Maandelijks archief: april 2017

Leestip van de dag – zondag 16 april 2017


Pasen

Het Levenslicht

Hoe anders klinken de paasklokken
als je volop in rouw bent of waakt bij het bed van een stervende dierbare ?
Pasen is voor die mensen stiller en zachter.
Het is alsof je in zo’n situatie
voorzichtig je grote teen in het water dompelt
om te voelen hoe koud of warm het is.
Je bent niet in de stemming om er helemaal in te duiken.
Pasen is een Stille Stroom van Levenslicht.

Pasen is mooi, één van de grote heilsmysteries van ons geloof.
Het uiterlijke feest kan slechts betekenis hebben
als het geboren wordt in de stilte van ons hart
en in de stilte van het gebed van de Kerk.
Als ieder van ons plechtig de doopbeloften hernieuwt,
is dat maar sterk en helemaal gedragen
vanuit de innerlijke beleving van de veertigdagentijd.

De stilte in onze innerlijke ruimte
wordt vaak onderschat in de beleving van ons geloof.
Inderdaad… Stille Stroom.

De evangelieverhalen over Jezus’ laatste dagen
gaan over dag en nacht, van licht en duisternis.
Het licht van Pasen is niet zomaar een kaars.
Het is het Licht van de Heer,
het is de Heer
die als een Licht in ons leven komt en onze weg verlicht.
Johannes schrijft in het begin van zijn evangelie:
Het Licht dat iedere mens verlicht, kwam in de wereld…

Pasen is het feest van dat Levenslicht.

Bron: Kerknet.be / Pastorale Zone Effata

Leestip van de dag – zaterdag 15 april 2017


De liefde is de motor die onze
hoop verder doet gaan

In zijn catechese tijdens de algemene audiëntie van woensdag 12 april sprak paus Franciscus over de hoop van de wereld en de hoop van het kruis.

Geliefde broers en zussen, goedendag!

Vorige zondag hebben we de intocht van Jezus in Jeruzalem herdacht, omgeven door de feestelijke toejuichingen van de leerlingen en een grote massa. Die mensen stelden in Jezus veel verwachtingen. Vele van hen verwachtten wonderen en grootse tekenen, getuigenissen van macht en zelfs van bevrijding van de vijandige bezetters. Wie van hen kon vermoeden dat over weinige tijd Jezus daarentegen zou worden vernederd, veroordeeld en gedood op een kruis?

De aardse verwachtingen van die mensen zullen, in het aanschijn
van het kruis, instorten. Maar wij geloven dat precies
door de Gekruisigde onze hoop herboren werd.

Aardse verwachtingen verschrompelen voor het kruis terwijl nieuwe hoop die altijd standhoudt, wordt geboren. De hoop die op het kruis ontstaat is anders. Anders dan de verwachtingen die vergaan, zoals die van de wereld. Over welke hoop gaat het? Welke hoop wordt op het kruis geboren?

De stervende graankorrel

Wat Jezus juist van de intocht in Jeruzalem zegt, kan ons helpen verstaan: Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: als de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft hij alleen: maar als hij sterft, brengt hij veel vrucht voort (Joh 12,24). Laten we denken aan een korrel of een klein zaadje dat in de aarde valt. Als het in zichzelf gesloten blijft, gebeurt er niets; maar als het barst, opengaat, dan geeft het leven aan een aar, aan een spruit, dan wordt het een plant, een plant die vrucht zal geven.

De hoop ontstaat op het kruis

Jezus heeft een nieuwe hoop in de wereld gebracht en Hij heeft het gedaan op de wijze van het zaad: Hij heeft zich klein gemaakt, klein als een graankorrel. Hij heeft zijn hemelse heerlijkheid verlaten om bij ons te komen, Hij is in de aarde gevallen. Maar dat volstond nog niet. Om vrucht te dragen heeft Jezus de liefde ten einde toe beleefd. Hij heeft zich door de dood laten openbreken als een zaad dat in de aarde openbarst. Precies daar, op het uiterste punt van zijn verlaging – het hoogtepunt van zijn liefde – is de hoop ontloken. Als iemand van jullie de vraag stelt: Hoe ontstaat de hoop? Op het kruis.

