Lezingen van de dag – dinsdag 2 januari 2018


Heilige (of feest) van de dag

Serafim van Sarov († 1833)

Serafim (geboren Prochor Misjnin) van Sarov (ook Wonderdoener), Rusland; kluizenaar

Hij staat te boek als een van de grootste Russische mystici uit de geschiedenis. Hij werd in 1759 geboren als Prochor Misjnin. Op twintigjarige leeftijd trad hij toe tot klooster Sarov. Vanaf dat moment heette hij Serafim. Eenmaal priester gewijd trok hij zich terug in de eenzaamheid van de Russische wouden. Alleen op zondag nam hij deel aan de liturgie in het klooster. Na zestien jaar zo geleefd te hebben, werd hij overvallen door zwervers. Dat knakte zijn gezondheid. Hij betrok een afgelegen cel in het klooster waar hij zijn kluizenaarsleven voortzette. Intussen wisten mensen met allerlei noden hem te vinden. Ze vonden een luisterend oor en vaak genezing en soms zelfs warden ze deelgenoot in één van zijn visioenen om mystieke ervaringen.

In 1903, zeventig jaar na zijn dood, werd hij officieel door de Russische Kerk heilig verklaard.

maandag na 1 januari


Uit de eerste brief van Johannes 2, 22-28

Als ons geloof in Jezus Christus levend blijft, dan blijven wij in Hem, en zijn wij zeker van onze verbondenheid met de Vader. Trouw in het geloof is uiteindelijk trouw aan de persoon van Jezus.

Vrienden,
bestaat er een grotere leugenaar dan iemand die ontkent dat Jezus de christus is? De antichrist is ieder die de Vader en de Zoon niet erkent.
Ieder die de Zoon niet erkent, heeft ook de Vader niet. Wie de Zoon erkent, heeft ook de Vader.
Wat uzelf betreft: wat u vanaf het begin hebt gehoord, laat dat in u blijven. Als in u blijft wat u vanaf het begin hebt gehoord, zult u in de Zoon en in de Vader blijven.
En dit is wat Hij ons heeft beloofd: het eeuwige leven.
Dit wilde ik u schrijven over hen die proberen u te misleiden.
Wat uzelf betreft: de zalving die u van Hem ontvangen hebt is blijvend, u hebt geen leraar nodig. Zijn zalving leert u alles naar waarheid, zonder bedrog. Blijf daarom in Hem, zoals zijn zalving u geleerd heeft.
Blijf dus in Hem, kinderen. Dan kunnen we vol vertrouwen zijn wanneer Hij verschijnt en hoeven we ons niet te schamen bij zijn komst.

 

Psalm 98, 1-4

Refr.: Juich de Heer toe, heel de aarde.

Zing voor de Heer een nieuw lied:
wonderen heeft Hij verricht.

Zijn rechterhand heeft overwonnen,
zijn heilige arm heeft redding gebracht.

De Heer heeft zijn overwinning bekendgemaakt,
voor de ogen van de volken zijn gerechtigheid onthuld.

Hij heeft gedacht aan zijn liefde en trouw
voor het volk van Israël.

De einden der aarde hebben het gezien:
de overwinning van onze God.

Juich de Heer toe, heel de aarde,
juich en jubel, zing het uit.

 

Uit het evangelie volgens Johannes 1, 19-28

Johannes de Doper wordt ondervraagd over zijn zending. Men vermoedde immers dat hij de Messias was. Maar Johannes blijft zichzelf en zijn roeping trouw. Hij wil geen populariteit en wijst bewust naar Hem die als onbekende reeds onder de mensen aanwezig is: Jezus, de ware Messias.

Dit is het getuigenis van Johannes. De Joden hadden vanuit Jeruzalem priesters en Levieten naar hem toe gestuurd om hem te vragen: ‘Wie bent u?’
Hij gaf zonder aarzelen antwoord en verklaarde ronduit: ‘Ik ben niet de messias.’
Toen vroegen ze hem: ‘Wie dan? Bent u Elia?’
Hij zei: ‘Die ben ik ook niet.’
‘Bent u de profeet?’ ‘Nee’, antwoordde hij.
‘Maar wie bent u dan?’ vroegen ze hem. ‘Wij moeten antwoord kunnen geven aan degenen die ons gestuurd hebben–wie zegt u zelf dat u bent?’
Hij zei: ‘Ik ben de stem die roept in de woestijn: “Maak recht de weg van de Heer”, zoals de profeet Jesaja gezegd heeft.’
De afgevaardigden die uit de kring van de Farizeeën kwamen, vroegen verder: ‘Waarom doopt u dan, als u niet de Messias bent, en ook niet Elia of de profeet?’
‘Ik doop met water’, antwoordde Johannes. ‘Maar in uw midden is iemand die u niet kent, Hij die na mij komt; ik ben het niet eens waard om de riemen van zijn sandalen los te maken.’
Dit gebeurde in Betanië, aan de overkant van de Jordaan, waar Johannes doopte.

