Lezingen van de dag – maandag 4 jan. 2016


Heilige (of feest) van de dag

Elisabeth Anne Bayley-Seton (+ 1821)seton1

Elisabeth Anne (ook Beth-Ann of Betty Ann) Bayley-Seton, Baltimore, Maryland, Amerika; stichteres; † 1821

Zij werd in 1774 te New York geboren in het gezin van de episcopaalse arts Richard Bayley. Omdat moeder stierf bij de geboorte van het volgende kind, hertrouwde vader al het jaar daarop. Niet lang daarna vertrok hij naar Engeland om anatomie te gaan studeren. Hij wilde een zo goed mogelijk arts zijn. Hoewel hij gelovig niet bijzonder geïnteresseerd was, had hij veel hart voor zijn patiënten. Hij was bijvoorbeeld de eerste dokter die zijn patiënten in een eigen rijtuigje thuis ging opzoeken. Na twee jaar keerde hij terug. Met de opvoeding bemoeide hij zich weinig. Toch gaf hij zijn kinderen het beeld mee van een sociaal voelend man, met hart voor de armen en begiftigd met een flinke dosis heldhaftigheid. Trekken die we ook bij Elisabeth Anne zullen tegenkomen.

In tegenstelling tot haar vader was zij wel gelovig actief. Op haar zeventiende kwam zij in aanraking met de jonge zakenman William Magee Seton. Hij had al heel wat van de wereld gezien. Zo had hij een aantal jaren in de Italiaanse plaats Livorno doorgebracht en bij de rijke bankier Filicchis de fijne kneepjes van het vak geleerd. Hij was naar New York gekomen om er een nieuw bedrijf op te zetten. Bij de eerste ontmoeting viel William voor de schoonheid van Elisabeth, terwijl hij in Italië toch geleerd had in zaken nooit de voorzichtigheid uit het oog te verliezen… Zo trouwden de twee op 25 januari 1794 in de episcopaalse Holy Trinity Church te New York. Het werd een ‘High-Society’-huwelijk, en ook de eerste jaren van haar huwelijksleven worden gekenmerkt door bezoekjes over en weer, party’s, paardrijden, dansen en schouwburgbezoek. Elisabeth’s brieven uit die tijd sprankelen van enthousiasme en genieten. Intussen krijgen ze vijf kinderen: Anne Mary, William, Catherine, Richard en Rebecca.

Maar stilaan bekruipt haar het gevoel van ‘Is dit het nou? Moet ik niet meer met leven aanvangen dan gezelligheid nastreven en tijdverdrijf zoeken?’ Ze krijgt de kans de handen uit de mouwen te steken, als ze hoort dat honderden Ierse immigranten in quarantainebarakken verblijven onder de meest verwaarloosde omstandigheden. Vanuit haar kerk biedt ze hulp aan: voedsel, kleding, verzorging. Baby’s die hun moeder verloren hebben, geeft zij persoonlijk de borst. Hoewel haar vader onder de indruk is van haar heldhaftigheid, raadt hij haar dat ten strengste af, maar zij trekt zich daar niets van aan. Dan gaat het bedrijf van haar man failliet, en blijkt ook zijn gezondheid niet helemaal in orde. Haar leven verandert op slag: ze heeft veel zorgen aan haar hoofd, maar ze blijkt er uitstekend mee overweg te kunnen.

William wil terug naar Livorno, waar hij het vroeger zo goed heeft gehad; om advies in zaken, om beter te worden, om… nou ja, omdat hij denkt dat hij daar zal opknappen. Ze vertrekken per boot naar Italië. Vader is behoorlijk ziek en lijdt aan tuberculose, destijds vaak een dodelijke ziekte. Ze nemen alleen het oudste kind mee; de anderen blijven thuis. Bij aankomst in Italië mogen ze het land niet in, omdat men bang is voor besmettingsgevaar. De oude vrienden van William zijn er om ze welkom te heten; ook Elisabeths halfbroer staat op de kade. Hoe graag ze elkaar ook in de armen waren gevallen: het mocht niet. Ze moesten eerst een maand in quarantaine in het ‘pesthuis’. De omstandigheden waren armoedig en slecht. Hun vrienden sleepten van alles aan om hun het leven zo aangenaam mogelijk te maken. William lag al die tijd op een matras op de grond.

