zeldzaamheid en kwam een visioen niet dikwijls voor” (1 Samuël 3,1). En toch roept God ook in tijden van ‘godsverduistering’ mensen om hun leven helemaal aan Hem te wijden. Anne Van daele getuigt voor de dag van het godgewijde leven op 2 februari over haar roeping. Ze trad op 8 december in in de Karmel van Antwerpen.
“Mooi dat ik mocht intreden in een dubbel jubeljaar: het Antwerpse Karmelklooster vierde juist zijn 400-jarige bestaan en zelf werd ik vijftig. Ik heb dus al een hele levensgeschiedenis achter de rug. Ik ben niet altijd zo katholiek geweest, al kwam ik uit een katholiek gezin. Op mijn 26ste maakte ik een bekering mee waardoor ik het gebed ontdekte. De eerste heilige die ik leerde kennen, was Thérèse van Lisieux. Ze sprak me sterk aan en door haar kwam ik de Karmelspiritualiteit op het spoor. Ik verdiepte me daar steeds meer in, sloot me aan bij de jongerenwerking van de Karmel en trok enkele keren naar Lisieux. Thérèse blijft mijn favoriete heilige.
Toen ik in de jaren 1990 in Antwerpen kwam wonen en werken, was dat vlakbij de Rosier. Dagelijks ging ik daar in de Karmel naar de eucharistie en soms naar de vespers. Ik had goede contacten met de priorin en dacht aan intreden, maar deed het niet. Ik engageerde me in een gebedsgroep en dacht dat daar mijn roeping lag. Omdat ik ook beroepshalve meer aansluiting zocht bij het kerkelijke leven, volgde ik een theologische opleiding in Leuven. Na eerst deeltijds voor het aartsbisdom en deeltijds als parochieassistente te hebben gewerkt, werd dat laatste nadien een fulltime.
Nood aan gebed
Toch bereidde God me voor op deze roeping. Inwendig bleef er iets sluimeren. Ik ging dagelijks naar de eucharistie, verlangde naar stilte en eenzaamheid, leefde sober. Zonder me er bewust van te zijn, was mijn levenswijze van nature uit – of beter: van genade uit – een goede voorbereiding op het leven dat ik nu leid. Dat maakt dat ik nu minder moeite heb om me aan te passen aan het contemplatieve leven. Ik merkte steeds meer dat ik niet op mijn plaats zat in de pastoraal. Ik vond het niet de echte hulp die priesters nodig hebben, al is er zeker nood aan arbeidskrachten in de pastoraal. Ik zag een grotere nood aan gebed voor de priesters. Tegelijk voelde ik aan dat ik door mijn werk er niet toe kwam veel te bidden.Onverwacht wierp een priester tegen me op: ‘Anne, je hebt een kloosterroeping en je gaat daar niet op in. Is er in jou geen lijden dat er niet zou zijn als je in een klooster bent?’ Toen ik dat aan een vriendin vertelde, bleek ze het niet jammer te vinden als ik zou stoppen met pastoraal, maar juist blij te zijn. Ze moedigde me aan: ‘Je mag dat niet naast je neerleggen. Je moet die vraag toelaten in je hart en zien wat het met je doet.’ Dat deed ik tijdens een retraite en die bracht me terug naar mijn eerste liefde: het klooster van de Rosier. Als het ergens moest zijn, dan hier.
Vorige zomer, op het feest van Onze Lieve Vrouw van de berg Karmel, deed ik een schriftelijke aanvraag om in te treden. Het opgeven van referentiepersonen, het ontmoeten van de gemeenschap en een paar dagen meeleven, volgden. Ik mocht toen al in de cel slapen die me nu is toegewezen. Het toelaten van een kandidaat is een gemeenschapsbeslissing. De zusters houden daarover een geheime stemming. Het draaide positief uit en ze stelden voor dat ik op 8 december, het feest van de onbevlekte ontvangenis, zou intreden. Zoals je ziet, ben ik nog niet ingekleed. Dat gebeurt pas na een jaar postulante te zijn geweest. Nadien begint het noviciaat en na verloop van tijd leg je tijdelijke geloften af. Na het noviciaat dat ongeveer 3 jaar duurt, volgt de eeuwige professie.
Zoals ik al zei, bestaat dit klooster 400 jaar. Het werd gesticht door de zalige Anna van Sint-Bartholomeus. Dat was een vertrouwelinge van Teresia van Avila. Ze trad in in het Spaans klooster dat door Teresia was gesticht om de Karmel te hervormen. Teresia leefde haar laatste vijf jaren met een gebroken arm en daardoor nam ze lekenzuster Anna bij zich als hulp. Ze verstonden elkaar perfect. Teresia leerde Anna schrijven zodat ze ook haar correspondentie kon doen en uiteindelijk stierf ze in haar armen. Dat Anna nadien dit klooster stichtte en we haar relieken bewaren, maakt dat het van grote historische waarde is. Daarom is er wereldwijd de wil om het in stand te houden.
Twee zusters uit de Filippijnen van eind de dertig jaar verblijven hier voor drie jaar. Nadien kunnen ze kiezen of ze blijven of niet. Van de andere elf zusters is de jongste 54 en zijn de overigen boven de zeventig. Toch heb ik niet het gevoel dertien moeders te hebben. We leven als zussen samen. In onze cultuur zijn we de rijkdom van het samenwonen met meerdere generaties jammer genoeg verloren. Ik heb hier alvast geen rusthuis-, maar een gezinsgevoel.
Ik zie veel tekenen van hoop, vooral bij de nieuwe religieuze bewegingen zoals de broeders van Sint-Jan. Dat die bewegingen bewust voor het habijt kiezen, vind ik positief. Uiteraard hoop ik dat er ook bij de traditionele families zoals de Karmel nieuwe roepingen komen. We mogen erop vertrouwen dat God alles ten goede keert.
Het gebed is daarbij van groot belang om verandering te bewerken in de harten van mensen. In het contemplatieve leven staat het gebed centraal en in de Karmel is dat specifiek het gebed voor de priesters. Daarom zag Thérèse van Lisieux het als haar opdracht ‘apostel van de apostels te zijn door te bidden voor hen die het evangelie verkondigen’. Een andere uitspraak van haar was: ‘In het hart van de kerk zal ik liefde zijn.’ Dat vat voor mij de eigenheid van ons leven het beste samen.”
De dagorde van de karmelietessen hangt aaneen van de gebedsmomenten. De zusters van de Rosier staan om 5 uur op voor het ochtendgebed. Na het ontbijt volgen een uur inwendig gebed, de eucharistie en het gebed voor de middag. Na een periode van werken is er om 11 uur het gebed op de middag. Waar het werk zoveel mogelijk in stilte gebeurt, mogen de zusters wel met elkaar praten tijdens de recreatie na het middag- en avondmaal. Na het derde korte middaggebed om 13.45 uur gaan de zusters naar de cel waar de zalige Anna van Sint-Bartholomeus woonde. Daar is nu een altaar met een reliek van haar. Elke namiddag bidden de zusters daar voor de hun toevertrouwde intenties.
“Die Anna had zo’n hechte band met Teresia van Avila dat ze haar na haar dood in visioenen bleef zien. Voor haar voelde het aan alsof Teresia de priorin van het Antwerpse klooster was en ze haar gehoorzaamde”, vertelt Anne Van daele. “Omdat mensen van alle rangen en standen op haar gebed een beroep deden, werd ze het ‘moederke van de Rosier’ genoemd. Zo zijn wij nu een steun voor de mensen die ons gebed nodig hebben.”
Na dat gebed in Anna’s cel volgt tijd voor geestelijke lezing en voor anderhalf uur werken. Om 16.30 uur zijn er de vespers en opnieuw een uur inwendig gebed. De dagsluiting vindt plaats om 19.30 uur waarna het grote stilzwijgen volgt. Om 21 uur wordt de lezingendienst gebeden, wat in sommige andere abdijen of kloosters ’s nachts of ’s morgens gebeurt.
Emmanuel Van Lierde
Ontleend aan Tertio van deze week.
29 jan. '13 / Te quiero, Máma
Jan ging de wereld rond om gevangenissen te bezoeken. Hij vertelt over zijn ervaringen en over zijn ontmoeting met Gonzalo. Die zit een straf uit in de gevangenis van Wortel, waar hij regelmatig de kapel bezoekt om dichter bij zijn overleden moeder te zijn.
