Lezingen van de dag – zaterdag 22 oktober 2016


Heilige (of feest) van de dag

Paus Johannes Paulus II

klik hier.

jp2

zaterdag in week 29 door het jaarbijbel


Uit de brief van Paulus aan de Efeziërs 4, 7-16

Voor de uitbouw van het Lichaam van Christus, de Kerk, ontvingen de leden ieder hun eigen gaven. Deze vullen elkaar aan en hebben elkaar nodig om het Lichaam tot eenheid te brengen. Christus is hiervan de bron waaruit ieder zijn kracht put.

Broeders en zusters,
aan ieder van ons is genade geschonken naar de maat waarmee Christus geeft. Daarom staat er: ‘Toen Hij opsteeg naar omhoog, voerde Hij gevangenen mee en schonk Hij gaven aan de mensen.’
‘Hij steeg op’ – wat betekent dat anders dan dat Hij ook is afgedaald naar wat lager ligt, naar de aarde? Hij die is afgedaald is dezelfde als Hij die opsteeg, tot boven de hemelsferen, om alles met zijn aanwezigheid te vullen.
En Hij is het die apostelen heeft aangesteld, en profeten, evangelieverkondigers, herders en leraren, om de heiligen toe te rusten voor het werk in zijn dienst. Zo wordt het Lichaam van Christus opgebouwd, totdat wij allen samen door ons geloof en door onze kennis van de Zoon van God een eenheid vormen, de eenheid van de volmaakte mens, van de tot volle wasdom gekomen volheid van Christus.
Dan zijn we geen onmondige kinderen meer die stuurloos ronddobberen en met elke wind meewaaien, met wat er maar verkondigd wordt door mensen die tot alles in staat zijn wanneer ze anderen listig en doortrapt op een dwaalspoor willen brengen.
Dan zullen we, door ons aan de waarheid te houden en elkaar lief te hebben, samen volledig toe groeien naar Hem die het hoofd is: Christus.
Vanuit dat hoofd krijgt het lichaam samenhang, en wordt het ondersteund en bijeengehouden door alle gewrichtsbanden. Ieder deel draagt naar vermogen bij tot de groei van het lichaam, dat zo zichzelf opbouwt door de liefde.

 

Psalm 122, 1-5

Refr.: Alleluia, wij gaan naar het huis van de Heer !

Verheugd was ik toen ik hoorde:
Wij gaan naar het huis van de Heer.Drieeenheid_2

Verheugd ben ik, nu onze voeten staan
binnen je poorten, Jeruzalem.

Jeruzalem, als een stad gebouwd,
hecht en dicht opeen.

Daar komen de stammen samen,
de stammen van de Heer.

Om Israëls plicht te vervullen,
te prijzen de naam van de Heer.

Daar zetelt het gerecht,
daar troont het huis van David.

 

Uit het evangelie volgens Lucas 13, 1-9

Jezus is middelaar tussen ons en God. In zijn oeverloze liefde zal Hij het geduld afsmeken van God opdat ieder van ons tot bekering mag komen.

In die tijd waren er enkele mensen aanwezig die jezus vertelden over de Galileeërs van wie Pilatus het bloed vermengd had met hun offers.
Hij zei tegen hen: ‘Denken jullie dat die Galileeërs grotere zondaars waren dan alle andere Galileeërs, omdat ze dat ondergaan hebben? Zeker niet, zeg Ik jullie, maar als jullie niet tot inkeer komen, zul je allemaal op dezelfde wijze omkomen.
Of die achttien die stierven doordat de Siloamtoren op hen viel–denken jullie dat zij schuldiger waren dan alle andere mensen die in Jeruzalem wonen? Zeker niet, zeg Ik jullie, maar als jullie niet tot inkeer komen, zul je allemaal net zo sterven als zij.’
Hij vertelde hun deze gelijkenis: ‘Iemand had een vijgenboom in zijn wijngaard geplant en ging kijken of de boom vrucht droeg, maar hij vond geen vijgen. Hij zei tegen de wijngaardenier: “Al drie jaar kom ik kijken of die vijgenboom vrucht draagt, maar tevergeefs. Hak hem maar om, want hij dient tot niets en put alleen de grond uit.” Maar de wijngaardenier zei: “Heer, laat hem ook dit jaar nog met rust, tot ik de grond eromheen heb omgespit en hem mest heb gegeven, misschien zal hij dan het komende jaar vrucht dragen, en zo niet, dan kunt u hem alsnog omhakken.”’

Van Woord naar leven

Het evangelie van vandaag is een les in geduld en barmhartigheid.

De vijgenboom zonder vrucht – die de grond uitput – mag nog niet omgehakt worden. Hij moet blijven staan en wie weet draagt hij volgend jaar wél vrucht.

Zo gaat God om met ieder die geen vrucht draagt. God wenst niet dat die mensen zouden verdwijnen. Wat Hij wenst is dat deze mensen zulke weg zouden bewandelen dat zij in hun leven vruchten zouden dragen.

Er zijn allerhande redenen waarom mensen vruchteloos door het leven gaan. Het kan gaan om kwaadaardige motieven als egoïsme of de drang naar cocooning binnen je eigen gezinnetje of vriendenkring. Maar het kan evengoed zijn dat mensen angst hebben om vruchten voort te brengen; angst door kwetsuren uit het verleden, angst zichzelf te verliezen, angst zichzelf te geven,…

Wij allen dragen daarin een zeer belangrijke verantwoordelijkheid naar elkaar toe. We zouden zo bij elkaar moeten zijn dat we het beste bij elkaar naar boven halen, opdat ‘dat beste’ ten volle besteed kan worden in de samenleving. De kiemen van de vruchten zijn immers in ieder van ons aanwezig, maar dikwijls krijgen ze nauwelijks of geen water en komen ze niet tot bloei, wat jammer is.

Laten we elkaar bevruchten, elkaar tot voeding zijn, opdat Gods kiemen, in ieder van ons door Hem gezaaid, tot bloei kunnen komen. Laten we dit doen met veel geduld, barmhartigheid en een diepe zin voor gemeenschap.

kris

Reageren, je eigen woordje plaatsen, of uitwisselen over de overweging,
kan via de blog Van Woord naar leven.
Laat ons bidden

Goede God,fruit-111621_640
het gebeurt dat ons leven goede vruchten aflevert. Maar het gebeurt ook dat er helemaal geen vruchten zijn, opdat de kiemen geen voeding krijgen en daardoor niet tot bloei komen. Geef ons allen een diepe zin voor gemeenschap opdat wij met geduld en barmhartigheid elkaar nabij zouden zijn, opdat ‘het beste’ in ieder van ons naar boven kan komen ten bate van Kerk en samenleving.
Kom heilige Geest. Amen.