Lezingen van de dag – zaterdag 23 jan. 2016


Heilige (of feest) van de dag

Salamanis van de Eufraat (+ ca 400)

Salamanis (ook Salamanes) van de Eufraat (ook Silentiarius of de Zwijgzame), Mesopotamië; † ca 400

Zijn leven was één onafgebroken stilte om zo in contact met God te komen. Slechts één keer per jaar kwam hij zijn huisje uit om eten te kopen voor de rest van dat jaar. Ook toen de bisschop zich met geweld toegang verschafte tot zijn woning, met de bedoeling hem priester te wijden, bleef hij zwijgen; de bisschop ging onverrichter zake weer weg.
Tenslotte wordt verteld dat de bewoners van een naburig dorp hem in hun midden wilden hebben, als teken van Gods aanwezigheid. Toen hij ook daar niet op in ging, braken ze om hem heen zijn hele huis af, vervoerden hem naar hun dorp, en bouwden om hem heen weer een huisje op. Al die tijd bleef Salamanis in zijn stilte verzonken en zette zijn levenswijze onverminderd voort.

ZATERDAG IN WEEK 2 DOOR HET JAAR


Uit het tweede boek Samuël 1, 1-4 + 11-12 + 19 + 23-27

David verneemt de dood van koning Saul en zijn zoon Jonatan. Hoezeer Saul hem ook verwenst had en bedreigd, David rouwt erom en zet anderen aan tot meeleven en wel tot hetzelfde meeleven als om de dood van zijn vriend Jonatan.

Saul was gesneuveld en David had de Amalekieten verslagen en was alweer twee dagen terug in Siklag. Op de derde dag liet zich iemand uit het legerkamp van Saul aandienen. Hij had zijn kleren gescheurd en stof over zijn hoofd geworpen. Bij David gekomen, boog hij diep voorover.
‘Waar komt u vandaan?’ vroeg David, en de man antwoordde: ‘Uit het legerkamp van Israël. Ik ben ontkomen.’
‘Wat is er dan gebeurd?’ vroeg David ongerust. ‘De soldaten moesten vluchten’, vertelde hij. ‘Velen van hen zijn gesneuveld, en ook Saul en zijn zoon Jonatan zijn omgekomen.’
Hierop greep David zijn kleren en scheurde ze, en ook al zijn mannen deden dat.
Ze rouwden, jammerden en vastten tot de avond viel voor Saul, zijn zoon Jonatan en het volk van de Heer, het volk van Israël, omdat zij in de strijd waren gesneuveld.
David sprak: ‘Als een gevelde hinde, Israël, ligt jouw trots gesneuveld op je heuvels. Ach, dat je helden moesten vallen! Saul en Jonatan, de geliefden en beminden, bij leven niet te scheiden, en onafscheidelijk verbonden in de dood. Sneller dan een arend waren ze, en sterker dan een leeuw. O dochters van Israël, treur om Saul! Rijk bewerkt scharlaken gaf hij je te dragen, door hem werd je getooid met sieraden van goud. Ach, dat de helden in de oorlog moesten vallen! Jonatan ligt gesneuveld op de heuvels. Het verdriet verstikt me, Jonatan, je was mijn broeder, en mijn beste vriend. Jouw liefde was mij dierbaar, meer dan die van vrouwen. Ach, dat de helden moesten vallen, dat jullie, wapens in de strijd van Israël, verloren moesten gaan!’

 

Psalm 80, 2 + 3 + 5 + 6 + 7

Refr.: Heer, kom en red ons.

Hoor ons, herder van Israël,
die Jozef leidt als een kudde.Drieeenheid_2

U die troont op de cherubs, verschijn in luister
aan Efraïm, Benjamin en Manasse.

Laat uw kracht ontwaken,
kom, en red ons.

Heer, God van de hemelse machten,
hoe lang nog blijft U vertoornd
op uw biddende volk ?

U liet ons brood van tranen eten
en een stroom van tranen drinken.

U hebt andere volken tegen ons opgezet,
onze vijanden drijven de spot met ons.

 

Uit het evangelie volgens Marcus 3, 20-21

Jezus’ optreden wekte heel wat verwondering en ergernis, zelfs bij zijn familieleden. Zijn belangloze inzet en zijn verregaande dienst om niet, konden ze niet vatten. Ook voor hen was alléén geloof de norm om Hem te begrijpen. Verhalen die laten verstaan dat mensen uit Jezus’ onmiddellijke omgeving alles direct vernamen, vertekenen de waarheid en maken Jezus’ familie onecht.

Jezus ging terug naar huis, en weer verzamelde zich een menigte, zodat ze zelfs niet de kans kregen om te gaan eten.
Toen zijn verwanten hiervan hoorden, gingen ze op weg om Hem, desnoods onder dwang, mee te nemen, want volgens hen had Hij zijn verstand verloren.

Van Woord naar leven

Jezus ging terug naar huis, en weer verzamelde zich een menigte, zodat ze zelfs niet de kans kregen om te gaan eten. Toen zijn verwanten hiervan hoorden, gingen ze op weg om Hem, desnoods onder dwang, mee te nemen, want volgens hen had Hij zijn verstand verloren.

Volgens hen had Hij zijn verstand verloren…
Wie leeft in de geest van Jezus zal beslist voor de velen in ‘de wereld’ ook z’n verstand verloren hebben.
Voor ‘de wereld’ is het immers heel dikwijls niet meer dan normaal dat je die dingen nastreeft die het eigenbelang dienen. Terwijl het evangelie oproept het belang van God (lees: het belang van de liefde) te dienen. Wie deze weg gaat, zwemt dikwijls stroomopwaarts.

Durven we als christenen de moedige keuze maken het evangelie écht te volgen, ons gevend aan de weg van de liefde, de weg van het het kruis, gelovend dat deze weg langzaam maar zeker de wereld brengt in het Pasen van de Heer.

kris

Reageren, je eigen woordje plaatsen, of uitwisselen over de overweging,
kan via de blog Van Woord naar leven.

Laat ons bidden

Heer,images
schenk de Kerk de moed de weg van het evangelie trouw te volgen, ook al verliest zij hierdoor voor ‘de wereld’ haar verstand. Wees met ons, wijs ons terecht, en leidt ons langs de weg die Gij ons zijt voorgegaan.
Kom Heer Jezus, kom. Amen.