Kijk naar het kruis, kijk naar de gekruisigde Christus
en vandaar zal de hoop komen die nooit meer
vergaat, die duurt tot in het eeuwig leven.

En die hoop is juist door de kracht van de liefde ontloken, want de liefde hoopt alles, duldt alles (1 Kor 13,7), de liefde die het leven van God is, heeft alles vernieuwd wat ze aanraakt. Op die wijze heeft Jezus, met Pasen, door ze op zich te nemen, onze zonde omgevormd tot vergiffenis, onze dood in verrijzenis, onze angst in vertrouwen. Dat is de reden waarom daar, op het kruis, onze hoop geboren en herboren werd. Dat is de reden waarom onze duisternis kan worden omgevormd in licht, elke nederlaag in overwinning, elke ontgoocheling in hoop. Elke, ja elke.

De hoop overstijgt alles, omdat ze geboren wordt uit de liefde
van Jezus die zich als een graankorrel heeft gemaakt en
gestorven is om leven te geven en uit dat leven
vol liefde ontstaat de hoop.

De logica van het zaad dat sterft

Wanneer we voor de hoop van Jezus kiezen, ontdekken we beetje bij beetje de winnende levenswijze van het zaad, die van de nederige liefde. Er is geen andere weg om het kwaad te overwinnen en aan de wereld hoop te geven. Jullie zouden me kunnen zeggen: Neen, dat is een verliezende logica! Dat lijkt zo, dat het een verliezende logica is, want wie liefheeft, verliest macht. Hebben jullie hieraan gedacht? Wie liefheeft, verliest macht; wie geeft, verliest iets en liefde is een geschenk.

In werkelijkheid is de logica van het zaad dat sterft,
van de nederige liefde, het leven van God
en alleen dat geeft vrucht.

We zien dat in onszelf. Hebben drijft ons om iets anders te willen: ik heb iets voor mezelf gekregen en meteen wil ik iets anders groter, en zo verder, en nooit ben ik voldaan. Dat is een lelijke dorst! Hoe meer je hebt, des te meer verlang je te hebben. Wie gulzig is, wordt nooit voldaan. Jezus zegt het heel duidelijk: Wie zijn leven bemint, verliest het (Joh 12,25). Ben je gulzig, tracht je zoveel mogelijk te hebben … alles zal je verliezen, ook je leven. Dat wil zeggen: wie zijn eigen leven liefheeft voor eigen belangen, blaast zichzelf op en verliest.

Wie daarentegen aanvaardt, is beschikbaar en dient, leeft
op de wijze van God: en wint dus, redt zichzelf
en de
anderen, en wordt zaad van hoop voor de wereld.

Het is mooi de anderen te helpen, de anderen te dienen … Misschien worden we er moe van! Maar het leven is zo en het hart loopt vol vreugde en hoop. Dat is liefde en hoop samen: dienen en geven.

De liefde is de motor die onze hoop doet verder gaan

Natuurlijk, deze ware liefde gaat langs het kruis, het offer, zoals voor Jezus. Het kruis is de verplichte passage, maar niet het einddoel, het is een doorgang: het einddoel is de glorie, zoals Pasen laat zien. Hier komt ons een ander zeer mooi beeld ter hulp, door Jezus aan zijn leerlingen nagelaten tijdens het Laatste Avondmaal. Hij zegt: Wanneer de vrouw gaat baren, is zij bedroefd omdat haar uur gekomen is; maar wanneer zij het kindje ter wereld heeft gebracht, denkt zij niet meer aan de pijn, van blijdschap dat er een mens ter wereld is gekomen (Joh 16,21).

Dat is het: leven geven en het niet houden. Dat is wat
de moeders
doen: leven geven, ze lijden maar zijn
daarna verheugd,
gelukkig omdat ze een ander
leven het licht hebben geschonken.

