Lezingen van de dag – woensdag 27 febr 2019


Heilige (of feest) van de dag

Gabriele Possenti (+ 1862)

Gabriele (gedoopt Francesco) Possenti (ook dell’ Addolorata, van Isola, van Onze Lieve Vrouwe van Smarten, a Virgine Perdolente of van de Zeven Smarten van Maria) cp, Isola del Gran Sasso, Abruzzen, Italië; religieus

“Zal ik jullie eens wat vertellen: onze danser is het klooster ingegaan! Wie had dat nou ooit gedacht.” Met deze woorden kwam pater Pincelli aan zijn klas vertellen dat hun klasgenoot Francesco Possenti, de mooiste jongen van de school, die er altijd volgens de laatste mode bijliep en als danser en toneelspeler telkens alle eerste prijzen had weggesleept; die zo nu en dan met rijke mensen uit jagen ging en in de stad steeds door meisjes werd omzwermd… dat hij nog tijdens het schooljaar was ingetreden bij de strenge paters passionisten.

Francesco was op 1 maart 1838 te Assisi geboren, de stad die ruim 600 jaar eerder beroemd was geworden door de heilige Franciscus. Francesco’s leven lijkt op dat van zijn naamspatroon. Ook hij genoot van een uiterst onbezorgde en haast losbandige levensstijl in zijn jonge jaren. Ook zíjn vader was een welgesteld man. Aanvankelijk was hij pauselijk legaat geweest, maar omdat dit veel verhuizingen met zich meebracht, had hij zich tenslotte als rechter in Spoleto gevestigd. Een eerste schaduw viel over Francesco’s leven, toen hij reeds op vier-jarige leeftijd zijn moeder verloor. Dat had zijn vader, die toch al een zwijgzaam karakter had, nog stiller gemaakt. Juist de jonge Francesco was met zijn opgeruimd karakter voor vader en zijn twaalf broers en zussen een zonnetje in huis geweest, vooral voor zijn oudste zus, Marie-Louise die de rol van moeder had overgenomen; Francesco was de elfde in de rij van kinderen. Hij kon goed leren, en was op het jezuïetencollege van Spoleto niet alleen telkens een van de besten van de klas, maar door zijn extraverte manier van doen een opvallende verschijning. Daar had hij ook zijn bijnaam van ‘de danser’ te danken.

Des te harder kwam de klap voor vader aan, toen zijn zoon met het bericht kwam dat hij het klooster in wilde. “Wacht eerst nog maar een jaartje”, had deze gezegd. Toch had vader het kunnen zien aankomen. Twee zware ziektes hadden zijn jongen veranderd; ook daarin lijkt hij op Franciscus van Assisi. Bovendien stierf zijn veelgeliefde oudste zus en vertrouwelinge aan de cholera; Francesco was toen zeventien. Tijdens een bezoek aan de kerk van Spoleto viel zijn blik op een afbeelding van Maria. Het kwam hem voor de geest , hoeveel Jezus’ moeder heeft moeten doorstaan. Zozeer dat één van haar aanroepingen luidt ‘Moeder van Smarten’. Juist in die pijnen voelde hij zich met haar verwant. Op dat moment besloot hij zijn leven lang bij haar in de buurt te blijven en samen met haar zijn pijn te dragen. Misschien vond hij in haar wel een vervanging voor het gemis van zijn eigen zo vroeg gestorven moeder.

Op school kondigde hij aan dat hij wat vacantie wilde nemen. Maar in werkelijkheid trad hij in bij de passionisten van Morrovalle in de buurt van de Italiaanse stad Macerata. Als kloosternaam koos hij Gabriël, naar de engel die aan Maria destijds de Blijde Boodschap had gebracht dat zij de Moeder van Jezus zou worden. Daar voegde hij aan toe de naam ‘Addolorata’ (= Italiaans voor ‘van Smarten’; herinnering aan het beeld dat zo’n ommekeer in zijn leven had betekend). De brieven die hij vandaar naar huis stuurde, getuigen alle van geluk en diepe vreugde. Dat maakte het voor zijn vader en de anderen thuis iets makkelijker te accepteren. Zes jaar later stierf hij aan tuberculose in de stad Isola in de Midden-Italiaanse Abruzzen. Daar studeerde hij theologie met het oog op zijn toekomstige priesterwijding.