Bron: Checkpoint-tv
28 jan. '13 / Mariavespers
De Vlaming Adriaen Willaert (ca. 1490-1562) was een uniek talent, in staat om de emotie en de inhoud van een tekst treffend te verklanken. Zijn afkomst was nochtans bescheiden. Hij werd omstreeks 1490 geboren in Rumbeke, tegenwoordig een deelgemeente van Roeselare. Hij studeerde in Parijs bij Jean Mouton, die zelf een volgeling van Josquin Desprez was. Zoals andere landgenoten trok Willaert rond 1515 naar Italië, waar hij na een lange carrière in 1562 stierf.
Eveneens net als vele van zijn landgenoten, speelde Willaert zo een belangrijke rol bij de creatie van de Italiaanse muzikale taal van de renaissance. Vooral in Venetië, waar hij een lange periode werkte, liet hij zijn invloed gelden.
Hij beoefende alle genres, sacraal zowel als profaan. Vooral gaat hij echter de geschiedenis in als schepper van de eerste dubbelkorige Mariavespers, die hij in 1950 als kapelmeester aan de basiliek van San Marco in Venetië ontwikkelde. De opname van deze vespers door de Capilla Flamenca is door het Franse muziekmagazine Classica uitgeroepen tot ‘Choc de l’année’. Wellicht volgen er nog bekroningen.
In het Venetië van Willaert was het zingen van meerkorige Vesperpsalmen voorbehouden voor bijzondere momenten van de liturgische kalender. De San Marcobasiliek was immers ook de private kapel van de doge, de leider van de stadsstaat, die zijn positie op belangrijke feesten natuurlijk de nodige luister wilde bijzetten.
De vijf door Capilla Flamenca opgenomen psalmen stammen uit de bundel Di Adriano e di Iachet i salmi appartenenti alli Vesperi, die drukker Antonio Gardano in 1550 op de markt bracht. Ze getuigen van verschillende uitvoeringspraktijken: een afwisseling tussen twee vierstemmige groepen, ‘salmi con le sue risposte’, of de ‘salmi spezzati’ met telkens een korte overlapping tussen twee verzen.
Deze psalmen worden hier aangevuld met motetten, ricercares en orgelwerken. In tegenstelling tot Monteverdi’s beroemde Mariavespers (overigens ondenkbaar zonder Willaerts voorbeeld) gebruikten de muzikanten in het midden van de zestiende eeuw nog geen uitgebreid instrumentarium. Het orgel kwam aan bod, maar speelde niet simultaan met de koren, die vermoedelijk steeds a capella zongen. Deze traditie wordt in de opname gerespecteerd. (eds)
Adriaen Willaert, Vespro Della Beata Vergine, Capilla Flamenca, Dirk Snellings, Joris Verdin (orgel), RIC 325, 20,25 euro
° Te koop via het mediacentrum van Kerknet.be
Bron: Kerknet.be
27 jan. '13 / Kruispunt te gast bij Benedictinessen te Schoten
Naar aanleiding van de Maand van de Spiritualiteit gaat Kruispunt-TV naar het klooster met cabaretière, schrijver en acteur Lenette van Dongen. Zij is te gast in het klooster van de de benedictinessen in het Vlaamse Schoten. Het programma is vanavond (zondag) vanaf 23 uur te zien op Nederland 2.
26 jan. '13 / 'Gemeenschap in geloof helpt een mens groeien'
Britse Sikh in België, Parminder Mudhar, zoekt de essentie
De sikhs zijn in België niet zo talrijk en leven vaak verspreid. Parminder Mudhar is Britse, getrouwd met een andersgelovige man, moeder van twee en werkt als ambtenaar. Zij vindt haar geloof levensbelangrijk. Ze verlangt de essentie te beleven, graag in samenspraak met andere gelovige en zoekende medemensen.
“Ik ben als Sikh opgevoed en heb nadien ook bewust voor dat geloof gekozen. Daarom wou ik ook tijdens een Sikh-plechtigheid huwen met mijn man, die ‘Jain’ (aanhanger oude Indiase religie, nvdr) is. De meeste mensen focussen op de verschillen tussen vormen van geloven. Maar voor mij gaat het in het geloof om een houding en veel minder om rituelen, uiterlijke tekenen of dogma’s. Ik beschouw het als mijn taak in het leven om samen met anderen en dus ook andersdenkenden of -gelovigen een goed mens te zijn. De essentie ligt voor mij dus in het zijn, niet in het denken of het volgen van regels.
Jonge religie
Natuurlijk heeft het sikhisme zijn eigenheid en historisch gegroeide symbolen, waaronder de stalen armband of ongeknipt haar. Het is een jonge religie die zowat vijfhonderd jaar geleden ontstond in het vruchtbare Punjab, in Noord-India en toen ook Pakistan. De beweging is geboren vanuit het verzet tegen onrecht tijdens het toenmalige islamitische Mogolrijk. Hindoes en zwakkeren waren toen het slachtoffer van mishandeling en van gedwongen bekeringen. Daartegen verzetten de sikhs zich. Zij kwamen op voor gelijkheid en vrijheid. Aanvankelijk gebeurde dat geweldloos, maar later bewapenden zij zich. Hun wapens waren in principe alleen bedoeld om de zwakken te verdedigen. Sikhs waren herkenbaar als heilige soldaten, ‘toegewijden’. Toegewijd aan de zwakken, lieten zij zich door hun goeroes of geestelijke leiders inspireren om in die multireligieuze maatschappij – tussen hindoes, moslims en boeddhisten – een ‘zuivere’ gemeenschap of ‘Khalsa’ te stichten, met als geestelijk centrum het indrukwekkende tempeldomein van Amritsar. De ‘Khalsa’ nam het op tegen onderdrukking en de leden werden geacht spiritueel strijd te voeren tegen lust, hebzucht, woede en trots. Sommigen sturen nu ook aan op onafhankelijkheid in India.Die goeroes, te beginnen met goeroe Nanak, hadden lang door Azië en het Midden-Oosten gereisd en kregen zo, vanuit hun zoektocht naar de mysteries van het leven, bepaalde levensinzichten. Die religie mondde niet uit in veel rituelen, met uitzondering van vijf maal bidden per dag. Wel kreeg ze vanaf de vijfde goeroe haar neerslag in het boek Goeroe Granth Sahib. Voor ons is dat geschrift heilig en daarom is het een bijzondere verantwoordelijkheid om het te bewaren. Ik vind mijzelf alvast niet waardig om het in huis te hebben. Voor ons is het zelfs een levende persoon die een plaats tot een tempel of ‘Gudhawara’ maakt. Wij buigen ervoor, ontbloten onze voeten en zingen hymnen of lofliederen. Ikzelf beluister en zing allerlei muziek, ook vanuit het soefisme, de mystieke islamitische stroming, omdat ik daarin diezelfde onderstroom van energie en ideeën ervaar.
Goddelijke energie
God is voor ons dan weer geen persoon maar veeleer een soort energie. Zo beginnen onze gebeden met “Er is maar één echte God”. Wij geloven in reïncarnatie, de hergeboorte van lichaam en ziel, op weg naar verlichting of ‘mukti’. Dat betekent voor mij dat ons gedrag hier en nu bepaalt wat er met ons in dit leven en erna gebeurt. ‘Karma’ dus. Ik geloof echter niet in een straffende God. Uiteraard weet ik best dat we in het sikhisme, net als in veel andere religies, vaak denken in termen van straffen en beloningen voor ons handelen. Maar ik kan mij niet voorstellen dat God zelf de weg naar bevrijding vooraf bepaalt. Wel hecht ik belang aan een geloofsgemeenschap die ons ondersteunt op onze levensweg. Ik beschouw onszelf dan ook als leerlingen of discipels op de weg naar een goed, gezuiverd leven. En het gebed biedt ondersteuning en troost op ons pad. Die twee dingen wil ik vanuit ons samenleven als gezin en vanuit mijn levenswijze ook aan mijn kinderen meegeven, op dezelfde manier als mijn ouders dat deden.Nood aan open geest
Uiteindelijk ben ik ervan overtuigd dat ons leven een zoektocht vormt naar hoe we een goed mens kunnen worden. Godsdiensten zijn daarbij wegen die mensen helpen, geen dogmatische systemen die uitsluiting rechtvaardigen. Ik zie echter een soort fundamentalisme om mij heen woekeren, gebaseerd op dogmatisme. Dat is in mijn ogen een bijna spontane reflex in de diaspora. Mensen die in een vreemd gebied belanden, zoeken naar houvast en gemeenschap. Angst kan hen ertoe inspireren bijna wanhopig vast te houden aan regels en wetten, als een basis van hun identiteit. Ook al focussen media wat graag op die verschillen en ‘vreemde’ gebruiken, mij lijkt dat we nood hebben aan een open geest, die zich door een eigen godsdienst laat inspireren maar zich ook laat verrijken door andere visies op de weg die wij gaan. Laten wij de openheid bewaren en warm-menselijk zijn met kennis en inzicht. Zoals ik met mijn man probeer te doen. Zo ben ik de vegetariër en hij niet. Ook hij volgt vanuit het ‘jainisme’ eigen regels. Maar wij vullen elkaar aan vanuit onze beide achtergronden.Thuis in gemeenschap
Gemeenschap is daarbij belangrijk. Altijd opnieuw zoeken mensen naar een plaats waar ze thuis mogen komen. Dat is wat velen vandaag missen, geloof ik. Misschien is het consumentisme onbewust één grote zoektocht naar zin in gemeenschap, naar delen van waarden. Velen leven in leegte en zijn tegelijk hopeloos op zoek naar vervulling, waardoor ze vallen voor valse waarden of verstarren in dogmatisme.Ik heb mijn geloof, maar ook voor mij blijft het zoeken naar hoe ik onze traditionele religieuze waarden in deze wereld kan beleven. Wij hebben ons heilige boek en in onze tempels horen wij best wel preken, maar zij raken het leven niet, terwijl ik bijvoorbeeld snak naar adviezen om die waarheid in de praktijk te brengen.”
