Lezingen van de dag – zondag 26 juli 2015


Heilige (of feest) van de dag

Joachim en Anna,
ouders van de H. Maagd Maria

Volgens de legende was Anna de moeder van Jezus’ moeder, Maria. Zij was gehuwd met Joachim. Het waren vrome Joden, die hun leven lieten leiden door de liefde tot God. Met alle grote feesten begaf Joachim zich naar de tempel om daar een offer aan God op te dragen. Verdrietig was alleen dat ze geen kinderen hadden. Herhaaldelijk hadden ze God erom gesmeekt, en ze beloofden erbij dat ze het kind aan God zouden toewijden, zodat Hij erover kon beschikken, maar zonder resultaat. Intussen waren ze al oud geworden.

Joachim-and-Anna1Bij gelegenheid van het feest van de tempelwijding trok Joachim met een paar familieleden naar de tempel om een offer op te dragen. Anna bleef thuis. Maar toen de hogepriester hem tussen de andere joden in zag staan, sprak hij smalend: “Hoe durf jij, Joachim, tussen al die anderen te gaan staan? God heeft je immers gestraft door je geen kinderen te geven. En dacht je dan dat Hij je offer zou aannemen? Zorg eerst maar dat die schande van jou uit ons midden wordt weggenomen, dan mag je terugkomen om weer te offeren.”

Beschaamd maakte Joachim dat hij wegkwam. Hij durfde ook niet meer naar huis, bang dat hij daar met de vinger zou worden nagewezen. Hij verborg zich tussen de herders van Bethlehem. Daar verscheen hem een engel die hem aankondigde dat hij een kind zou krijgen: een meisje dat hij Maria moest noemen. En geef haar aan God, zoals je beloofd hebt. Ga naar Jeruzalem; daar zul je je vrouw Anna tegenkomen. Ze maakt zich erg bezorgd om je. Je zult haar treffen bij de Gouden Poort.

Zo ging de engel ook naar Anna. Haar verkondigde hij dezelfde vreugdevolle boodschap. Ook zij begaf zich op weg. Bij de Gouden Poort werd het een aandoenlijk weerzien. Die ontmoeting geldt als het moment, waarop Anna van Maria in verwachting raakte.

Dit alles berust op legende. Geschiedkundig gesproken is er over hen niets bekend. In de bijbel komen nog wel Jezus’ opa’s voor in de geslachtslijsten, maar over Jezus’ oma’s horen we zelfs daar helemaal niets.

17e ZONDAG DOOR HET JAAR – B


Uit het tweede boek Koningen 4, 42-44

Het mirakel dat door Elia wordt verricht, heeft een drievoudige betekenis: God vertrouwt aan de mens zijn eigen meesterschap over de wereld toe; de armen moeten te eten krijgen; en wat de mens eigenmachtig voortbrengt is slechts een aankondiging van de overvloed van de eindtijd.

Op een keer kwam iemand uit Baäl-Salisa Elisa opzoeken. Hij bracht twintig gerstebroden voor de godsman mee, gebakken van meel uit de nieuwe oogst, en een zakje vers graan.
Elisa droeg zijn bediende op dit als maal aan de profeten voor te zetten. Toen de bediende protesteerde dat het beslist niet genoeg was voor honderd personen, zei Elisa nogmaals: ‘Zet het de profeten voor, ze zullen er een maaltijd aan hebben. Want dit zegt de Heer: Ze zullen ervan eten en nog overhouden ook.’
Toen zette zijn bediende het de profeten voor, en zij aten ervan en hielden nog over, zoals de Heer had gezegd.

 

Psalm 145, 10-11 + 15-16 + 17-18

Refr.: God blijft zijn schepselen trouw.

Laten al uw schepselen U loven, Heer,
en uw getrouwen U prijzen. 694317631_orig
Laten zij getuigen van de luister van uw koningschap,
spreken over uw machtige werken,

Allen zien hoopvol naar U uit,
U geeft brood, op de juiste tijd.
Gul is uw hand geopend,
U vervult het verlangen van alles wat leeft.