Van Woord naar leven

Vandaag horen we Johannes zeggen: ‘In uw midden is iemand die u niet kent.’

Eergisteravond (op oudejaar dus) hadden mijn vrouw en ik, en ook onze kinderen, een mooie ervaring. Op zich niet zo bijzonder, maar ik wil haar toch graag met je delen.

Uiteraard is het van harte gegund dat mensen de nacht van oud naar nieuw uitbundig feestend doorbrengen, kijkend naar het vuurwerk, de stad intrekkend op zoek naar vertier, … Mijn vrouw en ik houden daar niet zo van. We kozen ervoor om iets heel eenvoudigs te doen, iets waar van we weten dat onze kinderen veel van houden. Dat is namelijk frietjes gaan eten naar het frituur. Wij reden daarvoor naar Sint-Niklaas naar een klein Turks frituurtje. We bestelden pitavlees met frietjes. Terwijl ze dat klaar maakten trokken we naar boven waar tafeltjes staan. Echt gezellig was het niet, maar goed … voor onze kinderen is dit feest.
Buiten één dame, die ook boven zat, waren er geen klanten. Die ene dame had net een pizza gegeten, terwijl ze nog nagenoot van een blikje bier. Ze zag er nogal verwaaid uit, maar het was buiten dan ook vrij winderig, zullen we zeggen. Wat ons opviel was dat ze ontzettend genoot van het speels gedrag van onze spruitjes. We geraakten aan de babbel en nodigden haar uit bij ons te komen zitten, wat ze maar al te graag deed. Al snel bleek dat deze mevrouw een soort beperking had. Maar ze was ontzettend lief en was zo blij bij ons aan tafel te kunnen zitten op dit oud jaar. Ze was immers alleen die avond. Honderduit vertelde ze over haar pc-opleiding die ze onlangs gestart is, over haar werk als inpakster in een fabriek van koekjes, enzomeer … Het was best een gezellig samenzijn.
En de frietjes … die smaakten heerlijk.
Hartelijk, en met veel dankbarheid langs beiden kanten, namen we afscheid.

Toen we weer thuis waren, en de kindjes in bed lagen, bespraken mijn vrouw ik het schijnbaar toevallig voorval in het frituurtje. En we konden maar één ding zeggen: midden onder ons was Hij die wij zo dikwijls niet kennen of zien.

Ik wil helemaal niet zeggen dat mijn vrouw en ik helden zijn. Wat ik wel wil zeggen is dat God een held is, in de zin dat Hij zich laat kennen op momenten dat je het niet verwacht, dat Hij bij je langs komt in situaties waar je amper aan Hem denkt, dat Hij verborgen doorheen mensen en dingen er ineens kan ‘zijn’, met de uitnodiging: bemin.

Dit is openbaring in de diepe betekenis van het woord. God openbaart zich meer dan we vermoeden, op plaatsen en in situaties waar we het niet verwachten. De dag doorgaan met een gelovig hart, en een wakker gemoed, zal ons helpen de Heer te ‘zien’, Hem te ontvangen, Hem te beminnen.

We danken je, lieve Veronique, dat je die avond bij ons aan tafel kwam zitten.
We danken je, lieve God, dat je door Veronique naar ons toekwam.
Zegen haar, alle dagen van haar leven.

kris

Reageren, je eigen woordje plaatsen, of uitwisselen over de overweging,
kan via de blog Van Woord naar leven.
Laat ons bidden

Heer God,
doorheen uw Zoon zijt Gij meer onder ons dan we doorgaans vermoeden. Maak ons tot alerte christenen, die oog en hart hebben voor U die langskomt doorheen zoveel mensen en situaties.
Kom heilige Geest.
Amen.