Parminder Mudhar woont al twaalf jaar in België en beleeft het sikhisme in haar gezin vooral als een streven naar diepmenselijke waarden. Er zijn behoorlijk wat sikhs in België maar niet veel tempels. Bij elke tempel hoort een keuken waar iedereen mag komen eten, tot welk geloof hij of zij ook behoort.
Dolk en armband
Sikhisme is voor haar vooral een levenswijze, gebaseerd op gebed. “Natuurlijk krijgen wij na onze doop of vormsel bepaalde symbolen aangereikt of opgelegd. Zo zijn er het niet geknipte haar, de verborgen dolk bij mannen, de typische broek, een kleine kam en vooral ook de armband. Dat zijn symbolen die ons vooral dienen te inspireren tot een manier van leven. Zo is mijn armband een teken van verbondenheid, met de sikhs maar ook breder. En de dolk herinnert aan de strijd tegen onrecht. Sowieso ligt voor mij de essentie in het gebed. Ik luister ‘s morgens en ‘s avonds naar gebeden en religieuze lofliederen. Wel streef ik er altijd naar dat mijn bidden uiteindelijk uitmondt in beleving.”Jan Glorieux
Ontleend aan Tertio nr° 676
25 jan. '13 / Paus: 'Sociale netwerken brengen mensen samen'
Paus Benedictus XVI roept christenen in zijn boodschap voor mediazondag in het najaar van 2013 op om gebruik te maken van sociale netwerken. Die zijn een geschikte plaats voor de uitwisseling van ideeën, informatie en opinies. Christenen kunnen er niet afwezig zijn en zij kunnen die sociale netwerken benutten om zelf een bijdrage te leveren tot de nieuwe evangelisatie. Traditioneel wordt de boodschap bekendgemaakt op 24 januari op de feestdag van de heilige Franciscus van Sales, de patroonheilige van de media.
Paus Benedictus XVI stelt vast dat op sociale netwerken ook nu al vaak over geloof wordt gesproken. Dat illustreert het belang van het geloof voor de samenleving. “De figuur van Jezus Christus biedt het radicaalste antwoord op de vragen van de mens over liefde, waarheid en de betekenis van het leven. Die vragen ontbreken ook niet op de sociale netwerken.” Benedictus XVI beklemtoont nog dat deze sociale netwerken mensen samenbrengen en kunnen bijdragen tot nieuwe vormen van dialoog.
24 jan. '13 / Taizé-ontmoeting in Leeuwarden
In het weekend van 15 tot en met 17 maart 2013 zullen jongeren uit heel Nederland samenkomen in Leeuwarden om drie dagen lang in de stijl van Taizé stil te staan bij het thema "De bronnen van vertrouwen aan het licht brengen".
Dit weekend wordt georganiseerd op initiatief van jongeren uit Leeuwarden en omgeving en met medewerking van verschillende kerken in Leeuwarden. Het bevat alle elementen die ook in de ontmoetingen in Taizé aanwezig zijn: gemeenschappelijke gebeden, samen eten, inleidingen op een thema, uitwisseling in kleine groepjes, workshops, etc. Voor hen die van buiten Leeuwarden komen wordt een gastgezin gevonden. Eén van de broeders van Taizé zal bij deze ontmoeting aanwezig zijn.
Meer info: www.taizeleeuwarden.nl
23 jan. '13 / Oecumenische dooi in stand houden
We zitten midden in de jaarlijkse gebedsweek voor de eenheid van de christenen, maar naast die internationale bidweek lijkt het windstil in de dialoog tussen de christenen. Een oorzaak is zeker dat de oecumene ondergesneeuwd raakte door de interreligieuze dialoog, maar onder die sneeuw kiemt er van alles.
In de oecumene zit je altijd in vier seizoenen tegelijk. Het ene dossier bevindt zich in de winter, het andere in de lente, reageert Antwerps bisschop Johan Bonny die de rooms-katholieke referent voor de oecumene is. Wie door het Tweede Vaticaans Concilie dacht dat er snel volledige organisatorische eenheid tussen de christenen zou komen, is wellicht teleurgesteld. Mystieke en spirituele eenheid die zich uit in wederzijdse erkenning, liefde en gastvrijheid, is belangrijker, stelt Robert Innes, het hoofd van de anglicaanse kerk in België. De oecumene heeft veel weg van de processie van Echternach. Het is geen vlotte rit rechtdoor over een autostrade, meent Geert Lorein, de voorzitter van de Federale Synode van Protestantse en Evangelische Kerken in België.
Eeuwenoude twistpunten
We kunnen niet verwachten dat eeuwenoude twistpunten snel van de baan zijn. Eeuwenlang was er geen dialoog. Er zijn zeker nog decennia nodig om de oude breuken te helen, vult orthodox bisschop Athenagoras Peckstadt aan. Op de hoogste niveaus zie ik dat de studie over de struikelsteen van het primaatschap van de bisschop van Rome voortgaat en aan de basis nemen de goede verstandhoudingen tussen de kerken toe. Zelfs in Knokke waar ik woon, komen jaarlijks zo'n 150 protestanten, anglicanen, orthodoxen en katholieken samen om te bidden in de week voor de eenheid. Al verdringt de interreligieuze dialoog soms de oecumene, het blijft belangrijk dat christenen elkaar ontmoeten en in gesprek gaan. We moeten daar blijven op inzetten.
Vriendschappelijke banden
De Grieks-orthodoxe metropoliet Athanasios Chatzopoulos wijst erop dat wat christenen bindt, veel groter is dan wat hen scheidt. De vertegenwoordiger van de orthodoxe kerk van Griekenland bij de Europese instellingen ervaart het als een verrijking vriendschappelijke banden te kunnen opbouwen met katholieken en protestanten, maar hij beseft dat niet alle orthodoxen daartoe de kans krijgen zoals hij. Bij velen leeft een diep wantrouwen en ligt de oecumenische openheid veel moeilijker.
Het mag duidelijk zijn dat de oecumene nog een heel parcours voor de boeg heeft, maar na eeuwen van verdeeldheid zijn vele relaties ontdooid. De kunst is die niet opnieuw te laten bevriezen, maar de dooi aan te houden.
22 jan. '13 / Gebedsweek voor eenheid van de christenen vraagt aandacht voor uitsluiting Indië
Tijdens de jaarlijkse Gebedsweek voor de Eenheid van de Christenen, van 18 tot 25 januari, wordt dit jaar ook bijzondere aandacht gevraagd voor de uitsluiting en de achterstelling in India. India haalde in het verleden al vaker het nieuws met geweld tegen de christelijke en andere minderheden, evenals de achterstelling van dalits. Van de naar schatting 20 miljoen christenen in India zijn er naar schatting 14 miljoen dalits. Die christelijke dalits haalden in 2008 heel even het wereldnieuws toen radicale hindoes 50.000 christelijke dalits uit hun dorpen en steden verdreven in de Indiase deelstaat Orissa.