Er valt van hem als jonge kloosterling op het eerste gezicht eigenlijk niets bijzonders te melden. Behalve voor wie beter mag toekijken. Hij deed alles wat hij moest doen, met aandacht en innerlijke vrede. Ook als hij daardoor aan plezierige dingen niet toekwam. Uit liefde voor Jezus en vooral voor diens moeder Maria ontzegde hij zich hoe langer hoe meer vooral kleine dingetjes; en daarin bereikte hij grote hoogte. Hij heeft laten zien hoe gewoon heldhaftigheid kan zijn.

Hij ligt begraven in de kerk van de passionisten te Isola. In 1920 werd hij heilig verklaard. Hij werd uitgeroepen tot patroon van de Italiaanse jeugd. Tot op de dag van vandaag is zijn graf een druk bezochte bedevaartplaats.

Begin jaren negentig van de 20e eeuw was Gabriel in het nieuws, omdat Amerikaanse schuttersverenigingen hem – tegen de zin van de paters passionisten – tot hun beschermheilige wilden uitroepen. Gabriel zou volgens een nooit bevestigd verhaal een Italiaans dorp hebben gered door zijn schotvaardigheid. Maar de voorzitter van de Amerikaanse bisschoppenconferentie wees erop dat die heldendaad nooit bewezen was.

Bron: Heiligen.net

 

woensdag in week 7 door het jaar


Uit het boek Wijsheid van Jezus Sirach 4, 11-19

Wijsheid is een gave verkregen door ervaring en nadenken over het leven. Wie zich door deze gave laat leiden zal zijn oordeel dikwijls moeten relativeren. Hij zal moeten ingaan op de eisen en bevelen van het leven. Het Evangelie bouwt hierop verder en stelt nog hogere eisen.

De wijsheid verhoogt de eer van haar kinderen en is wie haar zoekt tot steun.
Wie haar bemint bemint het leven, wie haar in alle vroegte zoekt wordt van vreugde vervuld.
Wie haar bezit verwerft eer, waar ze komt geeft de Heer zijn zegen.
Wie haar dient dient de Heilige, wie haar bemint wordt door de Heer bemind.
Wie naar haar luistert zal rechtspreken over de volken, wie acht op haar slaat voelt zich veilig in zijn woning.
Wie op haar vertrouwt zal haar verwerven, en zijn nageslacht zal haar bezitten.
In het begin brengt zij hem op een kronkelige weg, ze wekt angst en ontzetting in hem.
Ze pijnigt hem met haar onderricht, totdat ze vertrouwen in hem stelt; ze beproeft hem met haar voorschriften.
Maar dan brengt zij hem op de rechte weg, ze zal hem vreugde schenken en verborgen dingen onthullen.
Als hij afdwaalt laat ze hem achter, zodat hij ten val komt.

 

Psalm 119, 165 + 168 + 171 + 172 + 174 + 175

Refr.: Moge mijn ziel leven en U loven, mijn Heer.

Groot is de vrede voor wie uw wet beminnen,
zij vinden geen hindernis op hun weg.

Ik houd mij aan uw regels en richtlijnen,
al mijn wegen zijn U bekend.

Laten mijn lippen overvloeien van lof,
want U onderwijst mij in uw wetten.

Laat mijn mond uw woord bezingen,
want al uw geboden zijn rechtvaardig.

Ik verlang ernaar dat U mij redt,
Heer, uw wet verheugt mij.

Moge mijn ziel leven en U loven,
mogen uw voorschriften mijn hulp zijn.

 

Uit het evangelie volgens Marcus 9, 38-40

Wie door de Geest geïnspireerd leeft, is een ware leerling van Christus. Zelfs al zou hij het niet beseffen. Geen enkel mens of groep kan zich het recht aanmatigen eigenaar te zijn van deze Geest. Het is de Heer die de Geest verleent, en niemand anders.

Johannes zei tegen Jezus: ‘Meester, we hebben iemand gezien die in uw naam demonen uitdreef en we hebben geprobeerd hem dat te beletten omdat hij zich niet bij ons wilde aansluiten.’
Jezus zei: ‘Belet het hem niet. Want iemand die een wonder verricht in mijn naam kan onmogelijk het volgende moment kwaad van mij spreken. Wie niet tegen ons is, is voor ons.’