Het geeft vreugde; de liefde schenkt leven het licht en geeft zelfs zin aan het lijden. De liefde is de motor die onze hoop doet verder gaan. Ik herhaal: de liefde is de motor die onze hoop doet verder gaan. Ieder van ons kan zich de vraag stellen: Heb ik lief? Heb ik geleerd lief te hebben? Leer ik elke dag meer lief te hebben?, want de liefde is de motor die onze hoop doet verder gaan.

Huistaak

Geliefde broers en zussen, in deze dagen, dagen van liefde, laten we ons opnemen in het mysterie van Jezus die, als een graankorrel, door te sterven ons het leven geeft. Hij is het zaad van onze hoop. Overwegen we de Gekruisigde, bron van hoop. Beetje bij beetje zullen we verstaan dat met Jezus hopen, betekent: vanaf nu al in het zaad de plant leren zien, Pasen in het kruis zien, het leven in de dood. Ik zou jullie nu een huistaak willen geven. Het zal ieder van ons goed doen bij het kruisbeeld stil te staan – jullie hebben er allemaal een in jullie huis – ernaar kijken en zeggen: Met Jou is niets verloren. Met Jou kan ik altijd hopen. Jij bent mijn hoop. Laten we nu de Gekruisigde in gedachten voor ogen stellen en laten we allen samen aan de gekruisigde Jezus driemaal zeggen: Jij bent mijn hoop”. Allen: Jij bent mijn hoop. Luider! Jij bent mijn hoop. Dankjewel.

Vertaling uit het Italiaans: Marcel De Pauw msc

Bron: Kerknet.be

 

 

Leestip van de dag – donderdag 13 april 2017


Kentering

Toen niemand dat nog verwachtte, werd een slechte week alsnog een goede. Luk Vanmaercke over het onafwendbare lijden en de belofte van Pasen.

In deze Goede Week bestrijden vreugde en verdriet elkaar op leven en dood. Het verdriet om het lijden en de kruisdood, die een einde leken te maken aan de droom. De vreugde om de verrijzenis, die de droom zijn ware betekenis gaf. Zo dicht kunnen uitersten bij elkaar liggen. Zo ingrijpend kan de kentering zijn.

Je hoort wel eens dat de Goede Week
een vreemde naam draagt.

Wat is er goed aan het feit dat Jezus werd verraden, als een misdadiger werd afgevoerd, ten onrechte werd veroordeeld? Dat Hij werd geslagen en mishandeld als een hond, onmenselijk stierf aan het vreselijke marteltuig dat kruis heet? Een gerechtelijke dwaling met tragische afloop, hoe kan dat een Goede Week zijn?

Als bange duiven

Het antwoord schuilt natuurlijk in de ware afloop. Wat dwaalden de apostelen toen ze dachten dat het kruis het einde was. Als bange duiven stoven ze uit elkaar. Petrus, rots in het diepst van zijn gedachten, kampte met spectaculair geheugenverlies. Jezus van Nazareth? Nooit van gehoord. Weg waren ze, die stoere mannen die een etmaal eerder nog met Hem de tafel deelden. Terwijl alle leerlingen van het toneel verdwenen zijn, blijven aan het kruis en het graf enkel vrouwen over, merkt Bijbelcommentator Luc Devisscher deze week fijntjes op in ons blad.

Al doolden ook die vrouwen, want ook zij beschouwden het graf als de bittere en onomkeerbare eindbestemming. Pas op de derde dag krijgt het verhaal zijn ware afloop. Of beter, zijn ware wending. Verrassend en overweldigend. De Blijde Boodschap viel plotseling in zijn definitieve plooi, als startschot voor een eeuwige belofte.

Nochtans is de twijfel van de leerlingen
vandaag nog altijd de onze.

Hoeveel makkelijker is het om te geloven in de menslievende verhalen van Jezus dan in de belofte van de eeuwigheid? Die belofte wiste onzekerheid en lijden niet netjes voor ons uit. Geloven blijft een kruistocht, geen wandeling door het park.