Achterstelling van vrouwen
Recenter was er de internationale verontwaardiging over de groepsverkrachting van een 23-jarige studente. Het incident maakte opnieuw duidelijk dat vrouwen in India slechts als tweederangsburger worden behandeld. Volgens statistieken wordt in India elke 20 minuten een vrouw verkracht. Vrouwen worden vaak als handelswaar beschouwd omdat jongens geld binnenbrengen, terwijl meisjes slechts geld kosten. De bisschoppen van India proberen al enkele jaren een pioniersrol te vervullen bij de emancipatie van vrouwen in de Indiase samenleving. De katholieke Kerk heeft een bisschoppelijke commissie opgericht voor de lotsverbetering van vrouwen, ook binnen de katholieke Kerk zelf omdat hun gelijke behandeling in India evenmin vanzelfsprekend is. Mede onder impuls van die commissie organiseren bisdommen en plaatselijke parochies programma’s voor emancipatie, alfabetisering en om vrouwen te helpen zelf hun lot in handen te nemen. Kardinaal Oswald Gracias, de aartsbisschop van Mumbai en tevens de voorzitter van de Indiase bisschoppen, organiseert op 27 januari in zijn aartsbisdom zelfs voor het eerst een dag voor de gelijkheid van man en vrouw.
° Brochure van de Gebedsweek voor de Eenheid (met overzicht van activiteiten)
Bron: Kerknet.be
21 jan. '13 / Kerk in Nood herdenkt 100ste verjaardag van pater Werenfried
Met een eucharistieviering en een academische zitting is zondag in Leuven de honderdste verjaardag herdacht van de geboorte van de Nederlandse norbertijn pater Werenfried van Straaten, de stichter van Kerk in Nood. Ook in het Duitse Keulen en elders in de wereld waren er deze week herdenkingen voor de stichter van de katholieke hulporganisatie. Philip Van Straaten werd in 1913 in het Nederlandse Mijdrecht (Amsterdam) geboren. In 1934 trok hij naar het noviciaat van de norbertijnenabdij van Tongerlo en in 1940 werd hij tot priester gewijd. Vanuit de abdij gaf hij met Kerstmis 1947 het startschot voor een organisatie die doorheen de jaren zou uitgroeien tot een van de belangrijkste hulporganisaties ter wereld.
‘Spekpater’
Pater Werenfried lanceerde in 1947 een actie voor kleren en levensmiddelen voor Duitse vluchtelingen. Een oproep op een vergadering van de toenmalige boerinnenbond om geen geld, maar spek in te zamelen bezorgde hem de bijnaam ‘Spekpater’. De actie betekende het begin van ‘Oostpriesterhulp’. Ingezamelde goederen werden in de kapelwagens (vrachtwagens die tevens dienst deden als kapel) naar Duitsland gebracht. In de jaren vijftig werd de hulpverlening uitgebreid naar christenen achter het IJzeren Gordijn. De aanzet daartoe werd in 1952 gegeven toen er in het Duitse Köningstein een congres over de vervolging en onderdrukking van christenen het Oostblok werd georganiseerd, met getuigen uit 18 landen. In 1962 werd pater Werenfried ook uitgenodigd als adviseur op het Tweede Vaticaans Concilie. Datzelfde jaar drong paus Johannes XXIII er bij hem op aan om ook de Kerk in Latijns-Amerika te steunen. Het eerste hulpproject was de levering van 50.000 Bijbels… op vraag van de Cubaanse leider Fidel Castro. Later werd de hulp uitgebreid naar Afrika en de rest van de wereld.
‘Miljoenenhoed’
Een van de grote mysteries is hoe pater Werenfried, die overigens ook een keer werd voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede, telkens weer het nodige geld vond voor hulpprojecten voor vervolgde christenen. Daarbij speelde zijn ‘miljoenenhoed’ waarmee hij prekend en bedelend rondtrok, een legendarische rol. Met zijn simpele zwarte hoed slaagde hij erin om tijdens zijn leven naar schatting drie miljard dollar (2,24 miljard euro) in te zamelen, omdat hij in zijn preken vele harten wist te bereiken. Met zijn contactblad ‘Echo der Liefde’ zorgde hij bovendien voor ‘public relations’ avant la lettre en slaagde hij er in om een sterke band op te bouwen met zijn weldoeners, die op die manier nauw bij de projecten werden betrokken en wisten dat hun geld goed werd besteed. Oostpriesterhulp werd door de jaren heen - in het spoor van de mondialisering van de hulporganisatie - omgedoopt tot ‘Kerk in Nood’.
Na de val van de Berlijnse Muur verminderde de belangstelling voor Oost-Europa. Toch speelde zijn organisatie nog een keer een beslissende rol bij de omwentelingen in Oost-Europa, als het oude Sovjet-communisme in 1991 via een staatsgreep een ultieme poging waagt om terug te komen. Dankzij een zender van Kerk in Nood, die in het Russische parlement in Moskou werd binnengesmokkeld, slaagde Boris Jeltsin erin om het verzet te mobiliseren en de staatsgreep te bedwingen. “Dankzij onze zender kon Jeltsin het volk mobiliseren en heeft hij het gered”, getuigde pater Werenfried achteraf. Hij stierf twee weken na zijn 90ste verjaardag, op 31 januari 2003.
De voorbije jaren ging steeds meer aandacht uit naar hulpprojecten voor vervolgde christenen in islamitische landen, zoals Sudan. Maar ook projecten in Latijns-Amerika krijgen nog steeds de nodige steun en aandacht. Vandaag financiert de hulporganisatie jaarlijks meer dan 5.000 hulpprojecten in 140 landen.
Bron: Kerknet.be
20 jan. '13 / Kardinaal Eijk op bezoek in synagoge
Kardinaal Eijk bezocht vorige donderdag de synagoge in Amersfoort. Deze Nederlands Israelitische Gemeente is een van de oudste in Nederland. Het bezoek vond plaats in het kader van de Dag van het Jodendom die de R.-K. Kerk op die datum viert.
De Utrechtse aartsbisschop werd vergezeld door de leden van de Diocesane Werkgroep Kerk en Jodendom, onder voorzitterschap van hulpbisschop Woorts. Behalve een ontmoeting met leden van deze Joodse gemeente kreeg het gezelschap ook een rondleiding door de sjoel (synagoge) van rabbijn Evers, die daarbij uitleg gaf over de dienst.
Rabbijn Boosman, voorzitter van de Joodse Gemeente Amersfoort, had kort daarvoor de gasten welkom geheten in de tegenover de synagoge gelegen ontmoetingsruimte. Hij typeerde deze gemeente als een die de Tora als uitgangspunt heeft in een sfeer waarin vroom en vrij zich thuis voelen.
Hoewel klein van omvang (110 leden) is het volgens Boosman een bloeiende gemeente: er zijn wekelijks sjabbatdiensten maar ook diensten op Joodse feestdagen, gevolgd door koffie en informele ontmoeting Joods bijtanken. Daarnaast organiseren we Joods onderwijs, pastoraal werk, ziekenbezoek en culturele activiteiten. We zijn blij dat dit nog zo kan zijn in een tijd waarin religie steeds meer uit de maatschappij wordt verbannen.
Mevrouw Mayer, auteur van Verhalen uit Joods Amersfoort, vertelde over de geschiedenis van de Amersfoortse Joden. Het waren Joden van het Iberische schiereiland (Sefardiem) die zich rond 1650 in de stad vestigden om in de textielnijverheid te werken. Er kwam op den duur ook een Joods begraafplaatsje, dat in 2006 bij opgravingen nog bleek te bestaan. Als snel meldden zich ook Hoogduitse Joden (Asjkenaziem) in de stad. Toen de Joodse gemeente zich bleef uitbreiden, werd de ruimte in de Bank van Leening waarin werd samengekomen te klein. Daarom werd in 1726 een terrein gekocht aan de Drieringensteeg, waar een echte synagoge werd gebouwd. De Sefardiem (inmiddels sterk in de minderheid) en de Asjkenaziem gingen samen verder als een gemeente in deze sjoel. Ruim 100 jaar later moest ook deze synagoge vergroot worden, met als resultaat de synagoge zoals die er nu staat. In 1941 telde de Joodse gemeente ongeveer 700 leden. De helft van de Joden werd tijdens de Tweede Wereldoorlog omgebracht en het interieur van de synagoge werd verwoest.
Belang Dag van het Jodendom
Rabbijn Evers nam in de synagoge in vogelvlucht de elementen van de Joodse dienst door. Deze duurt ruim twee uur en bestaat uit een aantal vaste elementen, waarvan het lezen van een afdeling van de Tora er een is. Hij vertelde dat nog maar drie van de aanwezige tien Torarollen kunnen worden gebruikt: als er van een letter zelfs maar een deel ontbreekt, mag de rol niet meer worden gelezen. Bij het voorlezen ervan lezen zeven door de master of ceremonies aangewezen mensen zachtjes hardop mee. Een dienst eindigt met een lezing uit de Profeten en een drietal gebeden.
