dinsdag in week 8 door het jaar
Vanaf vandaag nemen we in de liturgie opnieuw de gewone tijd door het jaar op. De lezingen van vandaag nodigen ons uit om stil te staan bij de vraag waar ons hart werkelijk verankerd ligt. God roept ons niet alleen tot uiterlijke navolging, maar tot een leven dat steeds meer door Christus gevormd wordt. Dat vraagt innerlijke vrijheid en toevertrouwen. Alleen zo kan een mens groeien naar het leven waartoe hij geschapen is.
Uit de eerste brief van Petrus 1, 10-16
Petrus roept de eerste christenen op om waakzaam en heilig te leven. Wie Christus heeft leren kennen, wordt uitgenodigd om steeds meer te groeien naar een leven dat aan God toebehoort.
Broeders en zusters,
wat de redding van uw ziel inhoudt, trachtten de profeten te achterhalen toen ze profeteerden over de genade die u ten deel zou vallen. Zij probeerden vast te stellen op welke tijd en op welke omstandigheden Christus’ Geest, die in hen werkzaam was, doelde toen deze voorzegde dat Christus zou lijden en daarna in Gods luister zou delen. Er werd hun geopenbaard dat deze boodschap niet voor henzelf bestemd was maar voor u – de boodschap die u nu verkondigd is door hen die u het evangelie hebben gebracht, gedreven door de heilige Geest, die vanuit de hemel werd gezonden. Het zijn geheimen waarin zelfs engelen graag zouden doordringen.
Laat uw geest daarom voortdurend paraat zijn, wees waakzaam en vestig al uw hoop op de genade die u ontvangen zult wanneer Jezus Christus zich openbaart. Wees als gehoorzame kinderen en geef niet opnieuw toe aan de begeerten waardoor u vroeger, toen u nog onwetend was, werd beheerst. Leid een leven dat in alle opzichten heilig is, zoals Hij die u geroepen heeft heilig is. Er staat immers geschreven: ‘Wees heilig, want Ik ben heilig.’
Tussenzang: Psalm 98, 1-4
Refr.: Wonderen heeft de Heer verricht.
Zing voor de Heer een nieuw lied:
wonderen heeft Hij verricht.
Zijn rechterhand heeft overwonnen,
zijn heilige arm heeft redding gebracht.
De Heer heeft zijn overwinning bekendgemaakt,
voor de ogen van de volken zijn gerechtigheid onthuld.
Hij heeft gedacht aan zijn liefde en trouw
voor het volk van Israël.
De einden der aarde hebben het gezien:
de overwinning van onze God.
Juich de Heer toe, heel de aarde,
juich en jubel, zing het uit.
Vers voor het evangelie (1 Petr 1, 25)
Alleluia.
Het woord van de Heer houdt eeuwig stand.
Dit woord is het evangelie dat u verkondigd is.
Alleluia.
Uit het evangelie volgens Marcus 10, 28-31
Na het vertrek van de rijke jongeman vraagt Petrus zich af wat het betekent om alles achter te laten voor Jezus. Christus wijst zijn leerlingen op een diepere vrijheid, waarin niets de plaats van God mag innemen.
Petrus nam het woord en zei: ‘Wij hebben alles achtergelaten om U te volgen!’
Jezus zei: ‘Ik verzeker jullie: iedereen die broers of zussen, moeder, vader of kinderen, huis of akkers heeft achtergelaten omwille van Mij en het evangelie, zal het honderdvoudige ontvangen: in deze tijd broers en zussen, moeders en kinderen, huizen en akkers, al zal dat gepaard gaan met vervolging, en in de tijd die komt het eeuwige leven. Vele eersten zullen de laatsten zijn en vele laatsten de eersten.’
Van Woord naar leven
Zijn we beschikbaar ?
Tekst overweging: Kris
Het evangelie van vandaag volgt onmiddellijk op het verhaal van de rijke jongeman. Die man was oprecht op zoek naar een leven met God. Hij leefde de geboden trouw na, maar toen Jezus hem uitnodigde om zijn bezit los te laten en Hem te volgen, ging hij bedroefd weg. Zijn rijkdom hield hem vast. Dat deed Petrus naar zichzelf kijken. Hij zei: “Wij hebben alles achtergelaten om U te volgen.” Dat was ook werkelijk zo. Zij hadden hun netten en hun oude bestaan achtergelaten. En toch moet Petrus hebben aangevoeld dat het bij Jezus om een nog diepere overgave ging. Achter zijn woorden zat dus meer dan fierheid. Het was ook een vraag: wat betekent het eigenlijk om alles achter te laten omwille van U?
