Lezingen van de dag – zondag 24 april 2016


Heilige (of feest) van de dag

Benedetto Menni († 1914)Padre-Menni_flash

Benedetto (ook Benoît) Menni, Milaan, Italië & Dinan, Bretagne, Frankrijk; stichter

Hij werd op 11 maart 1841 te Milaan in Italië geboren. Als jongeman maakte hij zich verdienstelijk als brancardier. Zo kwam hij in aanraking met de Paters van Johannes de Deo en hij besloot bij hen in te treden. In die Orde kreeg hij grote verantwoordelijkheden te dragen. Hij visiteerde de medebroeders in Spanje, herstelde de vele beschadigingen die de Orde had opgelopen tijdens de onderdrukkingen van Napoleon III en de daarop volgende anti-christelijke regeringen in Frankrijk. In datzelfde land stichtte hij voor vrouwen de Congregatie van de Gastvrije Zusters van het Hart van Jezus; zij bekommerden zich met name om mentaal gehandicapte vrouwen. Temidden van al die activiteiten onderhield hij een grote devotie voor het Heilig Hart van Jezus en voor de Moeder Gods; daar haalde hij de inspiratie vandaan voor de liefde en de barmhartigheid die hij aan zovelen wist te geven.

vijfde zondag in de Paastijd – C


Uit de Handelingen van de Apostelen 14, 21-27

Om de gestorven en verrezen Christus te verkondigen (3e paaszondag) en om het evangelie te prediken (4e paaszondag) heeft de Kerk nood aan structuren die de duurzaamheid van haar zending verzekeren. Op het einde van hun missiereis sporen Paulus en Barnabas de gemeenschappen die zij stichtten aan om te volharden in hun christelijk leven, doorheen alle vervolgingen. En voor zij van hen weggaan, stellen zij er verantwoordelijken aan.

In Derbe verkondigden Paulus en Barnabas het evangelie en ze maakten er veel leerlingen.
Daarna keerden ze terug naar Lystra en vervolgens naar Ikonium en Antiochië. Ze bemoedigden de leerlingen en spoorden hen aan te volharden in het geloof, maar wezen hun erop ‘dat wij pas na veel beproevingen het koninkrijk van God binnen kunnen gaan’.
In elke gemeente stelden ze oudsten aan, en na gevast en gebeden te hebben bevalen ze hen aan bij de Heer, in wie ze hun vertrouwen hadden gesteld.
Na hun reis door Pisidië kwamen ze in Pamfylië, waar ze in Perge Gods boodschap verkondigden.
Vervolgens reisden ze verder naar Attalia. Van daar gingen ze per schip naar Antiochië, de stad waar ze aan Gods genade waren toevertrouwd toen hun de taak was opgelegd die ze nu hadden volbracht.
Daar aangekomen riepen ze de gemeente bijeen en brachten verslag uit van alles wat God door hen tot stand had gebracht. Ze vertelden hoe Hij voor de heidenen de deur naar het geloof had geopend.

 

Psalm 145, 8-13

Refr.: Juich de Heer toe, heel de aarde.

Genadig en liefdevol is de Heer,
Hij blijft geduldig en groot is zijn trouw.
Goed is de Heer voor alles en allen, Resurrection-Icon
Hij ontfermt zich over heel zijn schepping.

Laten al uw schepselen U loven, Heer,
en uw getrouwen U prijzen.
Laten zij getuigen
van de luister van uw koningschap,
spreken over uw machtige werken.

Laten zij aan de stervelingen
uw machtige daden verkondigen,
de glorie en de glans van uw koningschap:
uw koningschap omspant de eeuwen,
uw heerschappij omvat alle geslachten.

 

Uit de Apocalyps 21, 1-5a

Jezus gaf een nieuw gebod, waarborg van een vernieuwd leven. Het slotvisioen van de Apocalyps toont ons de nieuwe wereld, waar de liefde van God voor zijn volk ontluikt, in een innige en eindeloze aanwezigheid.

Ik, Johannes, zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Want de eerste hemel en de eerste aarde zijn voorbij, en de zee is er niet meer.
Toen zag ik de heilige stad, het nieuwe Jeruzalem, uit de hemel neerdalen, bij God vandaan. Ze was als een bruid die zich mooi heeft gemaakt voor haar man en hem opwacht. Ik hoorde een luide stem vanaf de troon, die uitriep: ‘Gods woonplaats is onder de mensen, Hij zal bij hen wonen. Zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal als hun God bij hen zijn. Hij zal alle tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbij.’ Hij die op de troon zat zei: ‘Alles maak Ik nieuw!’

 

Alleluia.FourCandlesForJeffBuckley-250x250

Een nieuw gebod geef Ik u, zegt de Heer;
ge moet elkaar liefhebben,
zoals Ik u heb liefgehad.

Alleluia.

 

Uit het evangelie volgens Johannes 13, 31-33a + 34-35

Christus, omhooggeheven aan het kruis, is vandaag in glorie verheven. Toch begint hier voor de Kerk een harde periode. In geloof moet zij ervaren hoe iemand aanwezig kan zijn in afwezigheid. De wederzijdse liefde onder christenen verzekert en openbaart de blijvende aanwezigheid van de Verrezene in onze wereld, totdat Hij wederkomt.

Jezus sprak tot zijn leerlingen: ‘Nu is de grootheid van de Mensenzoon zichtbaar geworden, en door Hem de grootheid van God. Als Gods grootheid door Hem zichtbaar geworden is, zal God Hem ook in die grootheid laten delen, nu onmiddellijk.
Kinderen, ik blijf nog maar een korte tijd bij jullie. Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief. Zoals Ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben. Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn.’

Van Woord naar leven

De overweging van deze zondag is van de hand van Frans Mistiaen, sj.

