Lezingen van de dag – woensdag 3 mei 2017


Heilige (of feest) van de dag

Filippus & Jakobus,
apostelen

Philippus en Jacobus de Mindere worden op dezelfde dag gevierd om twee redenen: ze waren beiden apostel én hun relieken rusten op dezelfde plek, namelijk in de kerk van de Twaalf Apostelen (Dodici Apostoli) in Rome.

Filippus, afkomstig uit de stad Betsaïda en leerling van Johannes de Doper, was als prediker actief in het westelijke deel van Klein-Azië en in Frygië. In dat land, meer bepaald in de stad Hiërapolis, stierf hij rond 80 de marteldood. Op bevel van keizer Domitianus werd hij gekruisigd met het hoofd naar beneden. Later werd hem een apocrief (niet als gezaghebbend erkend) evangelie toegeschreven, dat een lange lofzang op de maagdelijkheid is.

Jacobus de Mindere, ook de rechtvaardige genoemd, was een zoon van een zus van de heilige maagd Maria en dus een neef van Jezus, die een paar jaar jonger was. Het toevoegsel ‘de Mindere’ kreeg hij om hem te onderscheiden van de andere apostel Jacobus (de Meerdere). Het predikaat verwijst naar het feit dat hij later dan zijn naamgenoot apostel werd, namelijk in het jaar 31. Jacobus de Mindere werd de eerste bisschop van Jeruzalem en leidde een nogal zonderling bestaan. Zo zou hij zijn haar en baard nooit hebben laten knippen, waste hij zich nooit en liep hij blootsvoets. Het grootste deel van zijn tijd bracht hij al biddend door. Hij hoefde, naar verluidt, zijn armen maar naar de hemel uit te strekken om het te laten regenen. Hij schreef in 59 een epistel, waarvan de hoofdstelling luidt dat geloven alleen maar mogelijk is wanneer men ook goede werken doet. In 62 werd hij valselijk beschuldigd door de hogepriester Ananus, die hem aan het joodse volk uitleverde. Nadat hij had geweigerd zijn geloof af te zweren, werd Jacobus de Mindere van op het dak van de tempel naar beneden geworpen. Hij overleefde de val en vroeg de Heer om zijn moordenaars te vergeven. Daarop werd hij gestenigd en uiteindelijk doodgeslagen met een knuppel.

Filippus & Jacobus – apostelen

feest   –   eigen lezingen


Binnen een groep van mensen zijn er altijd figuren die op de voorgrond treden. Filippus en Jakobus zijn niet zo bekend als Petrus en Johannes. Af en toe vangen we in de evangelies een flits van hen op.

Filippus van Betsaïda, een medewerker van het eerste uur, is ons vooral bekend door zijn spontane geloofsovertuiging: ‘Heer, toon ons de Vader, meer vragen wij niet’.
Na de dood van Jezus, trad Jakobus naar voor als een bekwaam, verstandig leider in de kerk te Jeruzalem. In 62 stierf hij de marteldood.


Uit de eerste brief van Paulus aan de Korintiërs 15, 1-8

Christus is voor onze zonden gestorven, Hij is begraven en op de derde dag opgewekt. Het is het fundament van ons christelijk geloof, waaruit wij dagelijks mogen leven.

Broeders en zusters,
ik herinner u aan het evangelie dat ik u verkondigd heb, dat u ook hebt aangenomen, dat uw fundament is en uw redding, als u tenminste vasthoudt aan de boodschap die ik u verkondigd heb. Anders bent u tevergeefs tot geloof gekomen.
Het belangrijkste dat ik u heb doorgegeven, heb ik op mijn beurt ook weer ontvangen: dat Christus voor onze zonden is gestorven, zoals in de Schriften staat, dat Hij is begraven en op de derde dag is opgewekt, zoals in de Schriften staat, en dat Hij is verschenen aan Kefas en vervolgens aan de twaalf leerlingen.
Daarna is Hij verschenen aan meer dan vijfhonderd broeders en zusters tegelijk, van wie er enkelen gestorven zijn, maar de meesten nu nog leven.
Vervolgens is Hij aan Jakobus verschenen en daarna aan alle apostelen.
Pas op het laatst is Hij ook aan mij verschenen, aan het misbaksel dat ik was.