Kardinaal Eijk stond in zijn dankwoord stil bij het belang van de Dag van het Jodendom. Lang lag de nadruk op de verschillen tussen de R.-K. Kerk en het Jodendom, nu richten we ons meer op de overeenkomsten en wat we delen. Hij memoreerde de rol die de Utrechtse priester Toon Ramselaar, president van het kleinseminarie Apeldoorn, na de Tweede Wereldoorlog speelde in de katholiek-Joodse dialoog. Hij richtte onder meer de Katholieke Raad voor Israel op en werkte mee aan het de verklaring Nostra Aetate van het Tweede Vaticaans Concilie, over de relatie met niet-christelijke godsdiensten. Paus Johannes Paulus II heeft vervolgens verdere accenten gelegd. We mogen ons gemeenschappelijk geestelijk erfgoed en onze onderlinge band nooit vergeten, benadrukte kardinaal Eijk.
Er is nog iets dat ons bindt, vervolgde hij, en dat is een lastig element. We leven in een seculiere maatschappij die steeds intoleranter wordt. Dat merken we op verschillende manieren - sommigen noemen het al een dreigende dictatuur van de meerderheid. Het is dus goed dat we als religies naar onze gemeenschappelijke uitdagingen kijken. Mede daarom waardeer ik dit bezoek aan deze synagoge ook.
Bron: Rorate
19 jan. '13 / Braambos-tv morgen zondag 20 januari
In de Braambosuitzending van zondagmorgen om 9 uur op Eén en zondagavond omstreeks 23.15 uur op Canvas kan U kijken naar een voorstelling van de Thomaswebsite, die een belangrijk steun biedt voor de godsdienstlessen.
In de uitzending eveneens de laatste aflevering van de serie ‘Kruisweg onderbroken’, over omgaan met lijden. Professor Kristof Struys staat stil bij het lijden van Christus en het appel dat daarvan uitgaat voor ons. Myrjam De Keyser die een depressie doormaakte, vertelt hoe zij daarmee omging. Broeder Flor Carrette maakt zorg voor anderen concreet in Effeta een open huis voor aidspatiënten. Anne Moerman is nabestaanden van zelfdoding nabij.
Braambos gaat in een tweeluik ook op zoek naar de diepere betekenis van zowel het orgel als het koor in de liturgie. Beide worden ze door gelovigen als onmisbaar beschouwd. In de eerste uitzending staat het orgel centraal. Orgelmuziek is troostend, inspirerend, effent het pad voor de zang. Waarom ze niet vervangen door goedkopere, elektronische instrumenten of een cd? Zijn er voldoende mensen om het orgel te bespelen? Vragen waarover experts en organisten aan het woord komen.
18 jan. '13 / Dagelijks kerkbezoek
Sinds de dood van zijn meesteres nu twee maanden geleden gaat in het Zuid-Italiaanse stadje San Donaci haar 12-jarige Duitse herdershond dagelijks naar de mis. Dat meldt Kath.net donderdag onder aanhaling van Italiaanse media.
Zodra de klokken luiden trekt de hond naar de plaatselijke kerk, behalve als het hard regent. Hij neemt plaats tussen de kerkbanken en het koor waar hij devoot blijft zitten.
Bron: Rorate
17 jan. '13 / Sant Egidio krijgt Utrechtse afdeling
Oud-Nederlands minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin en de oprichtster van de Antwerpse Sant Egidiobeweging Hilde Kieboom presenteerden maandag in Utrecht het boek KEERPUNT, de twaalf werken van Sant' Egidio. Tevens toonde de Utrechtse afdeling van Sant Egidio de filmdocumentaire Op zoek naar de ziel van Sant Egidio.
De film toont hoe Sant Egidio-vrijwilligers op allerlei plekken in de wereld vorm geven aan de naastenliefde en het zoeken van nabijheid met mensen in de marge, zoals migranten, daklozen en eenzame bejaarden.
Sant Egidio is met 70.000 leden een van de snelst groeiende lekenbewegingen in de r.k-kerk, die ook nogal wat jongeren aanspreekt. Een van hen was de destijds 16-jarige Hilde Kieboom. Op een jongerenreis naar Rome kwam ze in het kerkje Sant Egidio in de armenwijk Trastevere. Daar hoorde ze van studenten die hun vrije tijd opofferden voor hulpverlening aan arme gezinnen. Terug in Antwerpen besloot zij dat er in haar stad ook zoiets moest komen.
Sant Egidio werkt vanuit haar christelijke spiritualiteit, deze vormt dan ook een belangrijk ingredient van KEERPUNT. Gewone mensen vertellen hoe Sant Egidio een keerpunt in hun leven betekende. Elk hoofdstuk eindigt met de droom van een vrijwilliger over een betere wereld.
De Utrechtse afdeling van Sant Egidio is nog in de oprichtingsfase en telt ongeveer dertig deelnemers. Onlangs brachten deze een ervaringsbezoek aan Sant Egidio in Antwerpen waar ze meehielpen in het daklozenrestaurant Kamiano. Om de twee weken houden ze een gebedsbijeenkomst in de werfkapel van de Zusters Augustinessen.
Hier kan je de film bekijken 'Op zoek naar de ziel van Sant Egidio' (20 min.)
16 jan. '13 / Heruitgave Johannes de Ziener
Johannes de Ziener is een bijzonder boek. Het is de neerslag van een levenslange fascinatie van dominicaan Jan Nieuwenhuis, voormalig pastor van ‘de Dominicus’ in Amsterdam, met de geschriften van de ziener van Patmos. Het bevat een eigen vertaling en commentaren op het Evangelie, de brieven en de Openbaring van Johannes. Het boek leest als een verslag van een lange lectio divina: lezen op de contemplatieve manier, om te ondervinden wat de tekst de lezer zegt.
In 2010 heeft Valkhof Pers in samenwerking met dominicanen.nl een kleinschalige eenmalige heruitgave gemaakt van Johannes de Ziener, het magnum opus van Jan Nieuwenhuis o.p. Een hele onderneming bij een kostbaar boek van zo’n duizend pagina’s.
Na de heruitgave in 2010 zijn er verzoeken binnen blijven komen van mensen die het boek toch willen hebben. We gaan nog één keer proberen of we voldoende bestellingen krijgen. U kunt zich inschrijven op info@valkhofpers.nl. Het boek kost € 85,- inclusief verzendkosten.
Inschrijven kan tot 10 februari 2013. Dan kijken we of er voldoende bestellingen zijn om een herdruk mogelijk te maken. We hebben honderd bestellingen nodig, waarvan er nu twintig binnen zijn!
Johannes de Ziener wordt niet in de winkel aangeboden, alleen via deze website.
15 jan. '13 / Stilstaan en genieten
Hij was een eeuwige student,
lees ik op het bidprentje,
en dat is goed, denk ik dan, heel goed.
Studeren is nieuws-gierig, steeds op zoek.
Als het maar niet bij zoeken blijft.
Men moet ook kunnen stilstaan
bij hetgeen men reeds heeft gevonden.
Stilstaan en genieten,
van de natuur, van poëzie,
van muziek, van elkaar,
van God.
Genieten is hemels, is iets goddelijks.Pol Vanhaverbeke
'Filosofietjes van de levende zus', 2011
14 jan. '13 / Geef Molly een kans
Actie Broederlijk Delen in de startblokken
Met de slogan geef Molly een kans gaat Broederlijk Delen samen met haar vele vrijwilligers en met vele boerenfamilies de strijd aan tegen honger in Noord-Uganda. Het platteland in Uganda werd meer dan 20 jaar lang geteisterd door een burgeroorlog. De gevolgen zijn nog steeds schrijnend. Armoede en honger zijn schering en inslag voor de bewoners.
De nieuwe campagne tijdens de komende veertigdagentijd (12 febr - 30 mrt) toont de strijd die de partners van Broederlijk Delen in het Zuiden leveren tegen honger en ondervoeding. Zo heeft de Ugandse Molly, dankzij de ondersteuning van die partners, geleerd hoe zij haar oogst kan vergroten en verschillende groenten kan telen. Bovendien houdt ze nu dieren. Binnenkort zal zij haar inkomen vergroten door bijenteelt. Al die activiteiten samen zorgen ervoor dat honger bij haar geen kans meer maakt.
