Lezingen van de dag – zondag 16 juli 2017


Heilige (of feest) van de dag

Marie Madeleine Postel ( †  1846)

Marie Madeleine (gedoopt Julie) Postel ofm.ter., St-Sauveur-le-Vicomte (bij Cherbourg), Frankrijk; stichteres

Zij werd 28 november 1756 geboren in het Franse plaatsje Barfleur, vlakbij Cherbourg. Van jongs af aan vestigde zij de aandacht op zich door haar gelovige levenswijze.

Julie had besloten haar leven aan God toe te wijden. Ze legde de gelofte van maagdelijkheid af en stichtte een armenschool. Tijdens de Franse Revolutie was ze ziekenverzorgster en trad in 1798 toe tot de derde orde van Sint Franciscus onder de naam Maria Magdalena.

De geestelijken hadden zoveel eerbied voor haar persoon, dat het in die ongewone omstandigheden haar, als vrouw, werd toegestaan de communie rond te brengen; ongehoord voor die tijd.

Haar eerste school stichtte zij in Cherbourg in 1805. Daaruit groeide de congregatie van de Zusters van de Christelijke Scholen, meestal genoemd Arme Dochters van Barmhartigheid. In 1830 betrok zij een verlaten klooster te St-Sauveur-le-Vicomte; van daaruit verspreidde zich haar congregatie over de hele wereld. Marie Madeleine overleed op ruim 90-jarige leeftijd. Op dat monent telde de congregatie al zeven-en-dertig huizen. Zij werd opgevolgd door de zalige Placida Viel († 1877; feest 4 maart).

Marie Madeleine werd heilig verklaard in 1925.

15e zondag door het jaar – A


Uit de profeet Jesaja 55, 10-11

In een context die oproept tot bekering, onderlijnt deze kleine parabel de werkdadigheid van het woord van God die altijd zijn heilsbeloften uitvoert.

Zo spreekt de Heer:
‘Zoals regen of sneeuw neerdaalt uit de hemel en daarheen niet terugkeert zonder eerst de aarde te doordrenken, haar te bevruchten en te laten gedijen, zodat er zaad is om te zaaien en brood om te eten – zo geldt dit ook voor het woord dat voortkomt uit mijn mond: het keert niet vruchteloos naar mij terug, niet zonder eerst te doen wat Ik wil en te volbrengen wat Ik gebied.’

 

Psalm 65, 10-14

Refr.: Het zaad viel op de goede grond en bracht vrucht voort.

U zorgt voor het land en bevloeit het,
u maakt het vruchtbaar,
vol water staat de rivier van God.

U bewerkt het land voor het koren, zo bewerkt U het.
U doordrenkt de voren en effent de kluiten,
doorweekt ze met regen en zegent het jonge groen.

U kroont het jaar met uw goede gaven,
waar uw voeten gaan, druipt het van overvloed,
de velden in de steppe druipen,
de heuvels omgorden zich met gejubel.

De weiden kleden zich met kudden,
de dalen tooien zich met graan.
Zij zingen en juichen elkaar toe.

 

Uit de brief van Paulus aan de Romeinen 8, 18-23

De schepping is niet zonder hoop.

Broeders en zusters,
ik ben ervan overtuigd dat het lijden van deze tijd in geen verhouding staat tot de luister die ons in de toekomst zal worden geopenbaard.
De schepping ziet er reikhalzend naar uit dat openbaar wordt wie Gods kinderen zijn. Want de schepping is ten prooi aan zinloosheid, niet uit eigen wil, maar door Hem die haar daaraan heeft onderworpen. Maar ze heeft hoop gekregen, omdat ook de schepping zelf zal worden bevrijd uit de slavernij van de vergankelijkheid en zal delen in de vrijheid en luister die Gods kinderen geschonken wordt. Wij weten dat de hele schepping nog altijd als in barensweeën zucht en lijdt.
En dat niet alleen, ook wijzelf, die als voorschot de Geest hebben ontvangen, ook wij zuchten in onszelf in afwachting van de openbaring dat we kinderen van God zijn, de verlossing van ons sterfelijk bestaan.

 

Alleluia.