Het lijden is onafwendbaar

Het lijden maakt prominent deel uit van ons bestaan. De een krijgt het harder te verduren dan de ander, maar finaal ontsnapt niemand eraan. We worden weerloos geboren en zo gaan we ook weer heen. Een leven lang zijn momenten van lijden onafwendbaar.

Het is net dan dat geloven
het verschil kan maken.

In ons Dossier laten we deze week vier mensen aan het woord. Ze vertellen ons hoe ze Pasen beleven en wat het voor hen betekent. Zelf werd ik in het bijzonder getroffen door de woorden van diaken Erik Coucquyt, die zwaar ziek is. Niet het zelfbeklag, maar de hoop is zijn gezel. Ik mag de jongste tijd zo veel mooie dingen ervaren, dingen waaraan ik voorheen al te makkelijk voorbijging, zegt hij.

Een slechte week werd een goede

Laatst kreeg ik tijdens een lezing het relaas van een kwetsbare vrouw te horen, die veel lijden te verduren kreeg. Hoe ze daarmee moest omgaan, wilde ze weten. Het is de vraag die de mensheid al eeuwen in de ban houdt. Waarom is er lijden? Ik probeerde de vraag zo goed als mogelijk te beantwoorden, maar had het gevoel te verdrinken in mijn eigen woordenvloed. Vandaag vat Erik Coucquyt mijn antwoord kort en helder samen: God belooft niemand een makkelijke weg, Hij belooft enkel dat Hij er is.

De verrijzenis was een kentering. Toen niemand dat nog
verwachtte, werd een slechte week alsnog een goede.

De beste zelfs, zo blijkt. Wanhoop werd verdreven, geloof werd een niveau hoger getild. Ons eigen leven zit vol kenteringen. Na regen komt zonneschijn, zo weet zelfs de volksmond. De betekenis van Pasen reikt evenwel verder dan die caféwijsheid. Christenen wordt zomaar de belofte gedaan dat zelfs de dood niet het laatste woord krijgt.

Luc Vanmaercke

Bron: Kerk en Leven / Kerknet.be

 

Leestip van de dag – woensdag 12 april 2017


Sant’Egidio en Whirlpool helpen daklozen in Rome

Paus Franciscus heeft maandag een wassalon geopend voor daklozen in Rome, dat op initiatief van de Sint-Egidiusgemeenschap is ingericht.

Paus Franciscus heeft maandag een wasruimte geopend in Rome, die op initiatief van de Sint-Egidiusgemeenschap werd ingericht in het oude ziekenhuiscomplex van San Gallicano in de Trastevere-wijk. Met het wassalon geeft Sant’Egidio gehoor aan de oproep van de paus tijdens het Jaar van de Barmhartigheid om mensen in nood met eenvoudige en materiële middelen te helpen.

Dankzij dit initiatief komt er opnieuw een faciliteit bij voor de daklozen in Rome. Eerder werden er onder de zuilengaanderij van het Sint-Pietersplein al douches voor daklozen ingericht. Daklozen kunnen er op maandag ook bij vrijwilligers terecht om hun haren of baard te laten bijknippen. Elke avond delen vrijwilligers gratis maaltijden uit aan noodlijdenden en daklozen onder de portiek van het Sint-Pietersplein. Volgens Italiaanse media is het aantal daklozen dat rond het Vaticaan in dozen en onder dekens, maar ook in slaapzalen, verblijven sterk gestegen.

Verschillende bedrijven engageren zich om de liefdadigheidsprojecten van de Aalmoezeniersdienst  voor de armen van het Vaticaan te steunen. Procter & Gamble schenkt al twee jaar scheermesjes en Gillette scheerschuim voor de daklozen. De wasmachines zijn een gift van Whirlpool. Het bedrijf financiert ook de drogers en de strijkijzers en -planken van het nieuwe wassalon.

Bron: Radio Vaticana / Zenit / Kerknet.be