Van Woord naar leven

Vandaag lezen we in de eerste lezing uit het boek Wijsheid van Jezus Sirach:
Wie op haar (de wijsheid) vertrouwt zal haar verwerven, en zijn nageslacht zal haar bezitten. In het begin brengt zij hem op een kronkelige weg, ze wekt angst en ontzetting in hem.Ze pijnigt hem met haar onderricht, totdat ze vertrouwen in hem stelt; ze beproeft hem met haar voorschriften. Maar dan brengt zij hem op de rechte weg, ze zal hem vreugde schenken en verborgen dingen onthullen.

In het begin brengt de wijsheid hem op een kronkelige weg, ze wekt angst en ontzetting in hem.
De wijsheid, zeg maar de Geest van de Heer, zoekt de mens zonder ophouden. Hij wil de mens in vuur en vlam zetten voor God, voor zijn liefde, voor de weg die Hij met die mens wilt gaan. En daarvoor klopt de Geest aan het hart. Soms komt Hij aanwaaien als een zachte bries, en soms beukt Hij in met dondergewelf. Hij gebruikt daarvoor doorgaans gebeurtenissen in het dagelijks leven. De Geest doet dit om mensen wakker te schudden, los te weken uit hun egotripperij. Hij schudt bij wijze van spreken de mens door elkaar, doet hem twijfelen aan zogenaamde bestaanszekerheden, hij doet de mens beven op z’n fundamenten, voert hem op een weg vol kronkeling. Hij brengt de mens in een leegte, een zekere duisternis, een woestijn. Hier kan de wijsheid onderrichtend beginnen optreden, tenminste wanneer de mens de leegte niet onmiddellijk opvult met zichzelf.

Ze pijnigt hem met haar onderricht, totdat ze vertrouwen in hem stelt; ze beproeft hem met haar voorschriften.
De wijsheid gaat steeds verder. De Geest verwondt bij wijze van spreken het menselijk hart. Hij laat aanvoelen dat, wanneer een mens puur op zichzelf vertrouwt, dit een doodlopende weg is. Hij zal een weg tonen waar de ziel kan ontwaken, waar een opening wordt geboren naar God toe, waar verlangen naar wat ‘is’ (Hij die is) groter wordt dan de bevrediging van het ego.
Enkel hij die luistert, die leert aanvoelen, die stil valt, die zwijgt,… zal het onderricht van de wijsheid ten diepste voelen, niet als een gevoel buiten de werkelijkheid, maar als een realiteit hem van buitenaf gegeven.

Maar dan brengt zij hem op de rechte weg, ze zal hem vreugde schenken en verborgen dingen onthullen.
Ja, de wijsheid, de Geest des Heren, zal de verlangende mens brengen op het rechte pad; een weg vervuld van diepe innerlijke vreugde; een vreugde die haar wortels vindt in God zelf. Verborgen dingen zullen hem onthuld worden, inzichten zullen hem geschonken worden, de gave van onderscheid zal hem gegeven worden. Hij zal, met vallen en opstaan, leren dat ware liefde enkel te vinden is in God. En dat je, indien je een minnend mens wil worden, je zult moeten leren eerst liefde te ontvangen; ontvangen van God, om daarna, je gevend aan Hem, zijn liefde te worden, vanuit een innige eenheid met Hem diep in jezelf.
En dan, vanuit God, vanuit Christus in je binnenste, je hart openen voor de wereld, naar haar toegaan, haar omhelzen. Dat is christen-zijn, dat is mens-zijn.

kris

Reageren, je eigen woordje plaatsen, of uitwisselen over de overweging,
kan via de blog Van Woord naar leven.

Laat ons bidden

Goede God,
beziel ons met uw heilige Geest, met zijn gave van wijsheid in inzicht. Week ons los uit ons egoïstisch bestaan, en breng ons in U, Gij geheel en al liefde. Trek ons in U, neem ons op in U, zuig ons naar U toe, opdat wij, Gij en wij, uw liefde mogen worden, dragers en uitdragers van uw vrede. Kom oh heilige Geest.
In Christus’ naam. Amen.