Wees altijd waakzaam
en bid dat ge stand moogt houden
voor het aangezicht van de Mensenzoon.

Alleluia.

 

Uit het evangelie volgens Matteüs 13, 1-23

Gods werk zal slagen wanneer het goede grond vindt waar zijn zaad overvloedig vrucht kan dragen.

Jezus ging aan de oever van het meer zitten.
Er kwam een grote mensenmassa om Hem heen staan, en daarom ging Hij in een boot zitten, terwijl de menigte op de oever bleef.
Hij sprak hen uitvoerig toe en vertelde gelijkenissen: ‘Iemand ging eens naar zijn land om te zaaien. Tijdens het zaaien viel een deel van het zaad op de weg, en er kwamen vogels die het opaten. Een ander deel viel op rotsachtige grond, waar maar weinig aarde was, en het schoot meteen op omdat het niet diep in de grond kon doordringen. Toen de zon opkwam verschroeide het, en omdat het geen wortel had droogde het uit. Weer een ander deel viel tussen de distels, en toen die opschoten verstikten ze het zaaigoed. Maar er viel ook wat zaad in goede grond, en dat bracht vrucht voort, deels honderdvoudig, deels zestigvoudig, deels dertigvoudig. Laat wie oren heeft goed luisteren!’
De leerlingen kwamen naar Hem toe en vroegen: ‘Waarom spreekt u in gelijkenissen tot hen?’
Hij antwoordde: ‘Jullie mogen de geheimen van het koninkrijk van de hemel kennen, hun is dat niet gegeven. Want wie heeft zal nog meer krijgen, en het zal overvloedig zijn; maar wie niets heeft zal zelfs het laatste worden ontnomen. Dit is de reden waarom Ik in gelijkenissen tot hen spreek: omdat zij ziende blind en horende doof zijn en niets begrijpen. In hen komt deze profetie van Jesaja tot vervulling: “Jullie zullen goed luisteren maar niets begrijpen, en jullie zullen goed kijken maar geen inzicht hebben. Want het hart van dit volk is afgestompt, hun oren zijn doof en hun ogen houden zij gesloten. Met hun ogen willen ze niets zien, met hun oren niets horen, met hun hart niets begrijpen. Want anders zouden ze tot inkeer komen en zou Ik hen genezen.”
Gelukkig jullie ogen omdat ze zien, en jullie oren omdat ze horen!
Want Ik verzeker jullie: vele profeten en rechtvaardigen hebben ernaar verlangd te zien wat jullie zien, maar ze kregen het niet te zien, en te horen wat jullie horen, maar ze kregen het niet te horen.
Hoor en begrijp dan nu de gelijkenis van de zaaier: bij ieder die het woord van het koninkrijk hoort maar het niet begrijpt, komt hij die het kwaad zelf is en rooft wat hun in het hart is gezaaid; bij hen is op de weg gezaaid. Het zaad dat op rotsachtige grond is gezaaid, dat zijn zij die het woord horen en het meteen met vreugde in zich opnemen. Het schiet echter geen wortel in hen, oppervlakkig als ze zijn. Worden ze vanwege het woord beproefd of vervolgd, dan houden ze geen ogenblik stand. Het zaad dat tussen de distels is gezaaid, dat zijn zij die het woord horen, maar bij wie de zorg om het dagelijkse bestaan en de verleiding van de rijkdom het woord verstikken, zodat het zonder vrucht blijft. Het zaad dat in goede grond is gezaaid, dat zijn zij die het woord horen en begrijpen. Zij dragen dan ook rijkelijk vrucht, deels honderdvoudig, deels zestigvoudig, deels dertigvoudig.’

Van Woord naar leven

De overweging van deze zondag is van de hand van Frans Mistiaen, s.j.

God zaait zijn goedheid over de wereld zoals de zaaier zijn zaad. Elke dag strooit de Heer over ons leven de kiem van de goedheid die ons de mogelijkheid geeft zelf goed te zijn. Alleen is het zo dat wij, door alles wat wij meemaken, nogal wat veranderen, zodat wij die goedheid niet elke dag op dezelfde manier ontvangen.

