Lezingen van de dag – donderdag 4 juni 2015


Heilige (of feest) van de dag

Sacramentsdageucharist_year  (hoogfeest)

De officiële benaming van Sacramentsdag luidt Sanctissimi corporis et sanguinis Christi solemnitas (Hoogfeest van het heilig lichaam en bloed van Christus).
De feestdag valt in de regel op de tweede donderdag na Pinksteren (of de 9de donderdag na Pasen), maar wordt in bepaalde landen (o.m. in Nederland) ook gevierd op de tweede zondag na Pinksteren.
Sacramentsdag herdenkt, net als Witte Donderdag, de instelling van de eucharistie. Omdat hij vond dat het vasten- en of boetekarakter van Witte Donderdag het feestelijke herdenken van het Laatste Avondmaal en de instelling van de eucharistie (en het priesterschap) enigszins in de weg stond, heeft paus Urbanus IV (1261-1264) de feestdag in 1264 op de donderdag na de octaafdag (een octaaf is de periode van acht dagen waarmee de viering van een hoogfeest kan worden verlengd; de octaafdag is dan de achtste) van Pinksteren verplicht gesteld. Die beslissing heeft de sacramentsdevotie sterk bevorderd.
Voor zijn uitverkiezing tot paus was Urbanus aartsdiaken van Luik, waar hij in 1247 mee aan de basis lag van het ontstaan van Sacramentsdag als een typisch middeleeuws devotiefeest.

Sacramentsprocessie

Traditioneel trokken op Sacramentsdag of op de zondag erna alom kleurrijke sacramentsprocessies doorheen de straten van steden en dorpen.
In Rome viert de paus op Sacramentsdag de eucharistie in open lucht op het plein voor de basiliek van Sint-Jan van Lateranen. Daarna wordt, in de voetsporen van paus Urbanus IV, het heilig Sacrament in een plechtige stoet naar het plein voor de basiliek Santa Maria Maggiore gebracht. De stoet trekt anderhalve kilometer over de Via Merulana.
Een stoet, waarin alle geledingen van de katholieke Kerk hun eigen kleuren laten zien: de misdienaars en acolieten in het wit, de mannelijke en vrouwelijke religieuzen in allerlei soorten blauw, bruin, grijs en wit, de priesters in het zwart, de bisschoppen in het paars, de kardinalen in het rood, en ten slotte de ene witte paus. Maar het centrum van de stoet is niet de paus, wel het sacrament: de heilige Hostie in de gouden houder, de monstrans. Hierop is de aandacht van de toeschouwer gericht. Zij knielen en buigen eerbiedig het hoofd.

Heilig Sacrament

De aandacht voor het heilig Sacrament is niet verdwenen, maar het accent is wel verschoven. Bij ons is de eucharistieviering zelf overduidelijk het eerste geworden, het hoofdmoment. Daar komt Christus aan het woord, en daar toont Hij zich in de manier waarop Hij het brood en de wijn neemt en deelt. Dat afscheid van Jezus, zijn testament en voor ons een heilige symboolhandeling, is het hart van het christelijke bestaan geworden. In de loop der eeuwen raakte dit enigszins ondergesneeuwd door filosofisch-theologische overwegingen en bepalingen, maar net zo goed door allerlei vrome devoties.
De sacramentsprocessie van weleer noch de eigentijdse viering van de eucharistie zijn geïsoleerde rituelen in de marge van het leven. De eucharistieviering is een levenshandeling waarin Jezus’ testament werkelijk tegenwoordig komt in het dagelijkse leven: vieren en weten dat wij geroepen zijn tot breken en delen. Daar licht op dat Christus zijn Kerk niet loslaat, maar zich totaal ermee heeft verbonden. In elke eucharistieviering laat Hij zich horen en zien. En, zo leert ons Sacramentsdag, na de viering is het niet voorbij. De Heer blijft in het geconsacreerde Brood aanwezig. En het is altijd goed even bij Hem te verwijlen. De godslamp brandt. Hij luistert in de stilte.

Bron: Kerknet.be

Pope Francis carries a monstrance holding the Blessed Sacrament during the Corpus Christi observance May 30 in Rome. (CNS photo/Paul Haring)  (May 30, 2013) See POPE-CORPUSCHRISTI May 30, 2013.