Een campagne over duurzame hongerbestrijding dwingt ons ook om stil te staan bij ons eigen voedselpatroon, zegt Broederlijk Delen. Met de Foodtest wordt elkeen uitgedaagd zijn omgang met voedsel te bekijken en uit solidariteit te kiezen voor een sociaal en duurzaam eetpatroon.
° Meer info op de site van Broederlijk Delen
13 jan. '13 / Kinderziekenhuis Saint Damien geeft hoop aan 50.000 Haïtiaanse kinderen
Het kinderziekenhuis Saint Damien in Tabarre, het enige kinderziekenhuis in Haïti dat via de stichting ‘Onze Kleine Weeskinderen’ ook vanuit ons land financieel wordt ondersteund, heeft in 2012 meer dan 50.000 kinderen verzorgd, 4.799 geboortes begeleid en 640 te vroeg geboren baby’s gered. 20.000 kinderen en volwassenen werden ter plaatse, in de krottenwijken en de tentenkampen, verzorgd. 25.000 met cholera besmette volwassenen en kinderen werden behandeld.
Pater Damiaan
Het kinderziekenhuis ‘Saint Damien’ werd in 2006, omwille van de alarmerende gezondheidstoestand van de Haïtiaanse kinderen, onder impuls van de Amerikaanse passionist Rick Frechette opgericht. Hij is niet alleen priester, maar ook dokter en nationaal directeur van ‘Onze Kleine Weeskinderen Haïti’. De naam van het kinderziekenhuis is een eerbetoon aan de Vlaamse heilige Damiaan. Rick Frechette: “Haïti werd verwoest door de aardbeving, cholera en de tropische storm Sandy. Van de 25 jaar dat we in Haïti werkzaam zijn, waren 2010, 2011 en 2012 toch wel de jaren waar wij speciaal bruggen hebben moeten bouwen van licht en van hoop, van vriendschap en van solidariteit...”
Verwoestende aardbeving
Op 12 januari 2010, net 3 jaar geleden, kostte een verwoestende aardbeving het leven aan naar schatting 250.000 Haïtianen. Anderhalf miljoen inwoners werden dakloos en vele kinderen wees. De drie weken na de ramp heeft ‘Saint Damien’ meer dan 10.000 kinderen en volwassenen verzorgd en geopereerd. Kort nadien werden nieuwe medische centra opgericht om niet alleen kinderen, maar ook volwassenen, te verzorgen tegen cholera en andere aandoeningen. Naast de 843 wezen en verlaten kinderen die in Haïti worden opvangen, heeft de Stichting ‘Onze Kleine Weeskinderen’ ook nog 30 straatscholen opgericht voor kinderen uit de tentenkampen en krottenwijken, die 10.000 kinderen toegang geven tot onderwijs. In 2012 verdeelde ‘Onze Kleine Weeskinderen’ 3.000 zakken rijst van 25 kilo, 852.000 broden en 200.000 pakketten pasta. Tankwagens reden 1.728 keer uit om 7 sloppenwijken en 7 tentenkampen met drinkwater te bevoorraden.
° Naar de website van de stichting 'Onze Kleine Weeskinderen'
Bron: Kerknet.be
12 jan. '13 / Onze duimen hebben het druk
Volgens de Belgian Social Media Monitor hadden vorige maand liefst 4.870.000 landgenoten een profiel op Facebook. Het is elders niet anders. De doorbraak van de nieuwe of sociale media gaat nu razendsnel. Zo liet YouTube met Kerstmis weten dat het liedje Gangnam Style de eerste video op de site is die meer dan een miljard keer werd bekeken. Zanger Psy had er nauwelijks vijf maanden voor nodig. Nog dagelijks wordt de clip tussen de zeven en de tien miljoen keren aangeklikt.
Die nieuwste media verlagen fors de drempel om contacten te leggen. Voeg daar de steeds ingenieuzere smartphones en tablets aan toe en waar ook ter wereld kunnen we op de meest uiteenlopende manieren met elkaar in dialoog gaan. Alle mogelijke informatie in allerlei formats is nog slechts een duimklik van ons verwijderd, overal en altijd. Ze delen, er commentaar op leveren, koppelen met andere input; het is nu allemaal in een oogwenk gebeurd. De technologie is bijzonder gebruiksvriendelijk en wordt in verleidelijke modieuze jasjes aangeboden. Wie er zich toe laat overhalen, kan zich korte tijd later vaak nauwelijks nog een leven zonder voorstellen.
Maar worden we er werkelijk socialer van, laat staan gelukkiger en meer tevreden? Toestellen en abonnementen kosten handenvol geld en slorpen snel veel tijd op. In het bijzonder jongeren en sociaal zwakkeren dreigt dit zuur op te breken. Net zoals ze als eersten in het vizier komen van internetpesten en andere soms erg verregaande misbruiken. En vingervlug kunnen inpikken op wat anderen op cyberspace zetten, is één zaak, maar hoeveel commentaren zijn de moeite waard? Om nog te zwijgen van het oeverloze gescheld en andere vulgaire taal waartoe velen zich helaas verlagen. Wat hebben trouwens Facebookvrienden vandoen met echte vriendschap? Hoe zwaar weegt finaal de eindeloze stroom tweets (letterlijk “gekwetter”) op Twitter? Wie gaat er feitelijk schuil achter al die ‘profielen’ en hoe betrouwbaar zijn ze? En dan dat kwalijk toenemende fenomeen van het continu meezeulen van de smartphone of de tablet om toch maar voortdurend “in touch” te zijn met de netwerkcontacten. De relaties op het werk en – nog zoveel pijnlijker – in de privé-omgeving worden door zulke stoorzenders danig op de proef gesteld.
Nog fundamenteler: waar blijft bij dit alles het fundamentele recht op privacy, ook wel – en in deze context bijzonder relevant – omschreven als het recht om met rust te worden gelaten? Stilaan kan elke pas in ons leven worden geregistreerd en gedigitaliseerd om vanaf dan voor eeuwig rond te zwerven op het net. Zoekmachines koppelen steeds meer gesofisticeerd die informatie aan elkaar. Google, Facebook en co proberen voortdurend de gebruiker te verleiden om meer over zichzelf prijs te geven. Voor Ben Caudron, auteur van Niet leuk? Mijmeringen over nieuwe media, mensen en macht (zie blz. 8-9) zijn we in de ogen van dergelijke mediagiganten zelfs “niet meer dan vleeswaren in een enorme virtuele etalage”. Overdreven? Wie het hele rijtje afloopt, zal ervan opkijken van wat bedrijven, overheden, kennissen en zovele onbekenden over ons nu al (kunnen) weten.
“Onze duimen hadden het nog nooit zo druk”, besloot de VRT-website over het nieuwste Nieuwjaarsrecord sms’jes. Toch voorspelden trendwatchers intussen dat ‘klein’, ‘echt’ en ‘samen’ de kernbegrippen worden van 2013. Zij ontwaren in onze maatschappij het opkomen van een diepe onderstroom die zich afzet tegen al die automatisering, jachtigheid en onpersoonlijkheid. Ook de postmoderne of metamoderne mens blijft nood hebben aan stilte en onthaasting, aan reële ontmoetingen, aan gezin, familie en echte vrienden. Van sociale media gesproken.
Geert De Kerpel
Ontleend aan Tertio 674
11 jan. '13 / Vijf vrouwen op zoek naar God
In een nieuwe serie ‘Op zoek naar God’ (EO) trekken vijf bekende Nederlandse jonge vrouwen zich terug in een oud klooster. Presentatrice en actrice Lieke van Lexmond, topmodel Kim Feenstra, socialite Christina Curry, actrice Sanne Vogel en punkrock zangeres Elle Bandita (alias Ryanne van Dorst) gaan op zoek naar God…in de stilte.
De vijf BN’ers dompelen zich compleet onder in het kloosterleven. Eenmaal per dag hebben ze een indringend gesprek met hun geestelijk begeleider. Buiten de gesprekjes op de dagboekcamera in hun kloosterkamer zijn ze een week lang stil.
Ze lezen voor het eerst in de Bijbel; en dan gelijk vier keer op een dag. Ze werken in de tuin tot de blaren op hun handen staan, zitten uren op harde kerkbanken en doen vele afwassen met de kloostergemeenschap. Maar ze komen ook tot rust, raken gefrustreerd, geven hun weerstand op en worden geraakt door de liefde en warmte van de kloosterlingen.
In de vernieuwde serie Op zoek naar God gaat de zoektocht dieper dan ooit. Juist in de stilte en eenzaamheid komen gevoelens, gedachten en inzichten naar boven waar normaal geen ruimte voor is. En in diezelfde stilte is het voor wie God zoekt ook makkelijker om Hem te vinden. De grote vraag in de serie is natuurlijk: wie van de vrouwen vindt God?
