Lezingen van de dag – zondag 11 maart 2018


Heilige (of feest) van de dag

Georgius de Nieuw-Verschenene († ca 950)

Georgius de Nieuw-Verschenene, Constantinopel; wonderdoener

Hij was een eerzaam huisvader met vrouw en kinderen. Toch verlangde hij ernaar zijn hele leven in dienst van Christus te stellen. Hij trok zich terug in de eenzaamheid en kwam er weer uit te voorschijn als Dwaas(°) omwille van Christus. Dat zijn in de oosterse kerk mensen die zich onaangepast gedragen en zich van etikette niets aantrekken, om de gelovigen telkens op het verkeerde been te zetten. Ze herinneren er op die manier aan dat ook Jezus voor dwaas werd uitgemaakt, omdat ook Hij anders dacht en deed dan in zijn tijd gebruikelijk was. Toen hij het einde van zijn leven voelde naderen, zocht hij zijn toevlucht in de kerk van Johannes de Theoloog (= St-Jan de Evangelist) te Constantinopel. Na zijn dood legde men het lijk af; daarbij ontdekte men hoe hij tijdens zijn leven zware stukken ijzer onder zijn kleren had gedragen bij wijze van boetedoening. Men begroef hem in de voorhal van de kerk. Sindsdien gebeuren er op zijn graf talrijke wonderen.

° Vooral in de Russisch orthodoxe traditie komt het verschijnsel voor van de ‘Dwazen omwille van Christus’.
Het betreft hier monniken of kluizenaars, die zich onder de mensen gedragen als dorpsgek, terwijl ze in hun afgezonderde cel het leven van een toegewijde monnik leiden. Zo brengen zij het woord van Paulus in praktijk, dat Gods dwaasheid groter is dan de wijsheid van de mensen (1 Korintiërs 1, 25). Even verderop in dezelfde brief schrijft Paulus: “Wij zijn dwaas omwille van Christus” (1 Korintiërs 4, 10).
In sommige gevallen is het echter niet duidelijk of de dwaas inderdaad zelf gekozen heeft voor deze levenswijze, dan wel dat hij echt gek is, maar dat de mensen er meer achter zoeken…

4e zondag in de 40-dagentijd – B


Uit het tweede boek Kronieken 36, 14-16 + 19-23

In tijden van voor- en tegenspoed, van straf en vergeving, zijn er altijd profeten te vinden die de goddelijke betekenis van de gebeurtenissen duidelijk maken. Cyrus, de koning van de Perzen, die de ballingen terugbracht naar Jeruzalem, werd door de joodse traditie beschouwd als model van de dienaar van God en van zijn plannen. Later zal de eerste Kerk Christus bezingen als dé Dienaar bij uitstek.

In die dagen verzaakten ook de leiders van de priesters, en het volk, voortdurend hun plichten, gaven zich over aan de verfoeilijke praktijken van andere volken en bezoedelden de tempel die de Heer in Jeruzalem geheiligd had. De Heer, de God van hun voorouders, waarschuwde hen bij monde van zijn boden, die Hij telkens opnieuw naar hen toe zond omdat Hij zijn volk en zijn woning voor de ondergang wilde behoeden.
Maar zij lachten Gods boden uit, minachtten zijn woorden en dreven de spot met zijn profeten, totdat de toorn van de tegen zijn volk zo hoog oplaaide dat niets hen meer kon helpen.
Ze staken de tempel van God in brand en haalden de stadsmuur van Jeruzalem neer. Ook alle paleizen werden in brand gestoken en gingen met kostbaarheden en al in vlammen op. De mensen die aan het zwaard ontkomen waren, werden als ballingen naar Babylonië meegevoerd, waar ze de koning en zijn nakomelingen als slaven dienden totdat het rijk in handen viel van Perzië. Zo ging in vervulling wat de Heer bij monde van Jeremia had voorzegd. Zeventig jaar bleef het land braak liggen en had het rust, totdat alle niet in acht genomen sabbatsjaren vergoed waren.
In het eerste regeringsjaar van Cyrus, de koning van Perzië, ging in vervulling wat de Heer Jeremia had laten aankondigen. Hij zette de koning ertoe aan om in zijn hele koninkrijk mondeling en ook schriftelijk het volgende besluit bekend te laten maken: ‘Dit zegt Cyrus, de koning van Perzië: Alle koninkrijken van de aarde heeft de Heer, de God van de hemel, mij gegeven. Hij heeft mij opgedragen om voor Hem een tempel te bouwen in Jeruzalem, een stad in Juda. Laten al diegenen onder u die tot zijn volk behoren, zich verzekerd weten van de hulp van de Heer, hun God, en daarheen gaan.’

 

Psalm 137, 1-6

R. Laat mijn tong aan mijn gehemelte kleven als ik aan jou niet meer denk.

Aan de rivieren van Babel,
daar zaten wij treurend
en dachten aan Sion.
In de wilgen op de oever
hingen wij onze lieren.

Daar durfden onze bewakers
te vragen om een lied,
daar vroegen onze beulen:
‘Zing voor ons een vrolijk lied uit Sion.’
Hoe kunnen wij zingen een lied van de Heer
op vreemde grond ?

Als ik jou vergeet, Jeruzalem,
laat dan mijn hand de snaren vergeten.
Laat mijn tong aan mijn gehemelte kleven
als ik niet meer denk aan jou,
als ik Jeruzalem niet stel
boven alles wat mij verheugt.

 

Uit de brief van Paulus aan de Efeziërs 2, 4-10

De mens kan zichzelf niet redden. Het heil is een gave, die wij door het geloof ontvangen. God redt ons door ons te doen verrijzen met Christus.