Na die maand betrokken ze een kamer in Pisa. Reeds acht dagen later stierf William. Elisabeth-Anne was op dat moment 29 jaar. In afwachting van de terugreis logeerde zij met haar 8-jarige dochter bij de schatrijke familie Filicchis. Hun huis telde wel honderd kamers. Dat alles vroeg om drommen personeel. Het waren overtuigde katholieken. Elke dag werd in de huiskapel de mis gelezen. In de stad bezocht Elisabeth-Anne de mooie kerken, die altijd open waren en waar je op elk moment van de dag even kon bidden. Het katholiek geloof was veel warmer en dichterbij dan haar eigen geloof waar ze zich met hart en ziel voor had ingezet.

Bij aankomst thuis in New York stond haar een zware taak te wachten: de opvoeding van haar vijf kinderen zonder man. Bijna onmiddellijk zocht zij contact met de plaatselijke katholieke gemeenschap. Zij trok zich niets aan van het commentaar uit haar omgeving. Het paste niet bij haar familie, bij haar maatschappelijk aanzien, katholieken waren vooral arme gevluchte Ieren, wat had ze daar te zoeken…? Op 14 maart, Aswoensdag 1805, ging zij over naar de katholieke kerk.

Haar werd gevraagd of zij in Baltimore, Maryland, een schooltje wilde openen en vooral aandacht wilde schenken aan het geloofsonderricht van de kinderen. Ze stemde toe en haar onderneming verliep voorspoedig. Ze kreeg de hulp van andere vrouwen en meisjes. Op aanraden van de plaatselijke bisschop maakte zij van het onderwijzeressenteam een zustercongregatie. Ze zouden leven volgens de kloosterregel van Vincentius a Paolo en noemden zich ‘The Sisters of Charity of St Joseph’ (= De Zusters van Barmhartigheid van Sint Jozef). Zo ontstond de eerste zustercongregatie in Amerika zelf. De eerste tien jaar deed Elisabth-Anne dienst als algemeen overste. Daarnaast vergat ze haar taak van moeder niet. Intussen had ze twee van haar dochters en twee van haar schoonzoons aan de tuberculose verloren. Zelf stierf ze op 4 januari 1821, zesenveertig jaar oud.
In 1963 werd ze door Paus Johannes XXIII († 1963; sterfdag 3 juni) zalig verklaard en heilig in 1975 door paus Paulus VI († 1978). Daarmee was zij de eerste heilige van Amerikaanse bodem.
Op dit moment zijn de Zusters van Barmhartigheid in de Verenigde Staten de grootste zustercongregatie.

MAANDAG NA DE OPENBARING DES HEREN


Uit de eerste brief van Johannes 3, 22 – 4,6

Van harte geloven in Jezus en elkaar liefhebben: dat zijn geen twee eisen naast elkaar, maar twee facetten van één christelijke levenshouding. Ware broederliefde en trouw aan het geloof van de apostelen zijn de kenmerken van de ware christen.

Vrienden,
wij ontvangen van God wat we maar vragen, omdat we ons aan zijn geboden houden en doen wat Hij wil.
Dit is zijn gebod: dat we geloven in de Naam van zijn Zoon Jezus Christus en elkaar liefhebben, zoals Hij ons heeft opgedragen.
Wie zich aan zijn geboden houdt blijft in God, en God blijft in hem. Dat Hij in ons blijft, weten we door de Geest die Hij ons heeft gegeven.
Geliefde broeders en zusters, vertrouw niet elke geest. Onderzoek altijd of een geest van God komt, want er zijn veel valse profeten in de wereld verschenen. De Geest van God herkent u hieraan: iedere geest die belijdt dat Jezus Christus als mens gekomen is, komt van God. Iedere geest die dit niet belijdt, komt niet van God; dat is de geest van de antichrist, waarvan u hebt gehoord dat hij zal komen – nu al is hij in de wereld.
U, kinderen, komt uit God voort en u hebt de valse profeten overwonnen, want Hij die in u is, is machtiger dan hij die in de wereld heerst.
Die valse profeten komen uit de wereld voort. Daarom spreken zij de taal van de wereld en luistert de wereld naar hen. Wij komen uit God voort.
Wie God kent luistert naar ons. Wie niet uit God voortkomt luistert niet naar ons. Hieraan kunnen we de geest van de waarheid en de geest van de dwaling herkennen.

 

Psalm 2, 7 + 8 + 10 + 11

Refr.: Ik geef u de volken als erfdeel.Icon Lamp

Het besluit van de Heer wil ik bekendmaken.
Hij sprak tot mij: Jij bent mijn zoon,
Ik heb je vandaag verwekt.

Vraag het mij en ik geef je de volken in bezit,
de einden der aarde in eigendom.