SACRAMENTSDAG – B
(hoogfeest)

Sinds Jezus op het laatste avondmaal gezegd heeft: ‘Doe dit tot mijn gedachtenis’, komen wij bijeen om eucharistie te vieren. Wanneer wij aanzitten aan zijn tafel en eten van zijn brood delen wij aan zijn leven, dood en verrijzenis.
Op dit feest van het heilig sacrament zijn wij ons dankbaar indachtig dat Jezus door het vergieten van zijn bloed een nieuw en eeuwig verbond heeft gesloten tussen God en de mensen.
Door het eten van het brood en het drinken van de beker vieren en gedenken wij dankbaar dat Jezus zich totaal heeft prijsgegeven voor ons en nu leeft in de heerlijkheid bij de Vader, terwijl Hij onze middelaar blijft.
De eucharistie die wij zo vaak ontvangen moet in ons het verlangen doen groeien om meer en meer Lichaam van Christus te zijn in liefdevolle zorg voor elkaar.

 

Uit het boek Exodus 24, 3-8

Bloed, symbool van leven, werd over het altaar gesprenkeld als teken van Gods aanwezigheid, en over het volk, dat trouw belooft te zijn. God en Israël zijn voortaan één in een levend Verbond.

Mozes maakte het volk bekend met alle geboden en regels die de Heer had gegeven, en het volk verklaarde eenstemmig dat het zich zou houden aan alles wat de Heer geboden had.
Hierna schreef Mozes alles op wat de Heer had gezegd.
De volgende morgen bouwde hij aan de voet van de berg een altaar en richtte hij twaalf gedenkstenen op, voor elk van de twaalf stammen van Israël één.
Hij droeg een aantal jonge Israëlieten op om de Heer brandoffers te brengen en stieren te slachten voor een vredeoffer. Mozes nam de helft van het bloed en deed dat in schalen, de andere helft goot hij tegen het altaar. Vervolgens nam hij het boek van het verbond en las dit aan het volk voor, en zij zeiden: ‘Alles wat de Heer gezegd heeft zullen we ter harte nemen.’
Toen nam Mozes het bloed en besprenkelde daarmee het volk. ‘Met dit bloed’, zei hij, ‘wordt het verbond bekrachtigd dat de Heer met u heeft gesloten door u al deze geboden te geven.’

 

Psalm 116, 12 + 13 + 15 + 16 + 17 + 18

Refr.: Ik zal aanroepen de Naam van de Heer.

Hoe kan ik de Heer vergoeden,
wat Hij voor mij heeft gedaan ?

Ik zal de beker van bevrijding heffen,
de Naam aanroepen van de Heer.brood_en_wijn

Met pijn ziet de Heer,
de dood van zijn getrouwen.

Ach, Heer, ik ben uw dienaar,
uw dienaar ben ik.

Ik ben de zoon van uw dienares;
u hebt mijn boeien verbroken.

U wil ik een dankoffer brengen.
Ik zal de Naam aanroepen van de Heer.

Mijn geloften aan de Heer zal ik inlossen,
in het bijzijn van heel zijn volk.

 

Uit de brief van Paulus aan de Hebreeën 9, 11-15

De verzoeningsliturgie werd in het Oude Verbond verricht door de besprenkeling met bloed van dieren. Zij bracht alleen maar een uiterlijke reiniging. Het bloed van Christus op het kruis, zuivert ook de harten van de mensen en brengt echte eredienst aan God. Door het gedenken van dit enige en definitieve offer, dat het nieuwe Verbond bezegelt, geeft de eucharistie ons eeuwig geluk.

Broeders en zusters,
Christus is aangetreden als hogepriester van al het goede dat ons is toebedacht: Hij is door een indrukwekkender en volmaakter tent–die niet door mensenhanden gemaakt is en niet behoort tot onze schepping–voor eens en altijd het hemelse heiligdom binnengegaan, en dan niet met bloed van bokken en jonge stieren maar met zijn eigen bloed. Zo heeft hij een eeuwige verlossing verworven.
Want als het lichaam van wie onrein is al wordt gereinigd en geheiligd wanneer het besprenkeld wordt met het bloed van bokken en stieren of bestrooid met de as van een jonge koe, hoeveel te meer zal dan niet het bloed van Christus, die dankzij de eeuwige Geest zichzelf heeft kunnen opdragen als offer zonder smet, ons geweten reinigen van daden die tot de dood leiden, en het heiligen voor de dienst aan de levende God?
Zo is Hij dan bemiddelaar van een nieuw verbond; Hij is immers gestorven om ons te verlossen van de overtredingen tegen het eerste verbond.
Nu kunnen allen die geroepen zijn het beloofde eeuwige erfdeel ontvangen.