Jezus verwijst inderdaad naar een diepere weg, een weg die eigenlijk voorafgaat aan het delen van goederen met de armen. Want een mens kan uiterlijk veel achterlaten en innerlijk nog volledig rond zichzelf blijven draaien. De akkers en huizen waar Jezus over spreekt, liggen vaak verborgen in ons hart. We hebben angst ons leven uit handen te geven. Het is moeilijk het roer van ons leven werkelijk aan de Heer toe te vertrouwen. Vaak ankeren we ons leven liever aan onszelf dan aan Hem. De vrees om onszelf te verliezen zit diep in ons. Terwijl we als christenen eigenlijk weten dat ons meest waarachtige zelf juist te vinden is in de Heer. Onze ware identiteit ligt in Christus, wanneer wij ons door Hem laten opnemen in zijn leven.
Konden we maar eens de vrijheid en de vreugde bevroeden van een leven dat zich ten volle schenkt aan de Heer. Vaak kiezen wij voor een soort grafleven en weigeren we de steen van ons graf te laten wegrollen. Jezus wil ons doen opstaan. Hij wil ons een nieuw leven schenken in Hem. Hij wil dit in ons bewerken. Hij verlangt dat wij kinderen van het licht worden, levend vanuit zijn verrijzenis, en geen mensen die opgesloten blijven in de duisternis van het gesloten graf. Christus volgen vraagt meer dan een paar uiterlijke keuzes. Het vraagt een hart dat zich laat openen en dat toelaat dat Christus ons opneemt in zijn leven en ons omvormt tot mensen die leven vanuit zijn liefde.
Toch mogen we de woorden van Jezus ook niet losmaken van hun letterlijke betekenis. Jezus spreekt over het achterlaten van broers, zussen, moeder, vader, kinderen, huis en akkers. Dit kan soms heel concreet en letterlijk zijn. Doorheen de geschiedenis hebben mensen werkelijk huis en familie verlaten om hun leven volledig aan Christus toe te vertrouwen. Jezus minimaliseert die keuze niet. Ik denk aan de vele missionarissen die de wereld doorkruist hebben en zoveel hebben achtergelaten omwille van het Rijk Gods. Ik denk ook aan de vele kloosterlingen, priesters en leken die gekozen hebben voor een godgewijd en celibatair leven. Ondanks hun menselijke verlangens hebben zij ervoor gekozen zich ten volle aan de Heer toe te vertrouwen, alles achterlatend om de weg te gaan die Christus in hen wilde gaan. Daarmee keert Jezus zich niet tegen huwelijk, familie, vriendschap of materie. Hij vraagt geen minachting voor menselijke relaties of het geschapen leven. Maar Hij maakt wel duidelijk dat niets de plaats van God mag innemen. Zodra bezit, zekerheid of zelfs menselijke relaties een hindernis worden om Jezus te volgen, moeten wij ons de vraag stellen wie werkelijk het middelpunt van ons hart is, en waaraan wij ons leven uiteindelijk hebben verankerd.
Wanneer Jezus spreekt over achterlaten, spreekt Hij ook over “vervolging”. Het evangelie schuurt immers vaak met menselijke logica. Liefde, vergeving, eenvoud en overgave botsen dikwijls met de geest van de wereld, die vaak draait om bezit, succes, macht en zelfbescherming. Wie werkelijk leeft en keuzes maakt vanuit Christus zal soms met onbegrip, weerstand of zelfs vervolging – in welke vorm ook – te maken krijgen. Dit is geen romantiek. Dit is kruis-liefde. Van belang is in Christus te blijven, in zijn liefde en in zijn barmhartigheid voor de wereld. Hoogmoed, de drang om de held te willen uithangen of zich boven de ander te stellen, staan haaks op die weg. In Christus blijven, met de liefde waarmee Hij zijn kruis gedragen heeft, is de boodschap, gelovend dat deze nederige houding Christus ruimte geeft om Kerk en wereld te vernieuwen.