Daarom, koningen, wees verstandig,
wees gewaarschuwd, leiders van de aarde.

Onderwerp u, toon de Heer uw ontzag,
breng Hem bevend uw hulde.

 

Uit het evangelie volgens Matteüs 4, 12-17 + 23-25

Jezus begint vanuit Kafarnaüm zijn openbaar leven. In het land van Galilea zal Hij het woord van de profeten in vervulling brengen. Zijn Boodschap is een ‘blijde’ tijding: genezingen openbaren de volheid der tijden. Het Rijk Gods is onder de mensen.

Toen Jezus hoorde dat Johannes gevangengenomen was, week Hij uit naar Galilea. Hij liet Nazaret achter zich en ging wonen in Kafarnaüm, aan het Meer van Galilea, in het gebied van Zebulon en Naftali. Zo ging in vervulling wat gezegd is door de profeet Jesaja: ‘Land van Zebulon en Naftali, gebied aan de weg naar zee en aan de overkant van de Jordaan, Galilea van de heidenen, luister: Het volk dat in duisternis leefde, zag een schitterend licht, en zij die woonden in de schaduw van de dood werden door het licht beschenen.’
Vanaf dat moment begon Jezus zijn verkondiging. ‘Kom tot inkeer,’ ‘zei Hij, ‘want het Koninkrijk van de hemel is nabij!’
Hij trok rond in heel Galilea; Hij gaf er onderricht in de synagogen, verkondigde het goede nieuws van het Koninkrijk en genas iedere ziekte en elke kwaal onder het volk.
Het nieuws over Hem verspreidde zich in heel Syrië.
Allen die ergens aan leden en die gekweld werden door een ziekte of door pijn, en ook bezetenen en maanzieken en verlamden werden bij Hem gebracht, en Hij genas hen.
En grote groepen mensen volgden Hem, uit Galilea en Dekapolis, uit Jeruzalem en Judea en uit het gebied aan de overkant van de Jordaan.

Van Woord naar leven

Het evangelie van vandaag eindigt met: ‘En grote groepen mensen volgden Hem, uit Galilea en Dekapolis, uit Jeruzalem en Judea en uit het gebied aan de overkant van de Jordaan.’
Ze volgen Hem nadat Hij hen had toegesproken in dorpen en synagogen, nadat Hij velen van ziekte en allerlei kwalen genezen had.

En wij… hoe staat het met onze volgzaamheid ?
Want als we eerlijk zijn… allemaal hebben we wel eens momenten gekend waar we Jezus heel nabij wisten, waar we ervoeren dat Hij als het ware ons heel persoonlijk aanraakte.
Hebben we, na die ervaring, de moed, en vooral de liefde, om ons te voegen bij die grote groepen mensen, waarover het evangelie van vandaag spreekt, om Hem werkelijk te volgen.
Volgen niet in enkel in de zin van sympathie hebben voor Hem en het evangelie, maar daadwerkelijk: je schenken aan Hem opdat Hij door je heen kan leven, werken en bidden. Dàt is evangelische volgzaamheid. Het is je wijze van leven door Hem laten bepalen, je eigen oppervlakkig ik loslaten om je ware ik in Hem te vinden.

Het zal geen gemakkelijke weg zijn… maar wel een weg die vervuld zal zijn van zijn ‘zijn’. Het zal een weg worden van kruis-liefde en opstanding, steeds weer opnieuw, belevend bij elke liefdesdaad.

We zullen die weg gaan niet als heiligen, maar wel groeiend in Hem, met vallen en opstaan, ons omhelsd wetend in Gods barmhartigheid. Ja, de Heer zal ons dragen wanneer het moeilijk gaat, Hij zal ons troosten en moed schenken, ons steeds opnieuw in zich opnemen, ons lerend onszelf los te laten om volledig te kunnen leven vanuit zijn genade.

Kom, laten we ons schenken aan Hem… Een mooie en diepe innerlijke vrede staat ons te wachten.

kris

Reageren, je eigen woordje plaatsen, of uitwisselen over de overweging,
kan via de blog Van Woord naar leven.

Laat ons bidden

Goede Vader,Pentecost1
kom met uw heilige Geest over ieder van ons, opdat wij vanuit uw innerlijk vuur ware volgelingen mogen worden van de Heer. Moge uw liefde hierbij onze richtsnoer zijn, de oorsprong en het doel, tot welzijn van allen die Gij op ons levenspad brengt en hen die wij gedenken in onze gebeden. Amen.