Als leerlingen van Jezus, willen wij leven vanuit de kracht van zijn verrezen liefde, niet met woorden alleen, maar metterdaad. Maar hoe moeten wij dat toch doen? In zijn afscheidsrede, tijdens het Laatste Avondmaal, heeft Jezus ons een zeer menselijke weg getoond. Hij zei: “Door elkaar lief te hebben, zoals Ik u heb liefgehad.”

Het nieuwe van Jezus’ gebod bestaat er niet zozeer in dat christenen mensen zijn die ‘iedereen’ graag willen zien; een soort ruime, universele liefde dus, over alle grenzen heen. Het nieuwe bestaat erin dat wij diegenen, met wie wij verbonden leven, leren liefhebben “zoals Hij ons heeft liefgehad”, dat wij dus beminnen naar “zijn maat”, met “zijn intensiteit”, op “zijn manier”.

Wat zou dat dan kunnen betekenen? Want er bestaan veel soorten liefde: vrije liefde, ascetische liefde, platonische liefde… Maar wat is er nu zo typisch zijn aan die liefde “op Jezus’ manier”.

Eerst en vooral is christelijke liefde gebaseerd op diepe dankbaarheid. Elk gebed van Jezus begon vanuit de dankbaarheid tegenover zijn God en Vader. Wij geven zeker reeds veel van onszelf, maar wij ervaren vooral dat wij nog veel meer krijgen. Eigenlijk voelen wij ons overstelpt door genade, zodat wij ons soms afvragen: waar hebben wij die liefde toch verdiend? Wij hebben die niet verdiend. Wij krijgen die zomaar, gratis voor niets. Wij zijn dan ook onmetelijk dankbaar voor het gratis geschenk van Gods liefde voor ons, en die geeft ons de kracht om zelf lief te hebben.

Daarbij wil christelijk liefhebben ook zeggen: vergeven. Als wij oppervlakkig kijken, dan merken wij vooral fouten, tekorten en gebreken. Maar christelijke liefde ziet meer in de andere, kijkt doorheen de zwakheden en bespeurt de nieuwe mogelijkheden voor de toekomst, omdat de andere een goddelijke schat in zich draagt. Christelijke liefde vergeeft de kleinheid van de andere, uiteindelijk omdat die kind van God is, d.w.z. beminnenswaardig in zichzelf en niet omwille van enkele uiterlijke sympathieke kwaliteiten. De andere is a priori de moeite waard om graag gezien te worden. Aan hem wordt dus veel vergeven.

Christelijke liefde veronderstelt ten derde geloof in kleine tekens en is niet spectaculair. Het zijn de kleine stappen en gebaren die het doen. Geen grote en dure cadeaus. Een heel eenvoudig teken op een goed gekozen moment, zo natuurlijk mogelijk, kan het best de meest intense gevoelens uitdrukken. Tederheid is altijd broos. Het christendom gebruikt doorgaans geen spektakelgeschenken, maar eenvoudige symbolen!

Christelijk liefhebben is ten vierde meer dan een gevoelen; het is vooral een keuze. Sommigen denken dat alles spontaan moet gaan. Wat niet spontaan opkomt uit het hart, lijkt hen niet echt, maar artificieel. Liefde kan natuurlijk niet ontstaan zonder het spontaan, aantrekkelijk gevoel. Maar als de liefde groeit, een crisis doormaakt en reëler wordt, dan weten wij het maar al te goed: om lief te blijven hebben, om de andere graag te blijven zien, moet je kiezen. Die dagelijks opnieuw genomen beslissing is de meest echte manier om te beminnen.
Gelukkig komt er ook de ervaring bij gekozen te worden. En dat is weer een nieuwe reden tot nog grotere dankbaarheid. In het christendom mogen wij ervoor kiezen te beminnen en wij worden gekozen en bemind!

Liefde naar Jezus’ maat veronderstelt ten vijfde vooral gave van onszelf, onszelf achteruit stellen en de anderen laten voorgaan. Wij mogen het nooit vergeten: vóór Jezus zich in de Eucharistie als Brood geeft, breekt Hij zichzelf, deelt Hij zichzelf. En als men een stuk brood breekt, dan weet men vooraf nooit precies waar de breuklijn zal lopen. Maar ergens zal het pijn doen, in ieder geval. Christelijke liefde is inderdaad altijd gekruisigde liefde, liefde die weet dat er altijd een stuk opoffering, zelfverloochening bij hoort, liefde die erop uit is zichzelf weg te cijferen en de andere te laten groeien. Liefhebben naar Jezus’ maat betekent: belangeloze zelfgave. “Daar alleen kan liefde wonen, daar alleen is ’t leven zoet, waar men, stil en ongedwongen, alles voor elkander doet.”

Dat is dus christelijk liefde: ervoor kiezen dankbaar, vergevend en belangeloos lief te hebben en dat doorheen de kleine tekens van elke dag. Wie kan dat opbrengen? Het lijkt ons soms een hele opgave. Dat kunnen wij alleen als wij heel diep geloven dat de verrezen Heer met zijn Liefde, die sterker is dan elke dood, levendig in ons aanwezig is om er als een krachtbron werkzaam te zijn.

Reageren, je eigen woordje plaatsen, of uitwisselen over de overweging,
kan via de blog Van Woord naar leven.

Laat ons bidden

Heer, Cross, linen cloth and sky
help ons te leven in U, opdat uw liefde de onze mag worden. Geef dat wij zo Gods goedheid voor ieder mogen uitstralen in al ons doen en laten, naar alle mensen toe die wij ontmoeten. Kom Heer, neem ons in U op, dat we ons mogen verliezen in U; Gij, totaal gegeven liefde voor ieder.
Amen.