Rechtvaardig is de Heer in alles wat Hij doet,
zijn schepselen blijft Hij trouw.
Allen die Hem aanroepen is de Heer nabij,
die Hem roepen in vast vertrouwen.

 

Uit de brief van Paulus aan de Efeziërs 4, 1-6

De geestelijke eenheid onder de christenen en hun geduld met elkaar vloeien niet voort uit hun menselijke aard. Zij volgen noodzakelijk uit hun delen in dezelfde goddelijke gaven en hun gemeenschap met dezelfde enige Heer.

Broeders en zusters,
ik, die gevangen zit omwille van de Heer, vraag u dringend de weg te gaan die past bij de roeping die u hebt ontvangen: wees steeds bescheiden, zachtmoedig en geduldig, en verdraag elkaar uit liefde. Span u in om door de samenbindende kracht van de vrede de eenheid te bewaren die de Geest u geeft: één lichaam en één geest, zoals u één hoop hebt op grond van uw roeping, één Heer, één geloof, één doop, één God en Vader van allen, die boven allen, door allen en in allen is.

 

Alleluia.Taize-candles-C-700x438

Een groot profeet is onder ons opgestaan
en God heeft genadig neergezien op zijn volk.

Alleluia.

 

Uit het evangelie volgens Johannes 6, 1-15

Zoals Mozes in de woestijn, en later de profeet Elisa, heeft ook Jezus door een broodvermenigvuldiging kunnen zorgen voor het volk dat ‘honger’ had.
Hier in het Johannesevangelie wordt de broodvermenigvuldiging ook verteld als een voorafbeelding van de Eucharistie, waardoor de gelovigen met Gods genade in één gemeenschap verbonden worden.

Jezus ging naar de overkant van het Meer van Galilea, bij Tiberias. Een grote menigte mensen volgde Hem, omdat ze gezien hadden welke wondertekenen Hij bij zieken deed.
Jezus ging de berg op, en ging daar met zijn leerlingen zitten. Het was kort voor het Joodse pesachfeest. Toen Jezus om zich heen keek en zag dat die menigte naar Hem toe kwam, vroeg Hij aan Filippus: ‘Waar kunnen we brood kopen om deze mensen te eten te geven?’ Hij vroeg dat om Filippus op de proef te stellen, want zelf wist Hij al wat hij zou gaan doen.
Filippus antwoordde: ‘Zelfs tweehonderd denarie zou niet voldoende zijn om iedereen een klein stukje brood te geven.’
Een van de leerlingen, Andreas, de broer van Simon Petrus, zei: ‘Er is hier wel een jongen met vijf gerstebroden en twee vissen – maar wat hebben we daaraan voor zoveel mensen?’
Jezus zei: ‘Laat iedereen gaan zitten.’
Er was daar veel gras, en ze gingen zitten; er waren ongeveer vijfduizend mannen. Jezus nam de broden, sprak het dankgebed uit en verdeelde het brood onder de mensen die er zaten. Hij gaf hun ook vis, zoveel als ze wilden.
Toen iedereen volop gegeten had zei Hij tegen zijn leerlingen: ‘Verzamel nu de overgebleven stukken brood, zodat er niets verloren gaat.’
Dat deden ze en ze vulden twaalf manden met wat overgebleven was van de vijf gerstebroden die men had gegeten.
Toen de mensen het wonderteken dat Hij gedaan had zagen, zeiden ze: ‘Hij moet wel de profeet zijn die in de wereld zou komen.’
Jezus begreep dat ze Hem wilden dwingen om mee te gaan en Hem dan tot koning zouden uitroepen. Daarom trok Hij zich terug op de berg, alleen.