 

Psalm 19, 2-5

Refr.: Over heel de aarde gaat hun stem.

De hemel verhaalt van Gods majesteit,
het uitspansel roemt het werk van zijn handen.

De dag zegt het voort aan de dag die komt,
de nacht vertelt het door aan de volgende nacht.

Toch wordt er niets gezegd, geen woord gehoord,
het is een spraak zonder klank.

Over heel de aarde gaat hun stem,
tot aan het einde van de wereld hun taal.

 

Uit het evangelie volgens Johannes 14, 6-14

Wanneer Jezus voor het laatst samen is met zijn apostelen richt Hij zich biddend tot zijn Vader. Hij overziet zijn opdracht. Het is de Vader die ze Hem gegeven had. Zijn Vader wil Hij aan de mensen leren kennen. Zelfs zijn apostelen begrijpen het (nog) niet.

Jezus sprak tot zijn leerlingen:’Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand kan bij de Vader komen dan door mij. Als jullie mij kennen zullen jullie ook mijn Vader kennen, en vanaf nu kennen jullie Hem, want jullie hebben Hem zelf gezien.’
Daarop zei Filippus: ‘Laat ons de Vader zien, Heer, meer verlangen we niet.’
Jezus zei: ‘Ik ben nu al zo lang bij jullie, en nog ken je me niet, Filippus? Wie mij gezien heeft, heeft de Vader gezien. Waarom vraag je dan om de Vader te mogen zien? Geloof je niet dat Ik in de Vader ben en dat de Vader in mij is? Ik spreek niet namens mezelf als Ik tegen jullie spreek, maar de Vader die in mij blijft, doet zijn werk door mij. Geloof me: Ik ben in de Vader en de Vader is in mij. Als je mij niet gelooft, geloof het dan om wat Hij doet. Waarachtig, Ik verzeker jullie: wie op mij vertrouwt zal hetzelfde doen als Ik, en zelfs meer dan dat, Ik ga immers naar de Vader. En wat jullie dan in mijn naam vragen, dat zal Ik doen, zodat door de Zoon de grootheid van de Vader zichtbaar wordt. Wanneer je iets in mijn naam vraagt, zal Ik het doen.’

Van Woord naar leven

Vandaag zegt Jezus ons: ‘Als jullie Mij kennen zullen jullie ook mijn Vader kennen, en vanaf nu kennen jullie Hem, want jullie hebben Hem zelf gezien.’

Ik denk dat we diep vanbinnen allemaal hunkeren naar een zuiver beeld over God. Waar staat Hij voor… Vraagt Hij iets… en zo ja, wat vraagt Hij en hoe vraagt Hij… Hoe ver gaat zijn liefde… Is Hij nabij… en zo ja Hoe is Hij nabij… Aanhoort Hij ons… Kan Hij boos zijn… Leidt Hij ons… en zo ja hoe doet Hij dat…

Wel, vandaag zegt Jezus: als je de Vader echt wil leren kennen zoals Hij werkelijk is, kijk dan naar mij, leer mij kennen, ontmoet mij.

Jezus is de meest zuivere belichaming van God die je je kan inbeelden. In Jezus is God immers mens geworden. In Jezus heeft God zichzelf getoond.

Ook al was Jezus in persoon een autonoom iemand, zoals u en ik, ook al moest Jezus heel persoonlijke keuzes maken, ook zoals u en ik, in wezen was Hij zuiver beeld van de Vader. Hij belichaamde als het ware de zuivere liefde van God, Hij was beeld van Gods barmhartigheid, instrument van Gods genezing aan de mensheid.

Laten we diep in ons hart Jezus aanschouwen, naar Hem kijken. Moge dit schouwen uitmonden in een innige ontmoeting, in een samenzijn van diepe liefde. Moge Hij je geheel opnemen in zichzelf, opdat je, groeiend in Hem, op uw beurt beeld mag worden van Gods liefde voor de mensheid.

kris

Reageren, je eigen woordje plaatsen, of uitwisselen over de overweging,
kan via de blog Van Woord naar leven.
Laat ons bidden

Heer Jezus,
moge wij smelten in U, verinnigen met uw liefde.
Kom heilige Geest.
Amen.