Op de weg van kruis en loslaten groeit ware heiligheid, waartoe de eerste lezing vandaag oproept: “Wees heilig, want Ik ben heilig.” In dat woord ‘heilig’ mogen we iets van ‘heling’ beluisteren. Heilig worden is je laten helen door de Heer. Het is het oude, gesloten zelf afleggen, zodat Christus steeds meer ruimte krijgt in ons hart. Heiligheid is geen afstand nemen van het leven, maar juist je dieper laten opnemen in het leven van Christus zelf. Het is groeien naar innerlijke eenheid, waar een mens niet langer verdeeld leeft tussen liefde en eigenbelang, maar steeds meer geworteld raakt in Hem. En daarvoor moeten we inderdaad dingen achterlaten. Gewoontes, gehechtheden, bezit, alles wat ons opgesloten houdt in onszelf. Alleen zo kan Christus ons vanbinnen omvormen en ons laten delen in zijn leven.
Zijn we beschikbaar? Daarover gaat het.
Laten we bidden
Heer,
rol de steen weg
van alles wat ons hart
gesloten houdt voor U.
Voer ons binnen in het licht
van uw verrijzenis.
Doe ons opstaan in U.
Amen.
Geliefde mensen, laten wij ons leven toevertrouwen aan Christus en ons verankeren in zijn liefde die nooit vergaat.
Een mooie dinsdag,
kris
Om mee op weg te gaan
Merk je in jezelf dat er zaken zijn – dat kunnen gewoontes zijn, neigingen, goederen of zelfs mensen zijn – die een heroriëntatie vragen in hoe we ermee omgaan? Welke plaats krijgt Christus werkelijk in de keuzes, gehechtheden en zekerheden in ons dagelijks leven?
De Bijbelteksten zijn ontleend aan de NBV21, © Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap.
De korte inleidingen op de lezingen zijn van de hand van Kris.
Van Woord naar leven
Zijn we beschikbaar ?
Tekst overweging: Kris
Het evangelie van vandaag volgt onmiddellijk op het verhaal van de rijke jongeman. Die man was oprecht op zoek naar een leven met God. Hij leefde de geboden trouw na, maar toen Jezus hem uitnodigde om zijn bezit los te laten en Hem te volgen, ging hij bedroefd weg. Zijn rijkdom hield hem vast. Dat deed Petrus naar zichzelf kijken. Hij zei: “Wij hebben alles achtergelaten om U te volgen.” Dat was ook werkelijk zo. Zij hadden hun netten en hun oude bestaan achtergelaten. En toch moet Petrus hebben aangevoeld dat het bij Jezus om een nog diepere overgave ging. Achter zijn woorden zat dus meer dan fierheid. Het was ook een vraag: wat betekent het eigenlijk om alles achter te laten omwille van U?
Jezus verwijst inderdaad naar een diepere weg, een weg die eigenlijk voorafgaat aan het delen van goederen met de armen. Want een mens kan uiterlijk veel achterlaten en innerlijk nog volledig rond zichzelf blijven draaien. De akkers en huizen waar Jezus over spreekt, liggen vaak verborgen in ons hart. We hebben angst ons leven uit handen te geven. Het is moeilijk het roer van ons leven werkelijk aan de Heer toe te vertrouwen. Vaak ankeren we ons leven liever aan onszelf dan aan Hem. De vrees om onszelf te verliezen zit diep in ons. Terwijl we als christenen eigenlijk weten dat ons meest waarachtige zelf juist te vinden is in de Heer. Onze ware identiteit ligt in Christus, wanneer wij ons door Hem laten opnemen in zijn leven.
Konden we maar eens de vrijheid en de vreugde bevroeden van een leven dat zich ten volle schenkt aan de Heer. Vaak kiezen wij voor een soort grafleven en weigeren we de steen van ons graf te laten wegrollen. Jezus wil ons doen opstaan. Hij wil ons een nieuw leven schenken in Hem. Hij wil dit in ons bewerken. Hij verlangt dat wij kinderen van het licht worden, levend vanuit zijn verrijzenis, en geen mensen die opgesloten blijven in de duisternis van het gesloten graf. Christus volgen vraagt meer dan een paar uiterlijke keuzes. Het vraagt een hart dat zich laat openen en dat toelaat dat Christus ons opneemt in zijn leven en ons omvormt tot mensen die leven vanuit zijn liefde.