Er kunnen van die dagen zijn dat ons hart zo verhard geraakt als een platgelopen weg. Wij moesten misschien een verwijt aanhoren dat ons diep vernederde; of wij werden ergens niet uitgenodigd of afgewezen. Dan kunnen wij de indruk krijgen dat mensen ons hart hebben platgetrapt. Op dat ogenblik is Gods goedheid er nog wel, maar, gekwetst als wij dan zijn, ervaren wij die niet meer. Wij kunnen ons dan niet meer dankbaar voelen. De kiem van goedheid dringt niet meer door tot ons binnenste, maar blijft zodanig aan de oppervlakte liggen dat zij heel gemakkelijk door eender wat kan worden weggenomen. Zo blijft de goedheid onvruchtbaar.

Er kunnen andere dagen zijn dat ons hart zo verdord is als de steengrond door de hitte. Het zijn de momenten waarop één tegenslag voor ons een levensgroot probleem wordt. Dan lijkt het alsof die ene ontgoocheling als een loodzware hitte heel ons bestaan uitdroogt en verschroeit. Dan keren wij ons in onszelf, willen het probleem alleen oplossen en geraken zo nog meer in ademnood. Ook dan voelen wij Gods goedheid niet meer. Integendeel. Op dat moment lijkt God ons grof onrechtvaardig en worden wij opstandig. Wij concentreren al onze aandacht op die éne mislukking en kunnen niet meer ruimer kijken. Onze hele levensgeschiedenis met de zo vele goede ervaringen die er toch ook zijn, wordt dan versmald tot die éne ontgoocheling die heel ons geluk lijkt te ontwortelen. Dan blijft de goedheid vruchteloos.

Er zijn nog andere dagen dat ons hart overwoekerd wordt door de distels van de overbezorgdheid en de drang naar de weelde. Er kunnen zo van die perioden voorkomen in ons leven waarin wij echt veeleisend en hebberig worden, op vele gebieden. Zoals distels die voortwoekeren, willen wij dan van alles veroveren of zelfs andere mensen overheersen. Maar wij beseffen niet dat die houding niet alleen hen, maar ook onszelf grote schade toebrengt, juist omdat zij de liefde in ons hart verstikt. Weer blijft de goedheid onvruchtbaar.

Gelukkig zijn er ook de dagen dat ons hart dankbaar is, en open, en dus vruchtbaar. Het zijn de momenten waarop wij ons, ondanks onze beperktheden, dankbaar kunnen voelen voor al de mogelijkheden die wij dagelijks telkens opnieuw ontvangen. Wij kunnen zoveel goed doen met één aanmoedigend woord, met één tedere attentie, met één stap van vergeving. Het zijn de perioden waarin wij hetgeen wij hebben, niet voor onszelf alleen willen bewaren, maar het verlangen te delen met anderen. Dan is de goedheid vruchtbaar, 30-voudig, 60-voudig, 100-voudig.

Die goedheid van God is wel heel sterk. Het kleine zaadje kan veel vruchten voortbrengen. Alleen moet het ruim gestrooid worden, moet er goede grond open liggen zodat het kan ontbinden, sterven aan zichzelf, en moet er veel geduld zijn. Het zaad van Gods liefde is goed. Hij strooit het heel ruim en gul en Hij heeft oneindig veel geduld. Het evangelie van vandaag zegt ons dat wij voor de goede grond kunnen zorgen. Wij worden dan ook uitgenodigd in de tuin van ons hart te trekken om er hard te gaan werken, om de verharde stroken van onze geslotenheid om te spitten, om de stenen van onze ontgoochelingen weg te gooien en om het onkruid van onze veeleisendheid te wieden. Wij worden vooral uitgenodigd onze zelfzucht te laten afsterven, zodat Gods goedheid in ons nog vruchtbaarder kan worden.

Reageren, je eigen woordje plaatsen, of uitwisselen over de overweging,
kan via de blog Van Woord naar leven.
Laat ons bidden

Heer,
beziel ons hele zijn met uw heilige Geest. Geef dat ons hart de goede grond mag zijn waarop Gij uw zaad kunt zaaien. Schenk ons de genade dat dit zaad mag ontkiemen tot een liefdesboom waar velen in kunnen nestelen. Amen.