 

Alleluia.images

Ik ben het levend brood,
dat uit de hemel is neergedaald.
Als iemand van dit brood eet,
zal hij eeuwig leven in eeuwigheid.

Alleluia.

 

Uit het evangelie volgens Marcus 14, 12-16 + 22-26

De profeten hebben soms toekomstige gebeurtenissen uitgebeeld. Zo heeft Jezus, door het uitdelen van brood en beker tijdens het laatste avondmaal, aangekondigd dat zijn lichaam en zijn bloed zullen overgeleverd worden door velen. Vandaag in onze eucharistievieringen, zoals eens in het cenakel, verwezenlijkt Christus wat Hij zegt: Wij zijn gered als wij deelnemen aan zijn Pasen totdat Hij wederkomt.

Op de eerste dag van het feest van het Ongedesemde brood, wanneer het pesachlam wordt geslacht, zeiden de leerlingen tegen Jezus: ‘Waar wilt U dat wij voorbereidingen gaan treffen zodat U het pesachmaal kunt eten?’
Hij stuurde twee van zijn leerlingen op pad en zei tegen hen: ‘Ga naar de stad. Daar zal een man die een kruik water draagt jullie tegemoet komen; volg hem, en wanneer hij ergens binnengaat, moeten jullie tegen de heer des huizes zeggen: “De Meester vraagt: ‘Waar is het gastenvertrek waar ik met mijn leerlingen het pesachmaal kan eten?’” Hij zal jullie een grote bovenzaal wijzen, die al is ingericht en waar alles gereedstaat; maak daar het pesachmaal voor ons klaar.’
De leerlingen vertrokken naar de stad, en alles gebeurde zoals hij gezegd had, en ze bereidden het pesachmaal.

Terwijl ze aten, nam Hij een brood, sprak het zegengebed uit, brak het brood, deelde het uit en zei: ‘Neem hiervan, dit is mijn lichaam.’
En Hij nam een beker, sprak het dankgebed uit en gaf hun de beker, en allen dronken eruit. Hij zei tegen hen: ‘Dit is mijn bloed, het bloed van het verbond, dat voor velen vergoten wordt. Ik verzeker jullie: Ik zal niet meer van de vrucht van de wijnstok drinken tot de dag komt dat Ik er opnieuw van zal drinken in het koninkrijk van God.’
Nadat ze de lofzang hadden gezongen, vertrokken ze naar de Olijfberg.

Van Woord naar leven

Luisteren wij naar woorden van Jean Vanier, uitgesproken op het Eucharistisch Congres in juni 2008 te Quebec :

Het lichaam en het bloed van de eucharistische Jezus zijn een reële aanwezigheid van Jezus; wij eten en drinken zijn lichaam en bloed, om zelf tempel van God te worden, woonplaats van God, vriend van God.

Jezus zegt: “Wie mij liefheeft en mijn woorden onderhoudt, zal door de Vader bemind worden, en wij zullen ons verblijf in hem vestigen.”

Het is juist daarom dat de eucharistische communie – teken van verbondenheid van ons hart met het hart van Jezus – het ultieme geschenk van God is, die haar verlenging en vervulling vindt in ons verlangen om die werkelijke aanwezigheid te beleven bij onze broeders en zusters en vooral bij de meest armen en verstotenen.

Reageren, je eigen woordje plaatsen, of uitwisselen over de overweging,
kan via de blog Van Woord naar leven.

Laat ons bidden

Goede God,Eucharistic-Procession-during-Adoration-5
in uw onmetelijke creativiteit schenkt Gij uw Zoon blijvend aanwezig in de heilige eucharistie.
Geef ons een grote liefde, en een geest van diepe aanbidding voor dit groot geschenk.
Dat ons leven ten diepste eucharistisch mag zijn: totale zelfgave vanuit uw Zoon, onze broeder en Heer. Amen.