Toch mogen we de woorden van Jezus ook niet losmaken van hun letterlijke betekenis. Jezus spreekt over het achterlaten van broers, zussen, moeder, vader, kinderen, huis en akkers. Dit kan soms heel concreet en letterlijk zijn. Doorheen de geschiedenis hebben mensen werkelijk huis en familie verlaten om hun leven volledig aan Christus toe te vertrouwen. Jezus minimaliseert die keuze niet. Ik denk aan de vele missionarissen die de wereld doorkruist hebben en zoveel hebben achtergelaten omwille van het Rijk Gods. Ik denk ook aan de vele kloosterlingen, priesters en leken die gekozen hebben voor een godgewijd en celibatair leven. Ondanks hun menselijke verlangens hebben zij ervoor gekozen zich ten volle aan de Heer toe te vertrouwen, alles achterlatend om de weg te gaan die Christus in hen wilde gaan. Daarmee keert Jezus zich niet tegen huwelijk, familie, vriendschap of materie. Hij vraagt geen minachting voor menselijke relaties of het geschapen leven. Maar Hij maakt wel duidelijk dat niets de plaats van God mag innemen. Zodra bezit, zekerheid of zelfs menselijke relaties een hindernis worden om Jezus te volgen, moeten wij ons de vraag stellen wie werkelijk het middelpunt van ons hart is, en waaraan wij ons leven uiteindelijk hebben verankerd.
Wanneer Jezus spreekt over achterlaten, spreekt Hij ook over “vervolging”. Het evangelie schuurt immers vaak met menselijke logica. Liefde, vergeving, eenvoud en overgave botsen dikwijls met de geest van de wereld, die vaak draait om bezit, succes, macht en zelfbescherming. Wie werkelijk leeft en keuzes maakt vanuit Christus zal soms met onbegrip, weerstand of zelfs vervolging – in welke vorm ook – te maken krijgen. Dit is geen romantiek. Dit is kruis-liefde. Van belang is in Christus te blijven, in zijn liefde en in zijn barmhartigheid voor de wereld. Hoogmoed, de drang om de held te willen uithangen of zich boven de ander te stellen, staan haaks op die weg. In Christus blijven, met de liefde waarmee Hij zijn kruis gedragen heeft, is de boodschap, gelovend dat deze nederige houding Christus ruimte geeft om Kerk en wereld te vernieuwen.
Op de weg van kruis en loslaten groeit ware heiligheid, waartoe de eerste lezing vandaag oproept: “Wees heilig, want Ik ben heilig.” In dat woord ‘heilig’ mogen we iets van ‘heling’ beluisteren. Heilig worden is je laten helen door de Heer. Het is het oude, gesloten zelf afleggen, zodat Christus steeds meer ruimte krijgt in ons hart. Heiligheid is geen afstand nemen van het leven, maar juist je dieper laten opnemen in het leven van Christus zelf. Het is groeien naar innerlijke eenheid, waar een mens niet langer verdeeld leeft tussen liefde en eigenbelang, maar steeds meer geworteld raakt in Hem. En daarvoor moeten we inderdaad dingen achterlaten. Gewoontes, gehechtheden, bezit, alles wat ons opgesloten houdt in onszelf. Alleen zo kan Christus ons vanbinnen omvormen en ons laten delen in zijn leven.
Zijn we beschikbaar? Daarover gaat het.
Laten we bidden
Heer,
rol de steen weg
van alles wat ons hart
gesloten houdt voor U.
Voer ons binnen in het licht
van uw verrijzenis.
Doe ons opstaan in U.
Amen.
Geliefde mensen, laten wij ons leven toevertrouwen aan Christus en ons verankeren in zijn liefde die nooit vergaat.
Een mooie dinsdag,
kris
Om mee op weg te gaan
Merk je in jezelf dat er zaken zijn – dat kunnen gewoontes zijn, neigingen, goederen of zelfs mensen zijn – die een heroriëntatie vragen in hoe we ermee omgaan? Welke plaats krijgt Christus werkelijk in de keuzes, gehechtheden en zekerheden in ons dagelijks leven?