Vanaf zondag 3 februari - 4 afleveringen om 21.55 uur op Nederland 3
Bekijk de trailer :Bron: E0
10 jan. '13 / Paus solidair met zieken
In zijn boodschap voor de Wereldziekendag (11 februari) spreekt paus Benedictus XVI zijn solidariteit uit met allen die in ziekenhuizen en gezondheidscentra maar ook thuis gebukt gaan onder ziekte en lijden.
De paus stelt de Barmhartige Samaritaan als voorbeeld. Hij toont de houding die elke volgeling van Christus moet hebben, in het bijzonder voor diegenen die op onze zorg zijn aangewezen, aldus de paus. Tegelijk vestigt de paus de aandacht op de kracht van het gebed bij de zorg voor diegenen die 'in lichaam en geest' gewond zijn. Tot slot wijst hij er nog op dat de liefde en zorg voor elke mens, in het bijzonder de zwakken en zieken, fundamentele aspecten zijn van de zending van de Kerk.
9 jan. '13 / In goede en kwade dagen
Marcel heeft een bloeiende carrière als landbouwingenieur achter de rug, stond aan het hoofd van het universitair studiecentrum en werd over de hele wereld gevraagd om voordrachten te houden en projecten te leiden. Tien jaar geleden werd zijn vrouw Juliette ernstig ziek. Omdat zij zo lang voor hem had gezorgd, nam Marcel het besluit om nu voltijds voor haar te zorgen. Hij heeft er nog geen dag spijt van gehad. Liefde in goede en kwade dagen.
TV-zorg.be
8 jan. '13 / Vanuit Taizé: De Mensenzoon kan zijn hoofd nergens te ruste leggen (Mt. 8, 18-23)
De gemeenschap van Taizé biedt maandelijks de mogelijkheid om via hun website een kort bijbelgedeelte met overweging te lezen om het 'zoeken naar God ook in het dagelijks leven door stilte en gebed te ondersteunen'.
De Bijbeltekst voor deze maand januari vind je hier.
7 jan. '13 / Gratis winkelen
Aan de Bondgenotenstraat in Vorst staat sinds september de ‘give box'. Buurtbewoners die iets te veel hebben en dat kwijt willen, stoppen dat erin. Wie het kan gebruiken, haalt het eruit. Het lukt, want de ‘give box' is zeker geen openbare stortplaats geworden. Andere Brusselse gemeenten overwegen nu ook zo'n box te zetten.
Eigenlijk is het een grote kast, met een douchegordijn voor. Aan de ene kant een hangrek, aan de andere legplanken. Vrijdagmiddag hingen er een tiental truien, T-shirts en hemden in. Op de planken lagen een Barbie-pop, het boek Weekend à Zuydcote van Robert Merle, een paar schoenen, een dienbord en vrouwentruitjes. Maar een half uur later was de inhoud al weer helemaal anders. Een moeder en haar zoontje hadden drie truien meegenomen, een buurvrouw had er dan een eierdoos ingelegd die nog geen drie minuten later was meegenomen door een jonge moeder die vier diepe borden in de give box achterliet.
Toen kwam buurtbewoonster Geneviève Kinet langs. ‘Eens zien of er geen mooie kleren zijn. Dit Yves Saint Laurent-jurkje hing drie weken geleden in de give box . Allicht van een dame uit de buurt. Ik draag hem graag. Hij zit me perfect. Dit is een geweldig tof idee. Ik woon al lang in deze straat. Vroeger stortte iedereen zijn afgedankte frigo's en tapijten op deze straathoek. Nu blijft ze proper.'
Mede-initiatiefnemer Kris Van Slambrouck glundert: ‘We hadden het nooit durven dromen toen we hier vier maanden geleden mee startten. Toen lag er inderdaad zeer veel zwerfvuil op straat. Iedereen ergerde zich eraan. Er werd volop gebrainstormd over hoe het aan te pakken. Tot iemand met het idee van de give box kwam. Hij had het ergens in Berlijn gezien. Gelukkig kregen we er van de overheid meteen toestemming voor.'
Er komen drie vrouwen langs. Een heeft een paar cd's mee om in de give box te leggen, twee anderen passen elk een paar schoenen. ‘Nee, ze zijn te klein. Maar geen erg, morgen komen we weer langs en dan vinden we misschien iets dat ons past.'
De dames slaan een praatje met Geneviève Kinet, die ze voorheen niet kenden, niettegenstaande ze al zo lang in dezelfde wijk wonen. ‘De give box is een ontmoetingsplaats geworden', zegt Kris Van Slambrouck. ‘Mensen komen nu ook naar de box in de hoop met iemand een praatje te kunnen slaan. Dat verhoogt de sociale controle en zo wordt dit geen openbaar stort. Een keer heeft iemand 's nachts heel de give box leeggehaald. Maar dat is niet erg, die mens kon misschien alles gebruiken.'
Bron: Nieuwsblad.be
6 jan. '13 / Sterzingen
Sterzingen, dat is verbondenheid met vrienden en met kinderen wereldwijd !
In meer dan 130 landen trekken kinderen rond het feest van Driekoningen erop uit om al zingend te verkondigen dat het kindje Jezus is geboren en dat Hij er is voor iedereen.De ster, die de drie wijzen naar Jezus bracht, blijft branden en zet onze Sterzangers onderweg. Ze brengen het licht van Kerstmis naar de mensen en worden zo zélf sterren onderweg. Verkleed met kroon en ster gaan de Sterzangers van deur tot deur om verzamelen zo geld. De opbrengst is niet voor eigen zak, maar voor de kinderprojecten van Missio. Met dit jaar een bijzonder aandacht voor een schoolproject in Guatemala.
Historsich gegroeidDe kersttijd is traditioneel een periode waarin mensen denken aan wie het minder goed heeft in de wereld en misschien ook wat meer vrijgevig zijn. Dat was vroeger niet anders. Daarom trokken armere kinderen in de kersttijd van deur tot deur om wat geld te verzamelen. Zo konden ze bijdragen aan het huishouden. Historisch groeide dit uit tot driekoningenzingen.
Sterzingen sluit aan bij die traditie, maar zet de religieuze inspiratie toch ook in de verf. Sterzangers zingen niet zomaar iets. Ze zingen, of vertellen, over de geboorte van Jezus. Zo treden ze in de voetsporen van de drie wijzen, die een ster volgden en zo bij het kind uitkwamen. Daarna vertrokken ze weer elk naar hun eigen land, langs andere wegen, om iedereen erover te vertellen.
En mensen geloofden hen. Ze gingen in Jezus, de Verlosser, geloven. De Sterzangers brengen die boodschap elk jaar opnieuw. Net als in het traditionele driekoningenzingen verzamelen ze geld. Dat geven ze aan Missio.
Leeftijdsgenoten helpenSterzingen is één van de grootste acties van de kinderwerking van Missio. De slogan is ‘Kinderen helpen kinderen’. Met Sterzingen werken kinderen en jongeren in meer dan 130 landen mee aan de toekomst van leeftijdsgenoten die het minder goed hebben. Dat gebeurt via de kinderprojecten van Missio. De drie wijzen brachten geschenken naar Jezus, onze Sterzangers schenken een betere toekomst aan hun leeftijdsgenoten!
Een video over het sterzingen :
5 jan. '13 / Braambos-tv morgen zondag
Zondag kan U vanaf 9.00 uur op Een en omstreeks 23.30 uur op Canvas kijken naar een gesprek met Roger Burggraeve over wat de Bijbel ons te zeggen heeft over lijden. Greet Balemans die op 16 jarige leeftijd na een ongeluk in een rolstoel terechtkwam, vertelt hoe zij daarmee omging. Monique Dujardin die zich inzet in de rouwzorg laat ons kennismaken met de vaak verborgen pijn van mensen die een dierbaar iemand verloren. En Zr. Mechtild, abdis van de Abdij Bethlehem te Bonheiden, getuigt hoe het lijden van mensen een belangrijke plaats inneemt in hun gebed.
In de uitzending tevens de tweede aflevering van 'Wat vertellen kerken', met uitleg over de betekenis en de oorsprong van de inrichting van kerkgebouwen. Model staat de kerk van Sint-Agnes-buiten-de-muren in Rome.