Broeders en zusters,
omdat God zo barmhartig is, omdat de liefde die Hij voor ons heeft opgevat zo groot is, heeft Hij ons, die dood waren door onze zonden, samen met Christus levend gemaakt. Ook u bent nu door zijn genade gered. Hij heeft ons samen met Hem uit de dood opgewekt en ons een plaats gegeven in de hemelsferen, in Christus Jezus. Zo zal Hij, in de eeuwen die komen, laten zien hoe overweldigend rijk zijn genade is, hoe goed Hij voor ons is door Christus Jezus.
Door zijn genade bent u nu immers gered, dankzij uw geloof. Maar dat dankt u niet aan uzelf; het is een geschenk van God en geen gevolg van uw daden, dus niemand kan zich erop laten voorstaan. Want Hij heeft ons gemaakt tot wat wij nu zijn: in Christus Jezus geschapen om de weg te gaan van de goede daden die God mogelijk heeft gemaakt.

 

Kyrie eleison.

Zozeer heeft God de wereld liefgehad
dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven,
opdat al wie in Hem gelooft eeuwig leven zal hebben.

Kyrie eleison.

 

Uit het evangelie volgens Johannes 3, 14-21

In zijn gesprek met Nikodemus openbaart Jezus wat aan de geleerden van Israël verborgen blijft. De aanwezigheid van de Zoon van God is het definitieve oordeel over de wereld. Alleen wie in de waarheid leeft, heeft geen afschuw van het licht. Hij zal het heil verwerven.

In die tijd sprak Jezus tot Nikodemus:
‘De Mensenzoon moet hoog verheven worden, zoals Mozes in de woestijn de slang omhooggeheven heeft, opdat iedereen die gelooft, in Hem eeuwig leven heeft. Want God had de wereld zo lief dat Hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.
God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gestuurd om een oordeel over haar te vellen, maar om de wereld door Hem te redden. Over wie in Hem gelooft wordt geen oordeel uitgesproken, maar wie niet in Hem gelooft is al veroordeeld, omdat hij niet wilde geloven in de naam van Gods enige Zoon.
Dit is het oordeel: het licht kwam in de wereld en de mensen hielden meer van de duisternis dan van het licht, want hun daden waren slecht. Wie kwaad doet, haat het licht; hij schuwt het licht omdat anders zijn daden bekend worden. Maar wie oprecht handelt zoekt het licht op, zodat zichtbaar wordt dat God werkzaam is in alles wat hij doet.’

Van Woord naar leven

Geliefde mensen,
op deze zondag zou ik met u willen nadenken over enkele verzen uit de tweede lezing van vandaag, uit de brief van Paulus aan de Efeziërs, waar hij schrijft: Door Christus’ genade bent u nu immers gered, dankzij uw geloof. Maar dat dankt u niet aan uzelf; het is een geschenk van God en geen gevolg van uw daden, dus niemand kan zich erop laten voorstaan. Want Hij heeft ons gemaakt tot wat wij nu zijn: in Christus Jezus geschapen om de weg te gaan van de goede daden die God mogelijk heeft gemaakt.

We leven in een tijd waar nauwelijks nog over genade wordt gesproken, laat staan over God die redt. Nochtans is dit het hart van ons christen-zijn: wij zijn gered door Jezus Christus, door zijn genade. Puur geschenk. Daardoor zijn we wat we nu zijn: een nieuwe schepping, in Jezus herschapen, met de bedoeling enkel het goede te doen.

Gods redding is van buitenaf aan ons gebeurd. Mystiek geduid zou je ook kunnen zeggen dat Gods redding van binnenuit aan ons gebeurd is. Hoe dan ook, het is aan ons gedaan. We hebben het niet zelf gemaakt. We zijn daar ook niet toe in staat. Gods redding aan ons is puur gave. Enkel ons geloof aan de Heer (lees: onze overgave aan Hem) zal ons tot die mensen maken die de kunst verstaan ‘arm’ door het leven te gaan, Gods redding ontvangend, vanuit zijn redding levend. Met alle goede gevolgen van dien.

Vele mensen vandaag (ook binnen onze eigen Kerkgemeenschap hoor) leven alsof ze zichzelf moeten redden. Daar wordt zoveel tijd, energie en geld ingestoken. Je acht het niet voor mogelijk. Terwijl de ‘redding’ voor het grijpen ligt. Iemand wil ze ons in zijn overgrote liefde als geschenk geven. Puur omdat Hij liefheeft. Door die redding trekt Hij ons in zijn eigen liefde, maakt Hij er ons deelgenoot van, en geeft ons alzo de mogelijkheid arbeiders te zijn in zijn wijngaard.

Moge de mensheid toch ophouden zichzelf te willen redden. Maar laat ons bidden dat we met z’n allen nederig buigen voor de Allerhoogste, dankbaar om wat Hij geeft: zijn redding doorheen Jezus Christus. Moge dit gebed ons maken tot een gemeenschap die groeit in haar oer-roeping, in haar geschapen zijn naar Gods beeld en gelijkenis.

Men zegge het voort.

kris

Reageren, je eigen woordje plaatsen, of uitwisselen over de overweging,
kan via de blog Van Woord naar leven.
Laat ons bidden

Goede God,
wij danken U om uw redding
aan ieder van ons gedaan.
Mogen wij U liefhebben vanuit een arm hart,
opdat deze redding volop tot bloei mag komen
in ons dagelijks leven.
Dit bidden wij U, in naam van Jezus,
uw Zoon, onze Heer en Broer.
Amen.