Van Woord naar leven

De overweging van vandaag is van de hand van Frans Mistiaen, sj

Allen hebben we honger. Honger, niet zozeer naar brood voor onze maag. Wij voelen veeleer een diepere honger: honger naar vrede en vergeving, naar geborgenheid, naar waarheid en echte liefde. Wie schenkt ons toch voor deze diepere verlangens verzadiging en nieuwe kracht? Misschien ervaren ook wij soms wel eens de ontmoediging van Jezus’ leerlingen: “Waar moeten wij dát brood gaan halen?”

Midden in het gevoel van machteloosheid treedt een jongen naar voren die zijn knapzak opendoet en vijf gerstebroden en twee vissen aanbiedt. Een klein gebaar dat veel teweegbrengt. Zoals dikwijls, is het ook hier de jeugd die de situatie redt: de jeugd namelijk die in ieder van ons steekt.

Want, hoezeer ook wij in een hoek van ons hart de twijfels van de ongelovige apostels horen murmelen: “Wat is dat nu voor zoveel volk?”, toch herkennen wij in dat moedig gebaar van die éne jongen de jeugdige edelmoedigheid van onze eigen beste dagen.

Ja, wij weten het weer: Als wij naar voren treden en de Heer gul durven aanbieden wat wij hebben gekregen, ja dán gebeuren grootse dingen. Als wij hetgeen wij bezitten, hoe weinig het misschien ook is, met liefde durven weggeven, dan worden velen rondom ons vervuld met diepe vreugde, verrijkt door nieuwe hoop. Wij weten het wel: wat met een edelmoedig hart wordt gedeeld, verrijkt anderen overvloedig. “Delen” wordt “vermenigvuldigen”.

Ja, wij herinneren het ons… hoe die zogezegd onervaren jongere toch leider of leidster werden van gehandicapten en minder-bedeelden en hun door hun edelmoedigheid tijdens een vakantie een prachtkamp bezorgden. Gedeelde liefde werd vermenigvuldigde vreugde.

Ja, wij herinneren het ons weer… hoe die jonge leerkracht met zwakke overtuigingskracht het toch waagde aan zijn leerlingen te vertellen over Jezus’ blijde boodschap en werd beluisterd en geapprecieerd. Gedeelde liefde werd vermenigvuldigde vreugde.

Ja, wij herinneren het ons weer… hoe die jonge ouders, met beperkte middelen, hun kinderen wisten op te voeden op een manier dat elk van hen zijn eigen, originele weg in het leven vond. Gedeelde liefde werd vermenigvuldigde vreugde.

De edelmoedigheid van onze eigen vernieuwde jeugdigheid kan veel vreugde vermenigvuldigen. Want, ook vandaag doet de Heer grootse dingen met hetgeen wij aanbieden. Door een klein, delend en gevend gebaar kunnen velen rondom ons rijkelijk verzadigd worden. Wij moeten het vooral niet te ver gaan zoeken. Wij moeten maar eenvoudig kijken naar wat wij voor vandaag nog kunnen bovenhalen uit die knapzak van ons hart: wat meer vrede en vergeving, wat meer zachtheid en geborgenheid, wat meer waarheid en echte liefde.

Wie vandaag naar de eucharistie gaat treedt weer in zijn jeugdige edelmoedigheid naar voren met open handen en een open hart. Het weinige wat wij hebben, maar durven delen, wordt door de Heer Jezus rijkelijk vermenigvuldigd en tot teken van zijn overvloed.

Reageren, je eigen woordje plaatsen, of uitwisselen over de overweging,
kan via de blog Van Woord naar leven.

Laat ons bidden

Heer Jezus,brood_en_wijn
net als de jeugdige jongen uit het evangelie, komen wij met het weinige wat we hebben tot bij U, om het U aan te bieden, omdat we geloven dat Gij er het wonder van Gods liefde mee kunt bewerkstelligen. Neem het aan Jezus, neem ons aan, gebruik het, en ons, in uw dienst. Moge velen daar baat bij hebben.
Tot lof en eer van de Allerhoogste.
Amen.