4 jan. '13 / Broeder Alois: 'Laat u niet ontmoedigen door de crisis'
Eergisteren eindigde in Rome de 35ste Europese jongerenontmoeting van de oecumenische gemeenschap van Taizé. Volgens de organisatoren namen 45.000 jongeren deel aan het jaarlijks terugkerende evenement. Hoogtepunt was het indrukwekkende avondgebed van zaterdagavond op het Sint-Pietersplein in Rome. De volgende ontmoeting van de gemeenschap uit Bourgondië heeft volgend jaar in de Franse stad Straatsburg plaats.
In zijn slottoespraak in de basiliek van Sint-Jan-van-Lateranen riep broeder Alois, de prior van de gemeenschap van Taizé, de jongeren op om zich niet te laten ontmoedigen door de economische crisis: “Tegenover de materiële noden en de arbeidsonzekerheid moeten wij vanuit ons vertrouwen in God een nieuwe, innerlijke kracht ontwikkelen. Ik hoop dat jullie na deze ontmoeting in vrede en rust naar de toekomst kunnen blikken.”
Tijdens de ontmoeting van dit jaar was er bijzondere aandacht voor Afrika. Zo brachten enkele broeders van de gemeenschap van Taizé, die in november Rwanda bezochten, een mand vol zaden mee. De zaden werden symbolisch verdeeld onder de deelnemers, opdat er vrede zou heersen in de hele wereld. De komende dagen reizen nog enkele broeders van Taizé naar Istanbul (Turkije) om er met de oecumenische patriarch Bartholomeus I en Turkse christenen te bidden. In oktober en november bezoeken leden van de gemeenschap India en Korea, voor ontmoetingen met Aziatische christenen.
Bron: Kerknet.be
3 jan. '13 / Nieuwjaarswandeling voor Vrede
Persbericht 1 januari 2013
"Vrede op aarde aan alle mensen"
Antwerpen, 1 januari 2013. Op Nieuwjaarsdag, dinsdag, 1 januari 2013 namen een tweehonderdtal mensen, onder wie veel gezinnen met kinderen, deel aan een vredeswandeling die door de Gemeenschap van Sant’Egidio was georganiseerd.
De deelnemers droegen de bordjes mee van 19 gebieden in de wereld, waar een gewapend conflict woedt. Dat zijn in alfabetische volgorde: Afghanistan, Birma, Casamance in Senegal, Centraal-Afrikaanse Republiek, Colombia, Eritrea, Ethiopië, Irak, Kashmir (India), Mali, Nigeria, Noord-Kivu (DR Congo), Pakistan, Sudan, Syrië, Somalië, Israël – Palestina en Zuid-Sudan.
Bij het begin van de tocht, aan het Oorlogsmonument in het Stadspark, wees organisator Pieter Wieërs erop dat tegenover vorig jaar de landen Tsjetsjenië, El Salvador, Egypte, Mexico, Mindanao – Filippijnen, Thailand en Jemen er niet meer bij waren, omdat in die landen een positieve dynamiek van verzoening speelde. Daarentegen kwam dat Birma, Mali, Eritrea en Ethiopië wel af te rekenen kregen met meer geweld. Wieërs was hoopvol over de positieve dynamiek in de Senegalese zuidelijke provincie Casamance, waar sinds enkele weken vredesbesprekingen werden opgestart tussen de regering van Dakar en de gewapende afscheidingsbeweging. Die gesprekken, die plaats vinden in Rome met de bemiddeling van Sant’Egidio, leidden drie weken geleden alvast tot de vrijlating van enkele gijzelaars, die door de afscheidingsbeweging gevangen werden gehouden.
De tocht door het stadscentrum eindigde voor de Antwerpse O.L.V.-kathedraal. Bisschop Leon Lemmens, hulpbisschop van het aartsbisdom Mechelen-Brussel, kaderde de vredeswandeling in de Internationale dag voor de Vrede die de katholieke kerk ieder jaar op 1 januari houdt. “Gelukkig zij die vrede brengen, ze zullen kinderen van God worden genoemd,” citeerde hij Jezus in het evangelie en de boodschap van paus Benedictus XVI. Hij herinnerde aan het geweld in landen als Syrië, Centraal-Afrikaanse republiek, e.a. Lemmens wees erop dat de vrede niet alleen een zaak is van landen veraf, maar dat de vrede ook iedere dag moet worden gebouwd in onze steden. “Hij dankte diegenen die het leven van daklozen en inwijkelingen beschermen en ondersteunen, diegenen die zich om de kinderen, ouderen en roma-zigeuners bekommeren. “De vrede heeft vele bouwwerven en is een zaak van ons allen, jong of oud, Belg sinds altijd of nieuwe burger van dit land, christen, moslim of jood of gewoon een mens van goede wil.”
Alice Kafarhire, van de Gemeenschap van Sant’Egidio van Bukavu (Oost-Congo) bracht het grote lijden van de regio treffend onder woorden: “Veel kinderen kunnen niet meer naar de lagere school gaan, sommigen leven op straat en moeten al van kindsbeen af voor hun eigen levensonderhoud in staan. Ze leren hun plan te trekken om aan eten te k omen. De ouderen worden overgelaten aan hun trieste lot, sommigen leven zelfs in paardenstallen die nog dateren uit de koloniale tijd.” Ze herinnerde aan het lijden van veel vrouwen, die vaak door de gewapende bendes tot seksslavernij worden gedwongen. “De Congolese vrouw, nochtans de motor van het familieleven, wordt vernietigd.”
Edmond Ceku, die als minderjarige uit Albanië naar België vluchtte, beschreef treffend hoe moeilijk het leven is van iemand die een situatie van geweld ontvlucht en die zich moet integreren in een nieuwe samenleving. Na vijf jaar werd hem koudweg gezegd dat hij het land moest verlaten. Ceku: “De periode dat ik hier illegaal woonde was een nachtmerrie. Je hebt kracht, je hebt ideeën, moed, kennis, je wil iets opbouwen in je leven, maar je kan het niet, want je telt niet mee. Al je energie en kracht worden opgeslorpt door je onzekerheid, je staat aan de kant en ziet het leven voorbijgaan.” De kansen keerden, mede dankzij de hulp van Sant’Egidio, en met de juiste papieren zet Edmond Ceku zich nu in voor een solidaire samenleving. En hij riep op: “Hoezeer we onderling ook mogen verschillen: neem je verantwoordelijkheid op, laat je niet ontmoedigen, geloof niet dat alle asielzoekers profiteurs zijn en alle illegalen misdadigers, en wees niet bang maar stel je hart open voor anderen.”
Tot slot hield Nabila Ait Daoud (N-VA), de kersverse schepen voor jeugd, een opgemerkte toespraak, waarin ze inging op het begrip “verdraagzaamheid”. “Cultuurrelativisme is nergens goed voor,” stelde ze. “Velen verwarren verdraagzaamheid met onverschilligheid. (…) Mensen moeten weer meer nieuwsgierig naar elkaar worden. Actief op zoek gaan naar wat ons van elkaar onderscheidt en wat ons met elkaar verbindt is het enige cement dat een samenleving werkelijk bij elkaar houdt. Verdraagzaamheid is goed, maar nieuwsgierigheid is beter.”
Na een indrukwekkende minuut stilte voor alle slachtoffers van oorlog en geweld en een vredesnieuwjaarswens van Mesbah El Hassan, voorzitter van de Moskee Al Buraq (Mechelen) en Andrej Eliseev van de Russisch-orthodoxe kerk, werden vijf witte duiven losgelaten, als teken van de vrede.
2 jan. '13 / Woord van leven: Rijk aan liefde en barmhartigheid
Het Woord van leven, uitgegeven door de Focolarebeweging, wordt genomen uit een evangelielezing volgens de liturgie van deze maand. De tekst wil helpen om tot een concrete beleving van het evangelie te komen.
De tekst wordt in 90 talen uitgegeven en bereikt wereldwijd via drukpers, radio en televisie meer dan 26 miljoen mensen. Tevens is het in vele talen beschikbaar op internet.Het Woord van leven van deze maand januari vind je hier.
1 jan. '13 / Zalig de vredestichters
Wereldvrededag vindt elk jaar plaats op 1 januari. In zijn boodschap naar aanleiding van deze dag moedigt paus Benedictus XVI alle christenen aan om zich bewust te zijn van hun verantwoordelijkheid als vredestichters.
De boodschap belicht vele facetten van het concept ‘vrede’, zowel de innerlijke vrede als de vrede van de mens met de natuur. Ook de impact van het nihilisme en de problematiek van de mensenrechten, in het bijzonder de vrijheid van geweten, meningsuiting en godsdienst komen aan bod.
° Naar de integrale tekst van paus Benedictus XVI.
Klik hier.